Η διαφορά δυναμικότητας της Τσέλσι με τον Παναθηναϊκό ήταν εκ προοιμίου προφανής. Εκ των πραγμάτων και αδιαμφισβήτητη.
Πριν από την έναρξη του ματς και γνωρίζοντας ότι στις εξέδρες θα βρίσκονται 60.000 φίλοι του Παναθηναϊκού, οι φορμαρισμένοι Λονδρέζοι με τον πακτωλό των εκατομμυρίων που τους συνοδεύει, με δύο ισάξιες ενδεκάδες που σφύζουν από ποιότητα και με αξιόλογη προπονητική δουλειά από τον Μαρέσκα, θα έλεγε κανείς ότι συνιστούσαν μία πρώτης τάξεως πρόκληση για το σύλλογο.
Τη διοίκηση, τον προπονητή, τους παίκτες, τον κόσμο. Ολους. Κι ας υπήρχε το σημαντικό διακύβευμα της νίκης στο επικείμενο ματς με τον πρωτοπόρο Αρη για το ελληνικό πρωτάθλημα, (θα) ήταν ανεπίτρεπτο να μην υπήρχε στο πάνω μέρος του μυαλού όλων ένας ευρωπαϊκός αγώνας τέτοιου βεληνεκούς.
Είναι συνυφασμένος ως σύλλογος ο Παναθηναϊκός με την Ευρώπη και ουδείς έχει το δικαίωμα να το παραβλέπει και να το θέτει σε δεύτερη μοίρα.
Το πρεστίζ του τριφυλλιού στα σαλόνια ήταν ανέκαθεν αυτό που το ξεχώριζε ιστορικά και όταν δεν σέβεσαι το ευρωπαϊκό σου DNA το ίδιο το ποδόσφαιρο θα σε τιμωρήσει. Αδυσώπητα.
Ακριβώς επειδή δεν σε παίρνει να αντιμετωπίζεις χωρίς πλήρη... τσίτα έναν τόσο μεγάλο αντίπαλο, που αν σε βρει μπόσικο θα τιμωρήσει κάθε λάθος σου και θα σε διασύρει, πρέπει τουλάχιστον να δείξεις σεβασμό. Σεβασμό, αλλά όχι φόβο, όπως είχε πει πριν το ματς ο Αλόνσο.
Οταν κάνεις την ενδεκάδα για ένα ματς σαν αυτό, με βάση το... επόμενο του ελληνικού πρωταθλήματος και οι αλλαγές γίνονται με το ρολόι, όταν αφήνεις εκτός αρχικού σχήματος τον πιο φορμαρισμένο παίκτη σου, τον Τετέ, τότε παραλογίζεσαι. Και θα υπάρξει τίμημα.
Δεν πα να έχεις μπει καλά στο ξεκίνημα του αγώνα, να έχεις κάνει δύο υποσχόμενες ευκαιρίες για γκολ και το πρώτο σουτ των αντιπάλων στην εστία να είναι στο 18';
Αυτού του είδους οι ομάδες θα σε τιμωρήσουν ακριβά στο πρώτο λάθος. Στο «μπλοκάρισμα» μυαλού του Γέντβαϊ και το ανοιχτό κοντρόλ στην μπάλα, εν προκειμένω, που έφερε το κλέψιμο και την άμεση μετάβαση των Λονδρέζων, με την άμυνα σε πλήρη ανισορροπία. Γκολ ο Φέλιξ, 0-1 από το πουθενά. Αντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε.
Μένει μέχρι την ανάπαυλα και ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο με τον Πελίστρι να βγαίνει σφαίρα στο τρανζίσιον, κατά μέτωπο προς την εστία. Τρέχει με τη μπάλα και κάνει λάθος επιλογή μόλις φτάνει έξω στην περιοχή. Κλέβουν οι Αγγλοι και στην εξέλιξη της φάσης, πάρε το 0-2.
Μέχρι να συνέλθεις, δύο γκολ ακόμα και «αντίο ζωή». Μέσα σε πέντε λεπτά. Το ένα μετά το άλλο. Στο πρώτο παρενέβη το πόδι του Μαξίμοβιτς. Στο δεύτερο το χέρι του Μαντσίνι. Αλλαλα τα χείλη των ασεβών.
Μπροστά στον όλεθρο, με το γήπεδο να «βράζει», η ομάδα βγάζει μία αντίδραση και καταφέρνει να βρει έστω το γκολ της τιμής.
