Το περιμέναμε και ήρθε. Η πρώτη ευρωπαϊκή ήττα του Άρη ήταν δεδομένο πως θα έφτανε, αργά ή γρήγορα. Οι παίκτες του Βασίλη Σπανούλη ηττήθηκαν, τραυματίστηκαν, αποβλήθηκαν και έχασαν με διαφορά από μια πολύ ποιοτική ομάδα, όπως είναι η Χάποελ, όμως η τελική γεύση που μένει είναι γλυκόπικρη. Όχι γιατί, όπως προφανώς συμπεραίνετε και μόνοι σας, ο καλός και πλήρης Άρης δεν έχει να φοβηθεί κάτι από τους Ισραηλινούς, αλλα΄γιατί όλοι είδαμε πως πήρε ο προπονητής της ομάδας την ήττα.
Οι κιτρινόμαυροι από την αρχή του αγώνα έδειχναν πως δεν είχαν καθαρό μυαλό και οι επιλογές τους σε άμυνα και επίθεση στερούνταν λογικής. Τα σουτ του Ερλ δεν μπήκαν, οι αντίπαλοι έκαναν πάρτι στα ριμπάουντ κάτω από το καλάθι της ομάδας της Θεσσαλονίκης και κάθε τρανζίσιον ήταν "φορ δε φέστιβαλς".
Και είναι οκ φίλε...
Αυτά που θα κρίνουμε από το αποψινό δεν είναι τα προφανή. Τα προφανή θα τα διορθώσουν με ατελείωτη τουλειά και προπόνηση οι παίκτες και ο προπονητής τους. Εκείνο που ήθελε να δει ο Έλληνας τεχνικός απόψε είναι το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Εικάζω πως αυτός ήταν και ο λόγος που δεν καλούσε τάιμ άουτ (μην βιάζεστε. Εγώ το λέω αυτό. Προφανώς και ήμουν έξαλλος και φώναζα όσο δεν καλούσε...), ενώ ίδρωνε περισσότερο από τους ίδιους παίκτες μέσα από το σακάκι του, κουνώντας χέρια και πόδια για να δείξει τα plays. Ο Σπανούλης ίσως δεν ήθελε να καλέσει τάιμ άουτ για να τους τα πει και να τα δείξει. Ήθελε να δει πόσο χαστλ και πόσο αγκρέσιβ μπορούν να γίνουν οι παίκτες που έχει στην ομάδα του και πως καθαρίζει ένα μυαλό, όταν όλα δείχνουν πως κυλούν εναντίον σου. Στην πρώτη προσπάθεια για επιστροφή οι κιτρινόμαυροι τα κατάφεραν και με το παραπάνω. Στην "μίνι"-δεύτερη έφτασαν κοντά, προσπέρασαν, όμως η τελική προσπάθεια δεν είχε χρόνο και τύχη για να βγει. Σε κάθε μία από τις απόπειρες για επιστροφή ο Άρης έβρισκε τρόπους, είτε με τρίποντο (Μήτρου Λονγκ), είτε με παλικαρίσια καλάθια (Λιντέλ - Μπιρτς), είτε, στο τέλος, με σκληρές μάχες (Μοκόκα) να αντεπιτεθεί.
Σημείωση εδώ: Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να λέει "ε! τελείωσε. Χάσαμε" στο ματς. Επηρεασμένος ίσως από τον Άρη των περασμένων ετών. Η ομάδα όμως, χτυπημένη και άστοχη, έβγαζε αντίδραση. Νεύρο!
Στο τέλος κέρδισαν οι πιο εύστοχοι και συγκεντρωμένοι.
Αυτό νευριάζει διπλά τον Βασίλη Σπανούλη και τους παίκτες του, που θέλουν να είναι η καλύτερη ομάδα στο γήπεδο και να βάζουν τους δικούς τους όρους στα παιχνίδια.
Όπως στο Ρόκι, όταν η ΕΣΣΔ έριχνε απέναντι στον Απόλο τον Ντράγκο και όλοι περίμεναν μια γιορτή, η οποία όμως κατέληξε σε τραγωδία, έτσι και εδώ, όλος ο μπασκετικός οργανισμός του Άρη δέχθηκε τα χτυπήματα, σημείωσε όλα τα λάθη του και δεν βλέπει την ώρα να μπει στο γυμναστήριο και να δουλέψει για να αποδείξει πράγματα.
Τώρα (πια) έδειξε πως είναι τρωτός. Τελείωσε η ατσαλάκωτη θωριά του. Ώρα να λασπώσει και να ματώσει, αν θέλει όντως να βγει 1ος και να σηκώσει στο τέλος το τρόπαιο. Για να το κάνει αυτό πρέπει να τους κερδίσει όλους και να μάθει να δουλεύει πάνω στις αδυναμίες του.
Ναι, με πείραξαν τα λάθη, με πείραξε η νευρικότητα και η αστοχία. Κρατάω όμως το αίσθημα στο τέλος του αγώνα, όταν ήθελα το παιχνίδι να αρχίσει από την αρχή, ακόμη και με τους ίδιους παίκτες, τα ίδια προβλήματα και τα ίδια φάουλ. Άλλο ένα ρεφ! Άσε τα παιδιά να παίξουν άλλο ένα, με 5-6 παίκτες θα το τελειώσουμε.
Θαρρώ πως ο κόουτς Σπανούλης, ο μεγαλύτερος μπασκετικός εγωιστής της Ευρώπης εκείνη την στιγμή, ίσως να σκέφτηκε το ίδιο. Ίσως να έπαιζε και ο ίδιος αν του το επέτρεπαν.
Αυτή είναι η σωστή νοοτροπία μιας ομάδας με στόχους και κίνητρο. Ο κόσμος θα στηρίξει διπλά τώρα. Βλέπει πως υπάρχει πείσμα και ελπίδα για κάτι σπουδαίο. Αργά ή γρήγορα η δουλειά και οι τόνοι ιδρώτα θα δικαιωθούν.
ΥΓ Ο Πουλιανίτης μπορεί να προσφέρει πολλά στην άμυνα.
ΥΓ2 Ο Καλός Μπιρτς είναι χάρμα οφθαλμών...
