Κι όμως, την μεγαλύτερη γκάφα τερματοφύλακα αυτή την Κυριακή δεν την έκανε ο Αλμπέρτο Μπρινιόλι, ο οποίος βρέθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα, χωρίς να του δοθεί το παραμικρό ελαφρυντικό. Την έκανε -by far- ο καλύτερος, ο πιο σταθερός, ο πιο σίγουρος τερματοφύλακας του φετινού πρωταθλήματος.
Χωρίς πίεση, χωρίς αντίπαλο γύρο του, ο Ντόμινικ Κοτάρσκι έχασε μία εύκολη σέντρα, έδωσε έτοιμο γκολ στον αντίπαλο του, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε αυτό το… μάννα εξ’ ουρανού και έβαλε από το πουθενά τον Αστέρα Τρίπολης μέσα στο παιχνίδι.
Κανονικό «δώρο». Κανονική ψυχρολουσία.
Αν σκαλίσω την μνήμη μου θα βρω κι άλλα γκολ στα οποία ο Κροάτης έχει άμεση ή έμμεση ευθύνη, είναι η φύση της δουλειάς του τέτοια. Καλός τερματοφύλακας είναι αυτός που κάνει τα λιγότερα, τα πιο αραιά λάθη, αυτός που έχει την ικανότητα να σβήνει με μιας οτιδήποτε έγινε στο παρελθόν, αυτός που κάνει άμεσα reset, format και reboot και κοιτάει μπροστά, ποτέ πίσω.
Η διαφορά είναι ότι κανείς δεν θυμάται αυτό το λάθος. Ήταν τόσο κυριαρχικός ο ΠΑΟΚ, τόσο ώριμος και μεστός στο παιχνίδι του, που αυτή η κακή στιγμή του τερματοφύλακα του, έκανε τους συμπαίκτες του να πατήσουν το γκάζι ακόμα περισσότερο και να το σκεπάσουν εν ριπή οφθαλμού.
Την έχω παίξει την θέση, ξέρω πόσο πελώρια είναι η εστία, ξέρω τι μοναξιά και τι ιδιαιτερότητες έχει, δικαιούμαι να καταθέσω κι εγώ μερικά σέντσια. Όχι από συναδελφική αλληλεγγύη κι από την αγάπη που έχω σε όλους όσους φοράνε γάντια και έχουν φάει τα γόνατα τους με άπειρες βουτιές από μικροί, αλλά γιατί κάπου χάθηκε το μέτρο.
Ο Ιταλός είναι καλό τέρμα. Παρότι δεν γεμίζει την εστία, δεν έχει μακριά χέρια, δεν έχει μεγάλη εκτίναξη είναι γεννημένος τερματοφύλακας. Κι αυτό διότι κάνει το δύσκολο να φαίνεται εύκολο. Διότι δίνει την εντύπωση ότι όλα τα σουτ των αντιπάλων πάνε πάνω του, οι τοποθετήσεις του είναι σχεδόν πάντα σεμιναριακές.
Οι τερματοφύλακες λειτουργούν σχεδόν πάντα με το ένστικτο, με το θυμικό. Το λογισμικό τους έχει μάθει να αναλύει τα πάντα σε κλάσματα του δευτερολέπτου και να βγάζει αστραπιαίες αποφάσεις.
Αν μπουν στο τριπάκι να υπερ-αναλύουν, να μελετούν πιθανότητες, να αμφιβάλλουν, να διστάζουν, να κάνουν δεύτερες σκέψεις για κάθε φάση, τότε είναι υποψήφιοι για γκάφα σε κάθε φάση.
Όταν μπαίνει το δίλημμα «να βγω ή να μην βγω» το παιχνίδι είναι χαμένο. Ο Μπρινιόλι αυτή τη στιγμή μοιάζει μπλοκαρισμένος σε κάθε του απόφαση. Μέσα του (θαρρώ πως) νιώθει χαμένος, έχει πέσει μαύρο. Έχει συμβεί σε όλους, σε κάθε εργασιακό περιβάλλον.
