Είναι τέτοια η φύση των αγώνων του Παναθηναϊκού, που μένεις μόνιμα παγιδευμένος ανάμεσα στο να αρχίσω να ελπίζω και στο απόλυτο ξενέρωμα. Ψυχολογία που γίνεται λάστιχο για τους φίλους της ομάδας. Χειρότερο στο τέλος της ημέρας, αυτό το δεν άξιζα, με «πάτησαν», έχασα δίκαια πάμε παρακάτω.
Το αξίζω αλλά στο τέλος βλέπεις σκορ 3-1 και με δοκάρι για να γυρίσεις με τεσσάρα, δεν χωνεύεται εύκολα. Κι ο Παναθηναϊκός αυτό το έχει μετατρέψει σε μαεστρία πλέον.
Η Φέγενορντ ήταν το δυσκολότερο φετινό ματς του Τριφυλλιού. Χωρίς αμφιβολία. Και λόγω των απουσιών του και επειδή αντιμετώπιζε μια ομάδα που «πετάει» φωτιές αυτό τον καιρό, σε μια δύσκολη έδρα. Εκεί που είσαι με το φόβο μην πάει για πολλά, διαπιστώνεις πως ποδοσφαιρικά το «έχεις» το ματς.
Αυτό σαφώς είναι μια επιτυχία του «διαβάσματος» της αναμέτρησης, της τακτικής προσέγγισης, αλλά και της ανταπόκρισης των παικτών. Για 45+2 λεπτά, η Φέγενορντ δεν έκανε φάση και ήταν ικανοποιημένη με το 0-1. Εκεί κατέβηκε ο διακόπτης και ζήσαμε σε επανάληψη αυτό το τόσο κακό έργο.
Μία απροσεξία αρκούσε για να την πληρώσεις. Η συνέχεια λίγο-πολύ ήταν γνωστή. Τα ψυχολογικά του Παναθηναϊκού δεν επιτρέπουν ελπίδα αν κάτι «στραβώσει». Αντί να το κάνει ο Τετέ το δεύτερο γκολ, δέχτηκε μια ισοφάριση τόσο ψυχρή και «άδεια», που καθορίστηκε όλη η εξέλιξη του ματς.
Το θέμα είναι πως δεν πρόκειται για κάτι πρωτόγνωρο. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι η… ρουτίνα του Παναθηναϊκού. Να φέρνει τα ματς στα μέτρα του, να έχει προβάδισμα και στο τέλος να «πετά» βαθμούς εντός κι εκτός Ελλάδας.
Αν η ομάδα δεν ήταν τόσο κυκλοθυμική κι αν είχε την προσωπικότητα για να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις, τώρα θα μιλούσαμε εντελώς διαφορετικά. Ακόμη και τη διαιτησία θα τη νικούσε το Τριφύλλι. Όπως αυτή στη Γλασκόβη με Ρέιντζερς, στη Θεσσαλονίκη με Άρη. Ή απλά θα είχαν «κλειδωθεί» νίκες που… πέταξαν μέσα απ’ τα χέρια των Πράσινων.
Μην πάτε μακριά, νίκες με Κηφισιά και Ολυμπιακό στο πρωτάθλημα και Γκόου Αχεντ Ιγκλς στην Ευρώπη. Πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα; Με αν όμως, δε γίνεται δουλειά. Γιατί κι η ποδοσφαιρική… αυτοκτονία αν ήταν σύστημα, ο Παναθηναϊκός θα ήταν η Μπαρτσελόνα του Μέσι. Χωρίς αντίπαλο θα έπαιζε.
Μπορούμε να συζητάμε για νοοτροπία επί ώρες. Για ατυχία, για διαβόλους και έξω από ‘δω. Στην πραγματικότητα όμως, η εξήγηση είναι απλή: Ο Παναθηναϊκός δεν έχει την απαιτούμενη προσωπικότητα που θα του καθορίσει αυτά τα ματς, με τον τρόπο που ο ίδιος τα ορίζει και όχι με μια μόνιμη αναμονή για τον κατήφορο που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Λες και κοιτά αυτή η ομάδα τον τοίχο, θέλει να τον αποφύγει, τον κοιτάει επίμονα και πέφτει πάνω. Μετά σκέφτεται ζαλισμένη πώς δεν απέφυγε πάλι τη σύγκρουση.
Στο Europa League θα κρατήσουμε όμως μια αχτίδα φωτός. Γιατί με τα προβλήματα που είχε ο Παναθηναϊκός, έπαιξε το δυσκολότερο εκτός έδρας ματς της League Phase. Αν εκεί… χτυπά το κεφάλι του επειδή έχασε, τότε προφανώς όλα τα άλλα ματς εκτός Αθηνών μπορεί να τα πάρει. Άρα είναι απαίτηση τα αποτελέσματα. Καθώς ισχύει το «αφού μπορείτε».
Θα ήταν ωραίο και για τον Κόντη να φύγει με κάτι θετικό από τη θέση του πρώτου προπονητή στον Παναθηναϊκού. Στα ευρωπαϊκά εκτός έδρας έκανε εξαιρετικό διάβασμα και προετοίμασε την ομάδα ιδανικά.
Στο τέλος της ημέρας, η συγκομιδή του «τριφυλλιού» δεν είναι καταστροφική. Θα μπορούσε σαφώς να είναι καλύτερη. Όμως έχασε από τη Φέγενορντ εκτός, από την Γκόου Αχέντ Ιγκλς που νίκησε την Άστον Βίλα και συνέτριψε εκτός την Γιουνγκ Μπόις η οποία στα άλλα δύο ματς έχει ισάριθμες νίκες.
Εύκολο τίποτα δεν είναι, μέχρι να το κάνεις εσύ. Τη φανέλα ο Παναθηναϊκός δεν τη διαχειρίζεται άσχημα. Το μυαλό είναι το θέμα και φυσικά η προσωπικότητα που χρειάζεται. Δε νομίζουμε να αρκεί ο Μπενίτεθ, που δεδομένα την έχει. Το θετικό πως η ομάδα περιμένει σημαντικούς παίκτες να επιστρέψουν. Κάτι που ξεχνάμε ενώ δεν είναι φθηνή δικαιολογία, είναι γεγονός.
Πρώτα και πάνω απ’ όλα όμως, να βρει την ισορροπία της ψυχολογικά. Όσο αντιμετωπίζει τα ματς σαν καρδιογράφημα την ώρα ταχυπαλμίας, τότε στο τέλος απλά θα μένει με την πίκρα και το «γιατί».
Υ.Γ. Γερμανός διαιτητής τον φώναξε το VAR και άλλαξε την αρχική του απόφαση. Πάλι καλά που το είδαμε, γιατί νομίζαμε πως υπάρχει απλά στους μύθους.
Υ.Γ.1: Έμειναν μεγάλα κενά στο ρόστερ. Τα οποία πρέπει να καλυφθούν από ικανότατους παίκτες, τώρα που… γυρνάει.
