Η εθνική μας μοναξιά. Η διαχείριση της αποτυχίας. Μια από τα ίδια, γιατί δυστυχώς εκείνοι που ανέβασαν την Εθνική ομάδα και τις δυνατότητες της στα ουράνια, είναι οι ίδιοι που τώρα ανεμίζουν τσεκούρια και ζητούν κεφάλια. Δυστυχώς, όσα ολοκληρώθηκαν με την σειρά αγώνων κόντρα σε Σκωτία και Δανία, επιβεβαίωσαν πως στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν μυστικά επιτυχίας. Μόνο μια αλήθεια, που θα μας είναι χρήσιμη ειδικά τώρα που ξεκινά ξανά το πρωτάθλημα με ΑΕΚ – ΠΑΟΚ μάλιστα για αρχή.
Για να μείνω σε επίπεδο εθνικής, εδώ υπάρχουν δύο δεδομένα που δεν αμφισβητούνται. Από τη μία πως υπάρχει μια ομάδα με πλούσιο ταλέντο, ειδικά στο δημιουργικό κομμάτι και από την άλλη, πως υπάρχουν χτυπητές αδυναμίες, που δεν μπορείς (δεν δοκίμασε κιόλας για να πούμε όλη την αλήθεια) να τις αποκρύψεις. Επειδή με την ολοένα και συχνότερη εμφάνιση τους, οι εθνικές ομάδες λαμβάνουν χαρακτηριστικά συλλόγων, δεν μπορείς να στηρίζεσαι μόνο στο ταλέντο για να κάνεις πορεία πρωταθλητισμού.
Είναι προφανές πως υπήρξε αποτυχία. Στην δική μου κρίση όλο αυτό οφείλεται κυρίως στην αδυναμία να διαβάσουν εκείνοι που έπρεπε τις αλήθειες του γηπέδου. Πως δεν είναι δυνατόν να αγνοείς ένα δομικό ζήτημα στην λειτουργία της ομάδας, ελπίζοντας ουσιαστικά πως θα κυριαρχήσουν τα άλλα. Ολοι ξεκινούν ένα παιχνίδι, μια πορεία, με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Αλλά το θέμα είναι πόσο μπορείς να πας μακριά με αυτήν την υπόθεση, έστω σε στάνταρ σταθερής παρουσίας στα μεγάλα τουρνουά σε πρώτη φάση.
Η αλήθεια της ΑΕΚ
Σας έλεγα και πριν από μέρες, πως μια διαφορά της ΑΕΚ με τον ανταγωνισμό (στην τρέχουσα σεζόν τουλάχιστον) είναι ο ρεαλισμός και η επίγνωση της πραγματικότητας. Αυτό θα πρέπει να κυριαρχεί και σε ό,τι αφορά το ελληνικό ποδόσφαιρο και να μην ζει κανείς στο δικό του συννεφάκι. Γιατί μπορεί μέσα από επικοινωνιακά συστήματα να εμφανίζεται μια ιδεατή κατάσταση εκσυγχρονισμού και μοντέρνας προσέγγισης, με αυξημένη αξιοπιστία, ισονομία, αίσθημα δικαιοσύνης, αλλά η αλήθεια είναι αυτή που προκύπτει στο χορτάρι και όχι στα γραπτά.
Μιλώντας για αλήθεια του γηπέδου, μπαίνουμε σταδιακά και στο κλίμα του ματς της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ. Καταλαβαίνω, πως πολλοί έχουν ποντάρει σε αυτό το παιχνίδι, θεωρώντας πως οι πιθανές απουσίες της ΑΕΚ σε συνδυασμό με την ένταση που συνήθως κυριαρχεί στα ματς των δύο ομάδων τα τελευταία χρόνια, θα δημιουργήσουν ασφυκτικό μείγμα. Κάποιοι συνεχώς υποστηρίζουν πως η ΑΕΚ είναι πρώτη στο πρωτάθλημα μεν, αλλά δίχως μεγάλο παιχνίδι δε. Μάλλον η Αντερλεχτ και η ειδική σημασία εκείνης της αναμέτρησης ήταν κάτι άλλο. Αλλά θα πείτε, εδώ αναδεικνύουν σε κάτι τεράστιο την Τσέλιε.
Ο Νίκολιτς ξέρει
Μικρά και μεγάλα παιχνίδια, το θέμα είναι πώς θα τα αντιμετωπίσει η ΑΕΚ. Ο Νίκολιτς έχει δείξει με κάθε τρόπο, πως ξέρει να διαχειρίζεται ζόρικες καταστάσεις. Είναι τρομερό πως λειτουργεί τόσο ο αποπροσανατολισμός, ώστε περνά ως μη γενόμενη η ανατροπή επικών διαστάσεων της ΑΕΚ με δέκα παίκτες και με θλιβερή διαιτησία και αναδεικνύεται ως τόσο δυνατός ο ΠΑΟΚ που εκμεταλλεύθηκε το αίσθημα αυτοσυντήρησης και πήρε τη νίκη επί του Ολυμπιακού.
Όπως και να έχει, τα πάντα θα φανούν μέσα στο γήπεδο. Ελπίζω πως άπαντες θα έχουν μάθει από τα λάθη του παρελθόντος και θα μας απασχολήσουν τα κυριακάτικα μόνο για όσα θα συμβούν στο χορτάρι. Επικοινωνιακές εξυπναδιές, αγόρια που δεν κλείνουν τα χέρια τους, πούλμαν που δεν ανοίγουν, ας μείνουν όλα στην άκρη. Να δούμε τι μπορούν να κάνουν αυτές οι δύο ομάδες μέσα από την αγωνιστική τους ικανότητα και όσα αξίζουν.
Οι ξένοι και το «χειρουργείο»
Είναι αναμφίβολα ένα βήμα αξιοπιστίας η έλευση ξένων διαιτητών, ειδικά μετά το «χειρουργείο» που αντικρίσαμε στο Περιστέρι. Μου κάνει εντύπωση πως και σήμερα σε κεντρική εφημερίδα υπήρχαν αναφορές για τηλεφωνικές οχλήσεις από εξωδιοικητικό παράγοντα, αλλά κανείς δεν δείχνει να νοιάζεται. Από την Αρετσού και τον τύπο που μίλαγε αγγλικά με γαλλική προφορά, φτάσαμε στα τηλέφωνα για να μην χανόμαστε, αλλά το θέμα είναι να μην τα λέμε όσοι τα βλέπουμε.
Υπάρχει συνεχής πίεσης που δέχονται όλοι οι διαιτητές σταθερά για να κατανοήσουν πως θα έχουν πρόβλημα αν δεν αποδείξουν, ειδικά στα ματς της ΑΕΚ, ότι είναι... καλοί διαιτητές. Οι περισσότεροι δεν θέλουν να εκτίθενται, τουλάχιστον με βαριά σφυρίγματα. Και πάμε σε άλλες διαδικασίες, όπως με τις κίτρινες κάρτες. Υπάρχουν βέβαια και οι… καμικαζιές τύπου Σιδηρόπουλου, που πήγε να τινάξει το ματς στον αέρα με το πέναλτι στην Κηφισιά. Τώρα που θα έρθουν ξένοι, ας ελπίσουμε όλοι πως δεν θα καθορίσουν τίποτε ουσιαστικό. Όσο μπορείς πια να ελπίζεις σε κάτι τέτοιο.
