MENU

Βόλος, Πανθεσσαλικό, Φραπάρ, Μάντζιος και Παναθηναϊκός. Ένα κοκτέιλ κακών επιλογών και λαθών, με Κυπελλούχους τους πράσινους. 

Κατά την αρχαιότητα οι Ελλανοδίκες επέβαλαν χρηματικές ποινές σε αθλητές που παραβίαζαν κανονισμούς των Ολυμπιακών αγώνων και με το ποσό που συγκέντρωναν έφτιαχναν αγάλματα αφιερωμένα στον Δία, τις λεγόμενες "Ζάνες", τοποθετημένες σε σειρά, μπροστά από την είσοδο της Αρχαίας Ολυμπίας, δημιουργώντας ένα νοητό μονοπάτι. Ένας μικρός δρόμος για να θυμίζει σε όλους τα λάθη και τις "αμαρτίες" όσων δεν συμμορφώνονταν με το άθλημα. 

Αυτόν τον δρόμο θα διαβούμε και σήμερα, λίγες ώρες μετά τον τελικό του Πανθεσσαλικού. Καταλογίζοντας όλες τις ευθύνες που υπάρχουν, προς πάσα κατεύθυνση. Αλλού μεγάλες, που εν τέλει κόστισαν έναν τίτλο, αλλού μικρές και, στο τέλος της ημέρας, ασήμαντες, καθώς οδήγησαν σε κούπα. 

Από την μία έχουμε την πλευρά του Άρη. Ο οποίος είναι ο απόλυτος υπεύθυνος για την εμφάνιση του στον τελικό, για την προετοιμασία μηνών για ΕΝΑ και ΜΟΝΟ παιχνίδι. Οι παίκτες του Μάντζιου έπαιζαν για δύο μήνες αδιάφορα πλέι οφ και κοίταζαν σαν ξερολούκουμο τον τελικό της 25ης του Μάη. Με το πρώτο σφύριγμα της Φραπάρ όμως, άφαντοι. 

Πάθος; Θέληση; Τρεξίματα; Καθαρό μυαλό; Πουθενά. Απέναντι σε έναν κακό Παναθηναϊκό ο Άρης δεν κατέβηκε ποτέ από το πούλμαν και έχασε άλλο ένα τρόπαιο, αυξάνοντας το σερί των 54ων ετών. Αυτή την πίκρα στον κόσμο του Άρη ποιος θα την εξηγήσει; Αυτή την αδιαφορία ως την πρώτη κόκκινη ποιος θα την δικαιολογήσει;

Πάμε στον Μάντζιο, στον διαχειριστή αυτής της κατάστασης. Να τονίσω εξ αρχής πως συνεχίζω να πιστεύω πως ο Μάντζιος πρέπει να μείνει και να χτίσει τον Άρη της νέας εποχής. Πιο νοικοκύρης και αξιόπιστος δεν γίνεται να βρεθεί. Όμως δεν θα αδικήσω τον εαυτό μου, που πήγε ως τον Βόλο και γύρισε μέσα στην νύχτα με σκυμμένο κεφάλι, πίσω στην Θεσσαλονίκη, και θα πω αυτά που είδα, τίποτε λιγότερο - τίποτε περισσότερο, δίνοντας μεγάλο μερίδιο ευθύνης (και) στον προπονητή του Άρη. 

Δεν γίνεται ο Κόντης να παίζει με Μαντσίνι δεξί μπακ, με παίκτη λιγότερο και να μην χτυπάς ΜΟΝΙΜΩΣ από εκεί. Όσο λίγο και να κράτησε αυτό το "δώρο".

Δεν μπορεί να βλέπεις αυτή την κατάσταση, μετά την κόκκινη, γνωρίζοντας πως η Φραπάρ θα πετάει τις κάρτες σαν καραμέλες και να μην αλλάζεις τους ήδη κιτρινισμένους. Γιατί, μην γελιέστε, ο Μοντόγια φλέρταρε συνεχώς με την 4η κόκκινη του αγώνα και μας ανέβαινε η πίεση βλέποντας την κωμωδία να πλησιάζει. Αφού μέχρι και την λήξη λόγω αποβολών σκεφτήκαμε... 

Δεν νοείται να βλέπεις αυτόν τον Παναθηναϊκό να παραπαίει, να περιμένεις την παράταση από το 60 ως την πρώτη δική σου κόκκινη, και να μην "χτυπάς" στο ...ψαχνό, δημιουργώντας ευκαιρίες. 

Οι αλλαγές; Πότε θα γίνουν οι αλλαγές; Κάηκαν στο ζέσταμα οι αναπληρωματικοί...