Αίφνης, γίνεται αλλαγή ο σκόρερ. What the f***!
Γιατί; Διότι όλες οι αλλαγές έγιναν με τη λογική ότι υπάρχει, οσονούπω, κρίσιμο ματς πρωταθλήματος. Για την 9η αγωνιστική.
Αντί να αφήσεις τον Πελίστρι μέσα με τη ψυχολογία του σκόρερ και αντί να κοουτσάρεις, γενικότερα, με αποκλειστικό στόχο να κυνηγήσεις ένα δεύτερο γκολ, σκέφτεσαι την Κυριακή.
Είσαι ο Παναθηναϊκός, παίζεις με την Τσέλσι μπροστά σε 60.000 κόσμο και σκέφτεσαι τον… Αρη.
Υβρις, άτη, νέμεσις και τίσις.
Τα ‘θες και τα παθαίνεις. Κι ας θέτει το κλαμπ, κάθε φορά, τους στόχους. Σε κάποια πράγματα οφείλεις να δείχνεις ότι έχεις προσωπικότητα.
Γιατί αν δεν δείξεις, δεν πρόκειται ποτέ τον ποτών να αποκτήσεις τον δέοντα σεβασμό. Οχι στον φίλαθλο κόσμο, αλλά στα αποδυτήρια σου. Με μαθηματική ακρίβεια, αργά ή γρήγορα, δεν υπάρχει επιστροφή.
Οταν δεν βάζεις όρια όποτε το απαιτούν οι περιστάσεις κι άντ' αυτών άγεσαι και φέρεσαι ανάλογα με τις προσταγές άλλων, δεν μακροημερεύεις σε κανένα πάγκο. Πουθενά.
Στη συνέντευξη Τύπου μετά το ματς με την Τσέλσι, δίχως να έχει τεθεί στο τραπέζι σχετική ερώτηση, ο Αλόνσο αναφέρθηκε στο προβάδισμα που είχε ο Παναθηναϊκός πριν από δύο σεζόν το χειμώνα, αλλά δεν του έφτασε ώστε να πάρει το πρωτάθλημα. Ετσι στο άκυρο.
Ξέχωρα από το αριθμητικό λάθος, όσων τον πληροφόρησαν, διότι +11 είπε και +8 ήταν, το τάιμινγκ του νοήματος της συγκεκριμένης αναφοράς/σύγκρισης ήταν αρκετά… αυτοκαταστροφικό και ξεκάθαρα άτοπο.
Γενικώς, έχουν μαζευτεί αρκετές ενδείξεις. Η ποδοσφαιρική διαχείριση του Βαγιαννίδη, το μία μέσα, μία έξω, ανάλογα με την… πορεία των διαπραγματεύσεων (κάπου χάνεται η μπάλα, πραγματικά), το Ζέκα αντί Πέρεθ στην ποδοσφαιρική ιεράρχηση της μεσαίας γραμμής.
Το φωτάκι αναβόσβηνε. Πλέον, το φως τυφλώνει.
Το «να περάσουμε στην Ευρώπη» που τέθηκε αρχικά ως στόχος κι έγινε πράξη, η αλήθεια είναι με πολύ δύσκολους αντιπάλους, ακολούθησε ως αλληλουχία, η αθλιότητα και το αλαλούμ των πρώτων αγωνιστικών στο πρωτάθλημα.
Το «να καλύψουμε το χαμένος έδαφος για το πρωτάθλημα» έφερε πρώτα την ισοπαλία στην Μπάνια Λούκα και κατόπιν το βαρύ κι ασήκωτο 1-4 κόντρα στην Τσέλσι στο κατάμεστο ΟΑΚΑ. Δεν γίνεται έτσι δουλειά. Κάτι πρέπει να αλλάξει.
Εύκολος στόχος είναι ο Αλόνσο στην κριτική και δεν είναι ηθικό να φορτώνονται όλα στην καμπούρα του, αλλά όταν δεν σέβεσαι, μίστερ, το ευρωπαϊκό κύρος και τους 60.000 ανθρώπους που ήρθαν στο γήπεδο για να φωνάξουν Ελλάς, Ευρώπη, Παναθηναϊκός, θα τιμωρηθείς. Από το ίδιο το ποδόσφαιρο.
Και τώρα τι; Quō vādis? Αντε και νίκησε η ομάδα τον Αρη. Είναι κανείς σίγουρος ότι ο Παναθηναϊκός θα περάσει απ’ τον Βόλο κι απ’ τον κάθε Βόλο;
