Το βρήκα οπαδικά ευφυές. Σχεδόν… ιδιοφυές.
Μερικά μέτρα πανί, πέντε λέξεις τυπωμένες πάνω του, μία τέλεια φάρσα που στήθηκε, πριν καν κυλήσει η μπάλα στο χορτάρι.
Φόρα παρτίδα, πρώτο τραπέζι πίστα, εκεί να το βλέπει όλος ο πλανήτης.
The original queen is AEK
Ένα πανί, που την ίδια στιγμή έκρυβε βαθιά πίστη, αλλά και αυτοσαρκασμό.
Αυτοπεποίθηση, αλλά και άγνοια κινδύνου.
Ναι, έκρυβε και λίγη ύβρη, λίγη αυθάδεια ανακατεμένη με αυτή την υπερβατική αγάπη προς την ομάδα σου που καμιά φορά μπορεί να μετακινήσει ακόμα και βουνά, μα αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να κοιτάξεις στα μάτια τέτοια θηρία: με… ασέβεια.
Μετά από πέντε, από δέκα, από είκοσι, από πενήντα χρόνια, όταν τα πάντα θα έχουν ξεθωριάσει στην λήθη του χρόνου, αυτό που θα έχει μείνει θα είναι οι προφορικές διηγήσεις, όσων το έζησαν και αυτή η φωτογραφία.
Η Ρεάλ Μαδρίτης να ποζάρει στο κέντρο του γηπέδου με ένα τεράστιο πανί για φόντο που να λέει πως η αληθινή βασίλισσα είναι κάποια άλλη!
Χιούμορ, με κωδικοποιημένα μηνύματα.
Γκολ από τα αποδυτήρια.
Ευφυές!
Οι παίκτες των Ισπανών μπορεί να μην το παρατήρησαν καν. Να μην έδωσαν την παραμικρή σημασία.
Είναι σεταρισμένοι να μην ασχολούνται με οτιδήποτε συμβαίνει εκτός γηπέδου, είσαι η Ρεάλ Μαδρίτης, δεν βλέπεις κανέναν και τίποτα.
Ωστόσο, πολύ σύντομα κατάλαβαν ότι εδώ πρέπει να ασχοληθούν. Να πιεστούν. Να ιδρώσουν.
Χρειάστηκε να δώσουν ό,τι καλύτερο είχαν.
Το γκολ της ισοφάρισης του Τζουντ, το buzzer beater του Βαλβέρδε είναι γκολ παγκόσμιας κλάσης.
Κι αυτό δείχνει ότι η Ρεάλ Μαδρίτης τέντωσε. Τέντωσε για τα καλά.
Κάτι που περιποιεί τίτλο τιμής για την Ένωση.
Σε κάτι τέτοιες βραδιές, για να σκαρώσεις την τέλεια φάρσα ως το τέλος, ο μεγάλος αντίπαλος πρέπει να μείνει όσο το δυνατόν πιο ληθαργικός. Ράθυμος. Σε χαμηλές στροφές.
Το εκκωφαντικό ξεκίνημα της ΑΕΚ, τσίτωσε από νωρίς ακόμα και τους πιο μπλαζέ Μαδριλένους, αυτό που έμοιαζε καλό, εντέλει αποδείχθηκε κακό.
Η Ρεάλ Μαδρίτης μπήκε από νωρίς στο παιχνίδι κι αυτό δεν είναι ποτέ κάτι που θέλεις να συμβεί.
Για να είσαι σίγουρος ότι ξεμπέρδεψες μαζί της, πρέπει να της δώσεις τη χαριστική βολή κι αυτό πάλι ίσως να μην είναι αρκετό.
Η καημένη η Ρόμα προηγούνταν με 3-1 στο 83ο λεπτό και έχασε.
Μόνο φέτος, η Έλτσε, η Εσπανιόλ βίωσαν ακριβώς το ίδιο με την ΑΕΚ: έχασαν με τον πιο κρύο τρόπο που υπάρχει, από γκολ στις καθυστερήσεις.
Διότι όταν φτάνουμε εκεί και η (πραγματική) βασίλισσα θέλει / ψάχνει γκολ, με ένα μαγικό τρόπο το βρίσκει.
Εκεί μετράει το όνομα, η φανέλα, ο όγκος του μεγέθους της Ρεάλ Μαδρίτης που σε τέτοιες καταστάσεις πολύ συχνά προκαλεί ασφυξία στον αντίπαλο, μία παγιωμένη ψυχολογική συνθήκη δεκαετιών.
Ο στενός μου περίγυρος είναι γεμάτος από άτομα που υποστηρίζουν την ΑΕΚ.
Κατανοώ την πίκρα τους. Τον πόνο της στιγμής. Την αίσθηση να σου φεύγει μέσα από τα χέρια μέσα σε ένα δευτερόλεπτο κάτι ονειρικό που πίστευες ότι είχες κατακτήσει.
Μόνο που αυτό είναι στιγμιαίο. Πονάει, αλλά φεύγει.
Κι αυτό που μένει είναι αυτό το μοναδικό που ένιωσαν για 90 (και κάτι) λεπτά. Η περηφάνεια. Οι μνήμες που δεν θα σβήσουν ποτέ.
Η αίσθηση πως για ένα βράδυ, σε ένα γήπεδο που κόχλαζε, η ΑΕΚ όντως αμφισβήτησε τον τίτλο της αυθεντικής βασίλισσας, υπήρξε ισοϋψής του μεγάλου της αντιπάλου.
Η ΑΕΚ δεν κέρδισε τον ένα βαθμό, που θα ήταν μία χειροπιαστή ανταμοιβή του ιδρώτα της, της υπερβατικής της προσπάθειας.
Στο τέλος της διαδικασίας, αυτός ο πόντος μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στην πρόκριση και τον αποκλεισμό.
Κέρδισε όμως κάτι άλλο, ίσως πιο σημαντικό.
Τον σεβασμό του μεγαλύτερου κλαμπ στον κόσμο, που κατατέθηκε διά στόματος Ζοσέ Μουρίνιο.
Κι ένα κινηματογραφικό βράδυ που θα συζητιέται για χρόνια, δεκαετίες…
