Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ – LIVE SPORT
Ξέρετε ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού; Ότι είναι καράβι ακυβέρνητο. Δεν υπάρχει καπετάνιος, τον οποίο προπονητής, παίκτες και όλοι οι υπόλοιποι θα σέβονται κα, αν οι συνθήκες το απαιτήσουν, θα τον φοβούνται. Αυτό συμβαίνει απλά επειδή ο Αλαφούζος δεν αγαπάει τον Παναθηναϊκό. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τον έχει αγαπήσει στην πορεία τόσων χρόνων που είναι μεγαλομέτοχος και τον αδικούμε, πάλι δεν ασχολείται με τον σύλλογο, όπως κάνουν π.χ. ο Μαρινάκης ή ο Ηλιόπουλος, ακόμα και ο Σαββίδης. Και, φυσικά, όπως έκανε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης (με τα καλά και τα στραβά του), που ο Παναθηναϊκός ήταν όλη του η ζωή.
Αν λοιπόν ο καπετάνιος είναι παρών επιβλέποντας τους πάντες και τα πάντα, το καράβι αργά ή γρήγορα θα βουλιάξει. Όπως βουλιάζει ο Παναθηναϊκός στην ανυποληψία χρόνο με τον χρόνο. Δεν ξέρω ποιος είναι ο Βλάχος που “τρέχει” την ομάδα και τον ρόλο παίζει στον σύλλογο. Ξέρω ότι ο Βιτόρια και ο Παπαδημητρίου (που δεν μπορεί να τον κράζουν όλοι χωρίς λόγο…) θα δούλευαν διαφορετικά αν ήξεραν ότι ο Αλαφούζος τους παρακολουθεί! Η απομάκρυνση του Βιτόρια ήρθε απόλυτα φυσιολογικά. Είχα γράψει και στην αρχή του καλοκαιριού ότι αυτό που με φόβιζε στον Παναθηναϊκό ήταν η παραμονή του Πορτογάλου. Όχι επειδή είναι κακός προπονητής, αλλά επειδή δεν ταιριάζει με το DNA του κλαμπ. Είναι προπονητής που φοβάται να ρισκάρει, άνθρωπος που φαίνεται ότι δεν ενέπνευσε ποτέ τους παίκτες και δεν δέθηκε με τον κόσμο.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ – SPORTDAY
Στο ποδόσφαιρο δεν είναι όλα τα αποτελέσματα ίδια. Μία ήτα μπορεί να ξεπεραστεί με μία νίκη, ένας θρίαμβος μπορεί ν’ ακολουθηθεί από μία μεγάλη απογοήτευση. Για τον Παναθηναϊκό, όμως, η κατάσταση έχει γίνει τραγική. Η ισοπαλία με τον Λεβαδειακό πριν απ’ τη διακοπή των εθνικών δεν ήταν ένα απλώς μέτριο αποτέλεσμα. Ήταν ένα χτύπημα που έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά αποτυχιών, που κρατούν την ομάδα σχεδόν 125 χρόνια μακριά απ’ τον τίτλο. Σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε η ήττα-σοκ απ’ την Κηφισιά, μία ομάδα που δεν περιμέναμε να δυσκολέψει τόσο πολύ τον Παναθηναϊκό. Αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι τυχαίο. Είναι το αποτέλεσμα μίας διοίκησης που δεν έχει όραμα, φλόγα και που δεν μπορεί να εμπνεύσει την ομάδα να ξεφύγει απ’ το τέλμα. Που αδυνατεί ακόμα και στη διαχείριση απλών καταστάσεων.
Ποιος ο λόγος να γίνει το παιχνίδι με την Κηφισιά στον Βόλο; Γιατί να μην είχε γίνει στη Λεωφόρο ή στο ΟΑΚΑ; Η Κηφισιά έψαχνε και παρακαλούσε να γίνει σε ένα από τα δύο γήπεδα κι ο Παναθηναϊκός δεν δεχόταν. Σχεδόν δεν έβγαιναν στα τηλέφωνα. Η διοικητική αστάθεια και η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού απ’ τον μεγαλομέτοχο Γιάννη Αλαφούζο είναι η βασική αιτία αυτής της παρακμής. Η απόλυση του Βιτόρια δεν κρύβει την αλήθεια. Ο προπονητής δεν μπορεί να φέρει την αλλαγή ήταν η ομάδα δεν διαθέτει ούτε το απαραίτητο ρόστερ, ούτε τη στήριξη που χρειάζεται. Η ευθύνη ξεκινάει απ’ την κορυφή… Η αλλαγή προπονητή δεν αρκεί.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Η Εθνική του μπάσκετ έλαβε την αγάπη και την υποδοχή που της άξιζε μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Το μήνυμα του Βασίλη Σπανούλη και όλων των παικτών της ομάδας, όπως και των στελεχών της ομοσπονδίας, ήταν να αποτελέσει αυτό το μετάλλιο έναυσμα για την επόμενη μέρα του ελληνικού μπάσκετ και της Εθνικής. Το μεγάλο παράδειγμα και η ώθηση που δίνει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο με την παρουσία του στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα επειδή λαχταρά να το κάνει, θα πρέπει να ακολουθηθεί από κάθε καλό παίκτη στη συνέχεια. Χωρίς «ναι μεν, αλλά». Δεν έχουμε το πιο πλούσιο ρόστερ πίσω από τον Γιάννη, δεν υπάρχει λόγος απουσιών όσων μπορούν να είναι εκεί και δεν το κάνουν.
