«Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα ήθελα να ήμουν στην επόμενη ζωή μου, θα του απαντούσα: καλλιτέχνης. Συγγραφέας. Ζωγράφος. Γλύπτης.
Θα ήθελα να κάνω πράγματα που δεν ξέρω σήμερα και θα ήθελα να μάθω. Νομίζω ότι για αυτό έχω καταλήξει να διαβάζω τόσο πολύ στην ζωή μου, επειδή με αυτό τον τρόπο ζω τις ζωές άλλων».
Μέσα από τις ζωές των άλλων, έμαθε να ξεχωρίζει το καλό από το κακό.
Θα μπορούσε, εδώ και χρόνια, να έχει μία πετυχημένη κατασκευαστική εταιρία. Τα κτίρια όμως, όσο λειτουργικά κι αν είναι, δεν έχουν ψυχή. Παραμένουν μία μάζα από τσιμέντο, σίδερα και σκυρόδεμα.
Οι ιστορίες τους, μένουν ισόβια κλεισμένες, μέσα σε τέσσερις τοίχους και κλειστά παράθυρα.
Μέσα από τις ζωές των ποδοσφαιριστών του έμαθε να βιώνει συναισθήματα ακραία. Πρωτόγνωρα. Μοναδικά.
Οι ιστορίες των ομάδων του, κυκλοφορούν παντού, μένουν στην αθανασία, γεννούν μύθους και φτιάχνουν ιστορίες για τις επόμενες γενιές!
Όταν στην Χιλή μιλάς για τον ingeniero, τότε όλοι ξέρουν ότι δεν μιλάς για έναν ενεργό πολιτικό μηχανικό, αλλά για την πιο εμβληματική μορφή του ποδοσφαίρου της χώρας: τον Μανουέλ Πελεγκρίνι
Ο πατέρας του, Εμίλιο, ήταν ένας αυτοδημιούργητος πολιτικός μηχανικός με συντηρητικές πολιτικές πεποιθήσεις.
Η μητέρα του, Σίλβια Ριπαμόντι ήταν ακόμα πιο ακραία, αφού ήταν υπέρμαχος της στρατιωτικής δικτατορίας του Πινοσέτ!
Εκείνος, όμως, προέκυψε ανήσυχο πνεύμα.
Στα 20 του, έζησε από μακριά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Αουγκούστο Πινοσέτ, ο οποίος το Σεπτέμβριο του 1973 εκτόπισε με τα τανκς την εξουσία του Σαλβαδόρ Αλιέντε.
Ήταν σε τουρ με την ομάδα του, την Ουνιβερσιδάδ δε Τσίλε και επιστρέφοντας στο Σαντιάγκο συνάντησε χάος. Ακόμα δεν είχε διαμορφώσει πολιτική συνείδηση. Ως φοιτητικό μέλος προτίμησε τη διανόηση από την ενεργή αντίσταση.
Ήταν ένας ατίθασος και σκληρός στόπερ, ο οποίος έπαιρνε τα γράμματα. Όταν απορρίφθηκε από την ιατρική άρχισε να σπουδάζει κι αυτός πολιτικός μηχανικός -όπως ο πατέρας του- και ανέπτυξε πολιτική δράση, συμμετέχοντας σε κινήματα που ζητούσαν εκλογές και δημοκρατικά δικαιώματα σε μία Χιλή που είχε ξεχάσει τι είναι αυτά τα αγαθά.
Δεν άλλαξε ποτέ ομάδα. Ούτε πιστεύω. Έπαιξε μπάλα μέχρι τα 33 του, όμως το τοπίο για το μετά ήταν θολό. Ένας παλιός του προπονητής ο Φερνάντο Ριέρα του είπε ότι είναι γεννημένος προπονητής. Του συνέστησε να ταξιδέψει για διευρύνει το μυαλό του. Πήγε στην Αγγλία και την Ιταλία. Γέμισε ιδέες.
Από το 1986 ως το 1994, δούλευε διπλοβάρδια. Πρωί ως πολιτικός μηχανικός, απόγευμα προπονητής στους νέους της Ουνιβερσιδάδ δε Τσίλε και μετέπειτα σε Παλεστίνο και Ο' Χίγκινς.
Εξάσκησε για πρώτη φορά αυτό που σπούδαζε σχεδιάζοντας σπίτια για συμπατριώτες του που είχαν μείνει άστεγοι από τους φονικούς σεισμούς του 1985 (κοντά στα 7,5 ρίχτερ). Το εξοχικό σπίτι του στενού του φίλου Δρ. Αλεχάντρο Ορισόλα, σχεδιάστηκε εξ' ολοκλήρου από τα χεράκια του.
Δεν είναι πολύ όμορφο, μα είναι λειτουργικό. Άνετο.
