Δεν ξέρω αν ο Ραζβάν Λουτσέσκου έχει ακουστά τον μεγάλο Έλληνα διανοητή, αν έχει διαβάσει το έργο του, αν ξέρει το μήνυμα που γράφει η επιτύμβια στήλη του.
Η πιο ηχηρή ατάκα του όμως στην συνέντευξη τύπου για το παιχνίδι με την Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ έκρυβε μία… Καζαντζάκεια προσέγγιση: «Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος».
Θαρρεί κανείς πως έτσι πια προσεγγίζει κάθε κατάσταση που αφορά το ποδόσφαιρο. Χωρίς φόβο. Αυτός κάνει ότι περνάει από το χέρι του και από εκεί και μετά ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει: «δεν φοβάμαι πια, έχω χάσει εδώ και καιρό αυτό το αίσθημα», είπε ο Ρουμάνος που κι αυτός γηράσκει αεί διδασκόμενος.
Εν αντιθέσει με την πιο «ζεν» προσέγγιση του Ρουμάνου, επιτρέψτε μου, εμένα προσωπικά να φοβάμαι. Όχι για ένα, μα για δεκάδες διαφορετικά πράγματα, που αφορούν και το πρώτο επίσημο παιχνίδι του Δικέφαλο στην σεζόν.
Την τελευταία φορά που ελληνική ομάδα φιλοξένησε ισραηλινή σε οποιοδήποτε ομαδικό σπορ, κι εκείνη κουβάλησε κόσμο μαζί της, το κλειστό των Λιοσίων έγινε… γης Μαδιάμ.
Θαρρεί κανείς πως ακόμα μαίνεται ο πετροπόλεμος, οι κτιριακές πληγές δεν έχουν επουλωθεί ακόμα.
Όσο για τις πειθαρχικές; Η ΑΕΚ τις λούζεται και θα τις λούζεται ακόμα για καιρό. Η αρχική ποινή για ένα χρόνο κεκλεισμένων των θυρών για τους αγώνες του Champions Cup, μειώθηκε σε κενές εξέδρες κατά 80%, όμως το κιτρινόμαυρο μητρώο είναι ήδη λερωμένο και το οικονομικό κόστος θα είναι βαρύ.
Οι Ισραηλινοί θα φέρουν τετραψήφιο αριθμό από εκδρομείς, μόνο και μόνο τα χρώματα με τα οποία θα κυκλοφορούν στην Θεσσαλονίκη θα κάνει το θερμόμετρο να ανέβει ακόμα περισσότερο.
Είναι σίγουρο ότι σε κάποιο κάγκελο της Τούμπας θα υπάρχει η κλασική παλαιστινιακή σημαία που αποτελεί κόκκινο πανί για τους Ισραηλινούς, τα αντίστοιχα φουλάρια θα έχουν την τιμητική τους και το γνωστό σύνθημα: «Τούμπα, Ιράν, Καμπότζη, Βιετνάμ», καλό θα είναι να μείνει μόνο σε φωνή, παλμό και ένταση, ειδάλλως... μπλέξαμε.
Αυτή την στιγμή ο ΠΑΟΚ μοιάζει με το γνωστό επιτραπέζιο παιχνίδι Jenga. Τουβλάκια αφαιρούνται. Τουβλάκια προστίθενται. Τουβλάκια ετοιμάζονται να βγουν. Τουβλάκια που είναι έτοιμα να πάρουν την θέση τους.
Ένας πύργος που άλλοτε παρουσιάζει προβλήματα ευστάθειας κι άλλοτε δείχνει σαν κανονικός, παρά τους κλυδωνισμούς.
Όλα χρειάζονται χειρουργική ακρίβεια, ώστε τα πάντα να παραμείνουν στην θέση τους. Τα αποτελέσματα σε 6 (ευχής έργον) απνευστί διαδοχικές Πέμπτες μπορεί να δημιουργήσουν πολύ σταθερά θεμέλια σε περίπτωση πρόκρισης, αλλά και πολύ σοβαρούς τριγμούς από νωρίς σε περίπτωση αποτυχίας.
Το πρώτο εμπόδιο είναι από αυτά που μοιάζουν με νοητικό σταυρόλεξο. Η Μπεϊτάρ θα έρθει να υπερασπιστεί τις δικές της Θερμοπύλες. Ξέρει τις αδυναμίες της, ξέρει το ποιοτικό της έλλειμμα, ξέρει τι μπορεί και τι δεν μπορεί. Δεν θα έρθει για να παίξει, αλλά θα έρθει για να χαλάσει. Θα έρθει για να αμυνθεί μαζικά, να κλείσει όλους τους χώρους, αν χρειαστεί θα παρκάρει λεωφορεία, πούλμαν, ακόμα και Ράφαλ μπροστά στην εστία της.
Απέναντι σε αυτό, ο ΠΑΟΚ πρέπει να καταθέσει ό,τι έχει. Την συνοχή του. Το πλάνο του. Το ποδόσφαιρο του. Την ανωτερότητα του. Το γυαλισμένο βλέμμα του. Την αποφασιστικότητα του.
Όλα τα υπόλοιπα, η εσωστρέφεια, η γκρίνια, ο προβληματισμός, η ανασφάλεια, μπορούν να απασχολήσουν από το πρωί της Παρασκευής.
Αυτή τη στιγμή προέχει η δουλειά. Μια δουλειά που πρέπει να γίνει.
Με κάθε τρόπο…