Πάμε παρακάτω, στην διαιτήτρια της αναμέτρησης. Η Φραπάρ δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την συνθήκη ενός ελληνικού τελικού. Αυστηρά σφυρίγματα, κάρτες με το τσουβάλι και μια κυνικότητα αλά "Κολίνα", από ένα πρόσωπο που πολλάκις έδειξε λάθος πλευρά με το χέρι, ενώ εννοούσε φάουλ για την αντίπαλη ομάδα. Νευρικότητα; Απειρία; Αίσθημα υπερβολικής ευθύνης απέναντι στο ανδροκεντρικό σύστημα; Εικόνα τραγική και ...ανησυχητική για όσους είδαν το παιχνίδι. 

Για την κόκκινη του Ζουλ η Φραπάρ δεν φέρει αποκλειστική ευθύνη. Υπάρχει και ο VAR. Για την κίτρινη του Νταρίντα η Γαλλίδα δείχνει επηρεασμένη από το "καροτσάκι" των παικτών του Παναθηναϊκού και αργεί (κλασικά), αποφασίζοντας εν τέλει για κάρτα. Ένα χέρι στο τέλος και κάποια φάουλ που δεν υπήρξαν ποτέ δεν θα τα σχολιάσω καν. Είχε ήδη γίνει το κακό. 

Στα του ΠΑΟ τώρα, καθαρά ως θεατής και όχι ως εκπρόσωπος του Παναθηναϊκού'

 Χθες κέρδισε η ομάδα που κατάφερε να βγάλει το παιχνίδι με παραπάνω παίκτη, χωρίς όμως να παίξει ποδόσφαιρο. (Όπως και ο Άρης... ). Δεν πιστεύω να ικανοποιείται κανείς από το άθλιο ποδόσφαιρο που είδαμε, το οποίο, σε συνδυασμό με τις άδειες κερκίδες του Πανθεσσαλικού, θύμιζε ΜΠΑΜ FC και τοπικά. Επομένως οι εικόνες με τον Αλαφούζο στον αέρα απο τους παίκτες του Τριφυλλιού ίσως και να πρέπει να προβληματίσουν. 

Τέλος, ας αφιερώσουμε λίγες αράδες και στην ΕΠΟ, η οποία, για ακόμη μια χρονιά, μας ετοίμασε έναν τελικό, που απείχε ΑΡΚΕΤΑ από τον όρο "Γιορτή". Άδειες εξέδρες, προκηρύξεις που δεν υπολογίστηκαν, ολιγωρία σε αποφάσεις και παραλείψεις που μετέτρεψαν το event από λαμπερό σε μίζερο!

Οι αντιδράσεις Καρυπίδη και παικτών μετά το τέλος δεν με απασχολούν. Το ματς ήταν ήδη ανυπόφορο για 90 λεπτά, από όλες τις παραπάνω καταστάσεις που περιγράψαμε, και δεν χρειάζεται να λάβει παράταση στον κατήφορό του. Η ΠΑΕ έχει το ελεύθερο να κάνει λόγο για κλοπές κλπ. ίσως ως προς την ουσία να έχει δίκιο. Δόθηκαν όμως δικαιώματα... Και αυτό ο κόσμος του Άρη δεν το αφήνει στην άκρη. Όση ευθύνη και να υπάρχει από τους εξωτερικούς παράγοντες, άλλη τόση υπάρχει και από τους εσωτερικούς. 

Στην τελική, αν δεν έχετε πάθος και δεν είστε έτοιμοι για ένα τέτοιο παιχνίδι, ας παίξει ο Γκουγκουλιάς, ο οποίος ήταν, ίσως, ο μόνος από την αποστολή του Άρη που "ένιωθε" λίγο και έδειχνε έτοιμος για ένα τέτοιο ματς. 

Ο τελικός αφήνει τον Άρη με άδεια χέρια. Τον αναγκάζει να χτίσει από το μηδέν, δίχως το "εμπορικό" εισιτήριο της Ευρώπης και βυθίζοντας τον στην εσωστρέφεια. Στο χέρι του Καρυπίδη και των Αρειανών είναι πλέον το να μην γίνουν ίδια λάθη, με εκείνα του παρελθόντος. Ο Βόλος και τα όνειρα για τίτλο τελείωσαν. Αν θυμάστε, από αυτή εδώ την στήλη είχαμε αναφέρει πως κανείς δεν χρωστάει τίτλους και επιτυχίες στον Άρη. Ο Θεός του πολέμου θα φτάσει στις κατακτήσεις και στις διακρίσεις μόνο όταν καταφέρει να ξεπεράσει αυτή την δεισιδαιμονική  του τάση και την ανάγκη για "σημάδια". 

Το ποδόσφαιρο είναι απλό. Κερδίζεις όταν είσαι καλύτερος από τον αντίπαλο. Κερδίζεις όταν έχεις καλούς διαιτητές, ώστε να τηρούνται οι κανόνες. Κερδίζεις όμως αφού πρώτα παίξεις. Και ο Άρης χθες δεν έπαιξε διαπράττοντας την ύστατη ύβρη προς το άθλημα... 

O δρόμος με τις Ζάνες...