Δεν φοβάται τα ρίσκα. Το 2001 έγινε ο πρώτος Χιλιανός προπονητής που πήγε στην Αργεντινή (Σαν Λορέντζο) μετά από 32 χρόνια. Την επόμενη χρονιά έγινε μόλις ο δεύτερος τεχνικός στην ιστορία της Ρίβερ Πλέιτ, που πρωτύτερα δεν είχε φορέσει τη φανέλα της ως παίκτης.
Έχει σηκώσει κούπα στη Χιλή, το Εκουαδόρ, την Αργεντινή (τόσο με Σαν Λορέντζο, όσο και με Ρίβερ), έφτασε την επαρχιώτισσα Βιγιαρεάλ μία ανάσα από τον τελικό του Champions League (ας όψεται το χαμένο πέναλτι του Ρικέλμε στις καθυστερήσεις του επαναληπτικού με την Άρσεναλ) και τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα.
Έφτασε την Μάλαγα μία ανάσα από τα ημιτελικά του Champions League (αποκλείστηκε από δύο γκολ στις καθυστερήσεις από την Ντόρτμουντ), έκανε ρεκόρ βαθμών με την Ρεάλ Μαδρίτης στο πρωτάθλημα, πήρε το δεύτερο πρωτάθλημα στην ιστορία της Μάντσεστερ Σίτι, διαλύοντας κάθε ρεκόρ σε γκολ.
Δεν είναι φωνακλάς, γκρινιάρης και ιντριγκαδόρος. Είναι ένας αληθινός κύριος που θα σε κερδίσει με το επίπεδο του, θα σε γοητεύσει με τις γνώσεις του, θα σου επιβληθεί με το κύρος του. Ακόμα και στην πατρίδα γράφουν πως ο «μηχανικός» παραείναι μαλθακός και καλός άνθρωπος για το σημερινό ποδόσφαιρο.
Οι οπαδοί της Μάντσεστερ Σίτι είχαν δανειστεί τον τίτλο ενός παλιού τραγουδιού των Smith's (1983) και τον αποκαλούσαν παντού: «ένα γοητευτικό άνθρωπο». A charming man.
Είναι λάτρης της θετικής σκέψης, της ποδοσφαιρικής αυτοδιάθεσης μέσα στο γήπεδο. Ναι, είναι πάντα τακτικά προετοιμασμένος, τα πάντα έχουν σχεδιαστεί επί χάρτου, όμως οι παίκτες του έχουν το ελεύθερο να αυτοσχεδιάσουν, να σκίσουν το σενάριο αν χρειαστεί μέσα στο γήπεδο.
Το καλοκαίρι του 2020, μετά από μάταιες αναζητήσεις στην Κίνα, βρήκε το χαμένο του κέφι. Την όρεξη για ζωή. Όταν έδωσε τα χέρια με την διοίκηση της Μπέτις, ένιωσε μία σπίθα που τον οδηγεί ακόμα και σήμερα, έξι χρόνια μετά.
Ο ingeniero πάτησε τα 72 του, αλλά δεν του φαίνεται.
Αντλεί οξυγόνο από το ποδόσφαιρο, ανανεώνει τα κύτταρα του από την μπάλα.
Μαζί του, οι βερδιμπλάνκος έφτασαν σε απάτητες κορυφές. Κατέκτησαν το Κύπελλο του 2022. Έζησαν το όνειρο με την πορεία ως τον τελικό του περσινού Conference League, απέναντι στην Τσέλσι.
Μαζί του δεν έχουν τερματίσει ποτέ κάτω από την 7η θέση, μαζί του το γήπεδο γεμίζει ασφυκτικά. Με 58.350 εισιτήρια κατά μέσο όρο φέτος, η Μπέτις είναι τέταρτη στην Ισπανία και 17η σε ολόκληρη την Ευρώπη!
Με εξαίρεση την Μπαρτσελόνα, την Ρεάλ και την Ατλέτικο Μαδρίτης και την Αθλέτικ Μπιλμπαο, καμία άλλη από τις 22 ομάδες με τις οποίες έχει παίξει φέτος η Μπέτις, δεν έχει καταφέρει να την κερδίσει.
Ο ingeniero νιώθει τόσο ακμαίος, που ανανέωσε το συμβόλαιο του μέχρι το καλοκαίρι του 2027, όταν θα είναι πατημένα 74.
Είναι η εμβληματική μορφή του συλλόγου, που έχει ως μότο την φράση: "De padres a hijos, de abuelos a nietos. Una pasión llamada Betis". Από τους γονείς στα παιδιά, από τους παππούδες στα εγγόνια, ένα πάθος που ονομάζεται Μπέτις.
Ένας γοητευτικός άνθρωπος, που έμαθε να χτίζει γοητευτικά και ερωτεύσιμα ποδοσφαιρικά πρότζεκτ...
