Η εποχή του Μανόλο Χιμένεθ ξεκίνησε με χαμόγελα στον πλανήτη Άρη, με τον Ισπανό να φέρνει μαζί του νέα ήθη και έθιμα, επιστρέφοντας την χαμένη αυτοπεποίθηση στους παίκτες του, περνώντας όλα τα "τεστ" του αγώνα και σκοράροντας τρία πολύτιμα πονταλάκια στο σακούλι.
Το ματς ξεκίνησε με τον Άρη να κοντεύει να μπει στην εστία του Χουτεσιώτη, να πρεσάρει, να κλέβει και να πιέζει, όμως με τον Ατρόμητο να είναι εκείνος που άνοιξε το σκορ.
Παγωμάρα!
Όσοι βλέπουμε τον Άρη καιρό, ξέρουμε πως, όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ, δύσκολα - εώς σπάνια - αντιδρά και παίρνει κάτι. Το πολύ πολύ (πιστεύαμε) να "φάει" και ένα δεύτερο και να προχωράει με πολλά "θα" και "χρειαζόμαστε βελτίωση". Όμως οι κιτρινόμαυροι έκαναν σαν να μην συνέβαινε τίποτα.
Γκολ με μία φάση εσείς; Συνέχεια στο πλάνο εμείς.
Αυτή ήταν η νοοτροπία και... ω θεοί! Απέδωσε!
Ο Άρης συνέχισε όλα όσα σχεδίασε μέσα σε λίγες μέρες, με αυτοπεποίθηση και πείσμα. Σκόραρε νωρίς και πήρε το πρώτο "αστεράκι" στο πρώτο τεστ της βραδιάς. Η ισοφάριση έδειξε στους παίκτες του Χιμένεθ πως τίποτα δεν χάνεται με ένα γκολ στην πλάτη και πως η συνέχεια θα ήταν πιο εύκολη.
Το δεύτερο τεστ ήταν να ξανασπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα, χωρίς να μπει στον πειρασμό να πάρει περισσότερα ρίσκα και να γίνει "χωνί". Με το ίδιο τέμπο και την ίδια στοχοπροσήλωση στο 2ο ημίχρονο, μετά από αρκετές κομπίνες από στημένα, οι φιλοξενούμενοι βρήκαν και δεύτερο γκολ, με τον Μορόν μάλιστα να χαμογελά (πρώτη φορά τόση χαρά) και τους παίκτες να δείχνουν πως έχουν "ψυχή".
Ψυχή είχαν, λάθη έκαναν, όμως δεν άφησαν το πόδι από το γκάζι.
Ο Χιμένεθ πήρε το τρίτο του "αστεράκι" κρατώντας την ομάδα συγκεντρωμένη και ψυχωμένη για... τρίτο γκολ, χωρίς να παίξει ταμπούρι. Ο Ατρόμητος προσπάθησε να απειλήσει, πίεσε κάνα... πεντάλεπτο, όμως οι κιτρινόμαυροι είχαν ήδη γράψει +3 και κλείδωναν το ματς, χωρίς να βρουν εν τέλει άλλο τέρμα.
Τώρα'
Ήταν τέλειος ο Άρης; Φυσικά και όχι!
Ήταν διορθωμένος αμυντικά; Ελαφρώς, κυρίως στο Β' μέρος! αλλά στα στημένα θέλει ακόμη δουλίτσα.
Πήρε πολλά από τα εξτρέμ του; Μμμμ σχετικά όχι, αν και ο Ντούντου δείχνει πως αν πάρει ευκαιρίες έχει ΑΡΙΘΜΟΥΣ.
Μέχρι και ο Σίστο έπαιξε, λες και έχουμε 2024. Αν είναι δυνατόν. Από πότε είναι αυτή η εφημερίδα;
Οι ευκαιρίες όμως είναι για όλους και το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν περισσεύει για έναν νέο προπονητή.
Θέλω να κρατήσω τον Κώστα Γαλανόπουλο και τον Σωκράτη Διούδη για απόψε. Αυτοί οι δύο είναι η φιλοσοφία του Χιμένεθ. Θέλει παίκτες να ΝΙΩΘΟΥΝ μέσα στο γήπεδο. Θέλει ταυτότητα και θα την βρει και σε άλλα πρόσωπα στην πορεία.
Συνεχίζω να είμαι καχύποπτος για τον κόουτς Μανόλο, όχι βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα. Η προϊστορία μου δείχνει πως μετά από λίγο το χάνει κάπως. Όμως ο Άρης έχει ανάγκη το τώρα. Έχει ανάγκη (Πόσα χρόνια το φωνάζουμε..) την νοοτροπία νικητή, είτε στην έδρα του - είτε εκτός.
Αλήθεια, πρέπει να βρω πότε ήταν η τελευταία φορά που ξεκίνησε με διπλό στο πρώτο του εκτός. Σπάνιο φαινόμενο.
Καχύποπτοι, αλλά χορτάτοι από το "πρώτο" του Χιμένεθ. Προχωράμε...
Ο κόσμος του Άρη θέλει διάρκεια και νίκες. Θέλει μέταλλο και χαμόγελα.
ΥΓ Άραγε η βελτίωση οφείλεται 100% στον νέο προπονητή και την δουλειά του, μέσα σε 5 μέρες ή ένα μικρό ποσοστό από το αποψινό έχει να κάνει με την θέληση (ή μη θέληση) ορισμένων με τους προηγούμενους προπονητές;
Ίσως και να μη μάθουμε ποτέ...
ΥΓ2 Ντούντου 23 ετών κύριοι. Κοντρολαρισμένος - ΤΑΥΡΟΣ σε φυσική κατάσταση (οι υπόλοιποι;) και δίνει αριθμούς στην καλή του μέρα. Σήμερα ήταν μέτριος να φανταστείτε...