Ο Μπρινιόλι αυτή την στιγμή δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στην άμυνα του. Μα, ούτε και η άμυνα του κάνει κάτι για να τον βοηθήσει να βγει από το το πηγάδι που έχει πέσει. Ναι, η τοποθέτηση του είναι τραγική στην φάση του πρώτου γκολ, αλλά αλήθεια τι προστασία του παρέχει η αμυντική του γραμμή σε αυτή την στατική φάση;
Κανείς δεν χαμηλώνει για να διώξει αυτή την εύκολη σέντρα. Κανείς δεν παίρνει το σπριντ του σκόρερ. Καρέκλες βιδωμένες στην θέση τους. Ακόμα και σε σωστή θέση να βρισκόταν ο Ιταλός, εκτιμώ πως δεν θα προλάβαινε να βγει πρώτος στην μπάλα -για μένα η ευθύνη είναι 50-50.
Στο δεύτερο γκολ, πάλι η άμυνα είναι αυτή που χάνει το ριμπάουντ, την δεύτερη μπάλα από εκτέλεση φάουλ. Σε μία σέντρα που κανείς τερματοφύλακας δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ο ύψος 1,85 Βέργος βάζει τον ύψους 1,89 Γέντβαϊ μέσα στα δίχτυα.
Στο τρίτο, ναι. Εκεί ο Μπρινιόλι είναι χαμένος στο διάστημα. Δεν ξέρει αν πρέπει να βγει ή όχι από την εστία του. Τελικά την εγκαταλείπει χωρίς καμία πιθανότητα να προλάβει την μπάλα, αφήνει όλη την εστία ακάλυπτη, δίνει το εύκολο πλασέ στο πιάτο του Ρομπάιγ.
Θα ήταν μία κακή μέρα στην δουλειά, μία άσχημη βάρδια αν δεν υπήρχαν τα φτηνά λάθη και τα γκολ που πρόσφερε στην Γαλλία με την Ρεν και στην Θεσσαλονίκη με τον Άρη. Ένα λεπτάκι όμως. Τι έκαναν οι μπροστά από τον Ιταλό για να διορθώσουν το δικό του λάθος; Ο Παναθηναϊκός έπαιζε με παίκτη περισσότερο για ένα ημίχρονο στην Βρετάνη και δεν πήρε τίποτα. Ήταν άτολμος και χωρίς έμπνευση στο «Βικελίδης». Δεν είναι μόνο ο Μπρινιόλι λοιπόν…
Αν ο Παναθηναϊκός, ο κόσμος του, εκτιμά ότι το ντεφορμάρισμα του Ιταλού οφείλεται στον αποπροσανατολισμό, από το θέμα της ανανέωσης του συμβολαίου του, αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε καλύτερο θα ήταν για τους πράσινους, να μην του προσφέρουν καν νέο deal.
Αν η προσοχή ενός τερματοφύλακα διασπάται τόσο εύκολα, αν η αυτοσυγκέντρωση ενός τύπου που πρέπει να έχει κρύο αίμα, χαμηλούς παλμούς αποσπάται από ένα τέτοιο προσωπικό ζήτημα που σε άλλους λειτουργεί ως κίνητρο για να παίξουν καλύτερα, τότε είναι λιγόψυχος, δεν κάνει για τα δύσκολα, τα ζόρικα, τα απαιτητικά.
Στην περίπτωση του Μπρινιόλι μοιάζει να συμβαίνει αυτό που λένε οι αγγλοσάξωνες τόσο εύστοχα: «when it rains, it pours». Όταν αρχίζει να βρέχει, ρίχνει καρέκλες.
Αν όντως, υπάρχουν εξωτερικές σειρήνες που του αποσπούν την προσοχή (προσωπικά δεν το πιστεύω), τότε πάλι κακώς σέρνεται εδώ και τόσο καιρό μία τέτοια υπόθεση ανανέωσης. Κι αν όντως ο εργοδότης του κρίνει παράλογες τις οικονομικές του απαιτήσεις, αν αναλογιστεί την αναλογία προσφοράς / κόστους του Μπρινιόλι όλα αυτά τα χρόνια και ας κάνει τον ανάλογο συσχετισμό με τα φετινά βαριά συμβόλαια του ρόστερ.
Ένα καλό συμβόλαιο δεν μπορεί ποτέ να φτιάξει μία ομάδα, ένα ή μερικά κακά, μπορεί να δηλητηριάσει το εσωτερικό της…
