Όποιος περίμενε κάτι περισσότερο από αυτό που πήρε ο Ολυμπιακός στη Λιόν, είτε πιστεύει στα θαύματα, είτε παραείναι ρομαντικός. Οk, οι ερυθρόλευκοι είχαν καλύτερη εικόνα από τα παιχνίδια με τον Παναιτωλικό και τον Άρη.
Είχαν; Ή μήπως είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να πρέπει να πάρεις το ματς, δηλαδή στην εγχώρια Λίγκα, από το να διαφυλάξεις το μηδέν, να πάρεις το αποτέλεσμα ή (γιατί όχι;) να «κλέψεις» το παιχνίδι, όπως ενδεχομένως να είχαν πετύχει οι Πειραιώτες αν ο Γιάρεμτσουκ στο 50’ δεν έχανε την ευκαιρία της βραδιάς για την ομάδα του;
Όπως και να το δει κανείς, ο Ολυμπιακός δεν τα κατάφερε ούτε στην πρεμιέρα του Europa League και αυτό είναι που μετράει και πρέπει να απασχολήσει Μεντιλίμπαρ και ποδοσφαιριστές. Όλη την εβδομάδα ακούγαμε και διαβάζαμε πώς θα εκμεταλλευτούν οι ερυθρόλευκοι τις αδυναμίες της Λιόν στην άμυνα. Είδε κανείς τέτοιο πλάνο από τον Μεντιλίμπαρ;
Όχι μόνο δεν κατέβασε την ομάδα του με προσανατολισμό να κάνει παιχνίδι, να πιέσει, ώστε να εκμεταλλευτεί τις (υπαρκτές) αδυναμίες των Γάλλων, αλλά παρέταξε ενδεκάδα με τρία στόπερ. Η Λιόν, δηλαδή, έγινε… Σίτι και Ρεάλ ξαφνικά και ο Ολυμπιακός μπήκε στο παιχνίδι με τη νοοτροπία της «κλοπής» (63-37 η κατοχή μπάλας).
Αυτό παραλίγο να γίνει στο 50’ με το άχαστο του Γιάρεμτσουκ, αλλά η συνολική εικόνα του αγώνα έκανε το… βελάκι να δείχνει ξεκάθαρα προς τη γαλλική ομάδα. Την ανωτερότητα της Λιόν, άλλωστε, και τη δίκαιη νίκη της παραδέχθηκε μετά το ματς και ο Βάσκος τεχνικός των ερυθρολεύκων.
Ο Ολυμπιακός είναι κάτοχος του Europa Conference League. Είναι κάτοχος ευρωπαϊκής κούπας. Είναι η μοναδική ελληνική ομάδα που το έχει καταφέρει αυτό και υπάρχει πάρα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο να μην το καταφέρει ποτέ ξανά κανένας άλλος ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος. Προς το παρόν, όμως, μου μοιάζει σαν να μην το έχει καταλάβει ή να μην έχει μπει ακόμα στο πετσί του ρόλου.
Η φοβική νοοτροπία δεν θα τον βοηθήσει να κοιτάξει κατάματα ομάδες όπως η Λιόν (14η στη Ligue 1 με τέρματα 6-11 και 4 βαθμούς σε 5 ματς) και η Πόρτο. Το πρόβλημα στη δημιουργία και κατ’ επέκταση στο γκολ φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού. Στο χθεσινό ματς πλην της απίθανης ευκαιρίας του Γιάρεμτσουκ, ο Ολυμπιακός μας σήκωσε... όρθιους μόνος τη φάση του Κωστούλα.
Ο πιτσιρικάς μπήκε μέσα και έδωσε φρεσκάδα. Το ψαλίδι που επιχείρησε ήταν «δήλωση» προς τον προπονητή του ότι είναι εδώ, μπορεί να δώσει πράγματα με τη ζωντάνια και τις ιδέες της νιότης του.
Τα τρία στόπερ έχουν κι άλλη ανάγνωση, βεβαίως: ο Μεντιλίμπαρ γνωρίζει –φυσικά- την κατάσταση της ομάδας του. Κατάσταση που είναι τέτοια, ώστε να τον φοβίζει ο ρυθμός της… 14ης του γαλλικού πρωταθλήματος. Ετσι, επέλεξε να παίξει… κάτω τη μπάλα μήπως και φύγει «όρθιος».
Το ζητούμενο για κάθε ομάδα σε κάθε ματς, είναι η νοοτροπία. Από τη νοοτροπία του έχασε ο Ολυμπιακός στη Γαλλία, διότι έδωσε χώρο –παρά τα 5 χαφ- στους γηπεδούχους που άλλοτε πολύ επικίνδυνα, άλλοτε λιγότερο, απειλούσαν ανά τακτά διαστήματα τον Τζολάκη των 6 καλών επεμβάσεων στο ματς.
Αυτή η νοοτροπία πρέπει να φύγει διότι ο Ολυμπιακός είναι μεγαλύτερη ομάδα από τη Λιόν. Στην Πόρτο, άραγε, με πόσα στόπερ θα παίξει;
ΥΓ. Τώρα που έκατσε η σκόνη της Κωνσταντινούπολης: καλή η εμφάνιση του ΠΑΟΚ, εξαιρετική η προσέγγιση του Λουτσέσκου, αλλά κάπου ώπα με τις περήφανες τριάρες. Λίγη σοβαρότητα δε βλάπτει. Όποιος είναι υπερήφανος για την τριάρα από την (ναι, πανάκριβη) Γαλατά, ας πάει στο γιατρό να ζητήσει αγωγή για το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Παρουσιάζεται η «εμφάνιση» ως κάτι… έξτρα. Λες και οι ομάδες δεν πρέπει να μπαίνουν στο γήπεδο για να κάνουν καλή εμφάνιση. Προκαλεί θλίψη η τέχνη του εφικτού…
