Το καλοκαίρι του 1982, στην Ισπανία, η Ιταλία έφτασε στο τουρνουά με αμφιβολίες, μουρμούρα και βαριά ατμόσφαιρα. Ο Ρόσι κουβαλούσε ακόμη πιο βαρύ φορτίο. Ερχόταν από τιμωρία, από δημόσια αμφισβήτηση, από μια υπόθεση που είχε λερώσει το όνομά του και σχεδόν του είχε πάρει το ποδόσφαιρο μέσα από τα χέρια. Λίγες εβδομάδες αργότερα, θα γυρνούσε σπίτι με το Παγκόσμιο Κύπελλο, το βραβείο του πρώτου σκόρερ και τη θέση του στο ιταλικό πάνθεον.
Η διαδρομή του είχε αρχίσει στο Πράτο της Τοσκάνης, το 1956. Από μικρός έδειχνε πως είχε εκείνο το σπάνιο ένστικτο του επιθετικού που δεν διδάσκεται εύκολα. Η Γιουβέντους τον εντόπισε νωρίς και του πρόσφερε επαγγελματικό συμβόλαιο, όμως η αρχή δεν είχε τίποτα από παραμύθι. Δανεισμοί, αμφιβολίες, τραυματισμοί και τρία χειρουργεία στον μηνίσκο έβαλαν την καριέρα του σε μια στενή, ανηφορική διαδρομή.
Στη Βιτσέντζα βρήκε επιτέλους χώρο να αναπνεύσει. Εκεί φανέρωσε το χάρισμά του: εμφανιζόταν στην περιοχή την ώρα που η άμυνα πίστευε πως τον είχε χάσει από το κάδρο. Σκόραρε, ξεχώρισε, έγινε πρώτος σκόρερ και μπήκε στην Εθνική Ιταλίας για το Μουντιάλ του 1978. Το επόμενο βήμα έμοιαζε έτοιμο. Η Γιουβέντους τον περίμενε, αλλά οι διαπραγματεύσεις με τη Βιτσέντζα χάλασαν και ο Ρόσι κατέληξε στην Περούτζια.
Εκεί τον περίμενε η νύχτα.
Το σκάνδαλο Totonero συγκλόνισε το ιταλικό ποδόσφαιρο. Στημένοι αγώνες, καταθέσεις, συλλήψεις, αστυνομικοί μέσα στα γήπεδα, πρόσωπα της Μίλαν και της Λάτσιο στο επίκεντρο. Ο Ρόσι βρέθηκε μπλεγμένος όχι από κάποια σύλληψη, αλλά από μια συνάντηση που κράτησε ελάχιστα λεπτά πριν από αγώνα της Περούτζια με την Αβελίνο.
Σύμφωνα με όσα έχει περιγράψει ο ίδιος, ένας συμπαίκτης του τον φώναξε να γνωρίσει δύο ανθρώπους. Η κουβέντα πήγε γρήγορα στην ισοπαλία. Ο Ρόσι κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και έφυγε. Το ματς, όμως, τελείωσε 2-2 και εκείνος πέτυχε και τα δύο γκολ της ομάδας του. Από εκείνη τη στιγμή, η σύμπτωση έγινε σκιά.
Η ιταλική ομοσπονδία του επέβαλε τριετή αποκλεισμό, που αργότερα μειώθηκε σε δύο χρόνια. Για έναν ποδοσφαιριστή στην ακμή του, δύο χρόνια μακριά από το γήπεδο είναι μια μικρή αιωνιότητα. Ο Ρόσι βυθίστηκε στην απομόνωση. Οι περισσότεροι απομακρύνθηκαν. Δίπλα του έμειναν ο Τζιανπέρο Μπονιπέρτι της Γιουβέντους και ο Έντζο Μπεαρζότ, ο προπονητής της Εθνικής Ιταλίας.
Ο Μπεαρζότ τον κάλεσε στο Μουντιάλ του 1982 σχεδόν κόντρα σε όλους. Η επιλογή έμοιαζε παράλογη. Ο Ρόσι είχε χάσει ρυθμό, παιχνίδια, αυτοπεποίθηση. Στους πρώτους αγώνες της Ιταλίας έδειχνε βαρύς, άδειος, σαν να έψαχνε ακόμη το σώμα του μέσα στο γήπεδο. Οι επικριτές φώναζαν πιο δυνατά.
Ύστερα ήρθε η Βραζιλία.
Στη Βαρκελώνη, απέναντι στην ομάδα του Ζίκο, του Σόκρατες και του Φαλκάο, ο Ρόσι έπαιξε το παιχνίδι που τον πέρασε στην αιωνιότητα. Τρία γκολ, τρεις μαχαιριές σε μια ομάδα που έμοιαζε φτιαγμένη για να κατακτήσει τον κόσμο. Η Ιταλία κέρδισε 3-2 και ο Ρόσι ξανάνοιξε μόνος του την πόρτα της ιστορίας.
Από εκεί και πέρα, δεν σταμάτησε. Σκόραρε στον ημιτελικό με την Πολωνία, σκόραρε και στον τελικό με τη Δυτική Γερμανία. Η Ιταλία έγινε παγκόσμια πρωταθλήτρια για πρώτη φορά μετά τα προπολεμικά χρόνια και ο Ρόσι γύρισε στην πατρίδα του πρωταθλητής, πρώτος σκόρερ και πολυτιμότερος παίκτης του τουρνουά.
Μετά την Ισπανία, φόρεσε τη φανέλα της Γιουβέντους όπως του είχε υποσχεθεί ο Μπονιπέρτι. Κατέκτησε πρωτάθλημα, Κύπελλο, Κύπελλο Κυπελλούχων και Κύπελλο Πρωταθλητριών, σε εκείνον τον τελικό του Χέιζελ που έμεινε για πάντα σημαδεμένος από τραγωδία. Αργότερα πέρασε από τη Μίλαν και τη Βερόνα, πριν σταματήσει το ποδόσφαιρο στα 31 του.
Ο Πάολο Ρόσι πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 2020, στα 64 του χρόνια, από καρκίνο του πνεύμονα.
Στην Ιταλία, το όνομά του ακούγεται σαν καλοκαίρι. Σαν εκείνο το καλοκαίρι του 1982, όταν ένας ποδοσφαιριστής που είχε σχεδόν χαθεί γύρισε από το σκοτάδι και έκανε μια ολόκληρη χώρα να τρέχει στους δρόμους.
