Ηταν το αυστηρότερο νομοθέτημα στην Ευρώπη για θέματα αθλητικής βίας και την εποχή εκείνη υπήρχε η γενική εντύπωση ότι το προσωρινό κλείσιμο των γηπέδων και οι ακραίες διατάξεις του σχετικού νομοσχεδίου θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.
Υπήρχαν λίγες ψύχραιμες φωνές που εντόπιζαν υπερβολικά αυστηρά μέτρα, τα οποία – όπως σχολίαζαν – δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην πράξη. Ετσι κι έγινε: Οι ποινές σε υποτροπές ομάδων καταργήθηκαν και οι τιμωρίες φυσικών προσώπων αποδομήθηκαν όταν έφτασαν στην αίθουσα ενός δικαστηρίου.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα έρχεται από τη Ρόδο. Εκεί έγιναν τα πλέον εκτεταμένα επεισόδια ανάμεσα σε φιλάθλους τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που ισχύει ο νόμος.
Ο ανακριτής επέβαλε σε 25 οπαδούς της Παναχαϊκής τον περιοριστικό όρο που προέβλεπε ο αθλητικός νόμος, δηλαδή να εμφανίζονται στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους μία ώρα πριν την έναρξη του αγώνα της ομάδας τους και να αποχωρούν μία ώρα μετά.
Όταν η υπόθεση οδηγήθηκε στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου (τα επεισόδια είχαν γίνει σε αγώνα Διαγόρα Ρόδου – Παναχαϊκής) ο σχετικός περιοριστικός όρος καταργήθηκε! Το δικαστήριο έκρινε ότι οι 25 οπαδοί της Παναχαϊκής δεν πρέπει να πηγαίνουν στο γήπεδο, αλλά όχι και να κρατούνται σε αστυνομικό τμήμα.
Προσέξτε: Σε βάρος των ανθρώπων αυτών εκκρεμούν κατηγορίες όπως βιαιοπραγία εντός αθλητικής εγκατάστασης, ρίψη αντικειμένου, φθορά ξένης ιδιοκτησίας και απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Η ποινική δίωξη ασκήθηκε από τον εισαγγελέα, αλλά αποδείχτηκε ότι ο νόμος Βρούτση είναι ανεφάρμοστος από την ίδια τη Δικαιοσύνη.
Στην ουσία δικαιώθηκαν εκείνοι οι λίγοι ψύχραιμοι νομικοί, οι οποίοι επεσήμαναν ότι σε ένα κράτος δικαίου δεν μπορεί να δημιουργείς ακραίες τιμωρητικές συνθήκες. Ο πανικός των πολιτικών μπροστά στη δολοφονία ενός αστυνομικού έφερε στη Βουλή έναν ανεφάρμοστο νόμο, ορισμένα από τα άρθρα του οποίου ήδη καταργήθηκαν. Είτε από τον ίδιο τον εμπνευστή του νόμου (!) είτε από την ελληνική Δικαιοσύνη.
Η στήλη είναι υπέρ των αυστηρών κυρώσεων για ζητήματα αθλητικής βίας, όχι όμως υπέρ του παραλογισμού. Η υπερβολική αυστηρότητα δείχνει αδυναμία του κράτους να παρέμβει αποτελεσματικά.