Αυτό είναι το μεγάλο παράδειγμα που δίνει ο Γιάννης. Τα υπόλοιπα που πάντα ως λαό μας απασχολούν δεν είναι άξια αναφοράς. Όποιοι περιμένουν στη γωνία έναν σούπερ αθλητή για να σχολιάσουν τα διάφορα που έχουν στο μυαλό τους, απλά μια ευχή: καλά μυαλά. Δεν είναι ο Γιάννης και τα αδέρφια του λόγος για κοινωνικές αναλύσεις και αναβάθμιση μιας μπουρδολογίας χωρίς νόημα. Είναι μπασκετμπολίστες, κάνουν το παν για την Εθνική και θα συνεχίσουν. Φέρνουν νέα παιδιά στα γήπεδα και προσφέρουν τη δυνατότητα ανάδειξης νέων ταλέντων που έχει ανάγκη το άθλημα κι η Εθνική. Αυτή άλλωστε είναι και η μεγαλύτερη αξία που έχει το μετάλλιο το οποίο κατακτήθηκε στη Ρίγα. Και πολύ σωστά ήταν το πρώτο που επισημάνθηκε από τους πρωταγωνιστές της επιτυχίας.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Με την προσθήκη του Ζοάο Μάριο, η ΑΕΚ έφτασε στο φετινό καλοκαίρι στις οκτώ μεταγραφές. Συμπτωματικά τόσες είχε κάνει και τη σεζόν του νταμπλ. Για τους λάτρεις της στατιστικής. Και οι οκτώ μεταγραφές ήταν με δουλειά που έκανε ο Ριμπάλτα, παίρνοντας φυσικά και υλοποιώντας τις επιθυμίες του Νίκολιτς. Υπάρχουν όμως και τουλάχιστον τρεις «μεταγραφές», που ο Σέρβος έκανε από μόνος του. Δεν πρόκειται για προσθήκες στο ρόστερ, αλλά για παίκτες όμως που προστέθηκαν ουσιαστικά στη φετινή αγωνιστική εξίσωση. Σ’ αυτή που έχει φτιάξει ο Νίκολιτς. Τουλάχιστον τρεις παίκτες, που και σε εικόνα και σε προσφορά και σ’ όλα, δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτό που έδειχναν πέρυσι.
Ξεκινώ με τον Κοϊτά. Έβαλε το γκολ της νίκης προχθές στη Λιβαδειά. Σημαντικό γιατί έδωσε τρεις υπερπολύτιμους βαθμούς. Όμως σκόραρε και πέρυσι στο ίδιο γήπεδο. Το σημαντικό είναι η εικόνα του. Αυτά που κάνει μέσα στο γήπεδο. Γενικώς αυτά που προσφέρει στο αγωνιστικό μοντέλο του Νίκολιτς είναι πολύ κομβικά. Συνεχίζω με τον Στρακόσα. Πέρυσι τέτοια εποχή, αισθανόταν πρώτα ο ίδιος πως έχει μπει σ’ έναν εφιάλτη. Δεν είναι ψέμα πως τον περασμένο Ιούνη υπήρξε συζήτηση για το μέλλον του. Η ΑΕΚ για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, μπορεί επιτέλους να πει ξανά πως παίρνει αποτελέσματα από τον τερματοφύλακά της. Ο Μουκουντί έλεγε τον Ιούνη πως θα ήθελε κάτι διαφορετικό στην καριέρα του. Τον Ιούλη έγινε αρχηγός και παίζει ως αρχηγός.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΜΠΙΡΗΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Δεκαέξι χρόνια μετά το ασημένιο μετάλλιο του Ευρωμπάσκετ στο Ζάγκρεμπ (1989) ήρθε το επόμενο (χρυσό στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου 2005) και τώρα, πάλι 16 χρόνια μετά το τελευταίο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009, ήρθε ένα ακόμα.
Δεν ξέρουμε εάν θα περάσουν άλλα 16 για το επόμενο, αλλά το βασικό είναι να μη χαθεί αυτή η μεγάλη ευκαιρία. Σε μια ομάδα που είναι κράμα μιας μεγάλης γενιάς που φτάνει προς το τέλος (Κώστας Σλούκας, Κώστας Παπανικολάου) με παιδιά που έρχονται (Σαμοντούροφ, Αβδάλλας, Λιοτόπουλος) και πιο έμπειρους παίκτες (Τολιόπουλος, Μήτογλου, Καλαϊτζάκης, Λαρεντζάκης) και με αρκετούς ακόμα που μπορεί να προστεθούν στο μέλλον.
Η παρουσία του Σπανούλη άρα και του Γιάννη Αντετοκούνμπο («Όσο είναι ο κόουτς Σπανούλης θέλω να είμαι και εγώ στην Εθνική ακόμα και ως βοηθός» είπε μετά την τελευταία συνέντευξη Τύπου ο Greek Freak), του Νίκου Ζήση, αλλά και του Κώστα Παπανικολάου που είπε ότι: «Όσο αντέχω θα είμαι στρατιώτης της Εθνικής» και του Κώστα Σλούκα που πρόσθεσε: «Το αφήνω ανοιχτό το πότε θα σταματήσω. Είναι πολύ μακρινό το 2027 στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ. Δεν ξέρω το μέλλον τι επιφυλάσσει. Πιθανό να είμαι και τότε άνεργος. Θα δούμε. Νομίζω είναι κάτι πολύ σοφό να γνωρίζεις πότε γενικά πρέπει να σταματήσεις. Οπότε εγώ δεν θα απαντήσω, θα το αφήσω έτσι ανοιχτό. Θα δείξει. Θα δείξει». Αυτό το μείγμα με τις κατάλληλες προϋποθέσεις και τον Σπανούλη στο τιμόνι μπορεί να μεταλαμπαδεύσει στους νεότερους την εμπειρία για να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους και μακάρι να μη χρειαστούν πάλι τόσα χρόνια για ένα μετάλλιο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
