«Το όνειρό του από τότε που ήταν παιδί ήταν να γίνει ποδοσφαιριστής. Και υποστήριζε τη Φλαμένγκο. Ήταν φανατικός οπαδός της ομάδας».
Θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε Βραζιλιάνου ποδοσφαιριστή. Αλλά δεν είναι. Ο Τζονάτας Ντάβι Ντος Σάντος δεν κατάφερε να γίνει ποδοσφαιριστής. Ελάχιστοι τα καταφέρνουν. Εκατομμύρια το επιθυμούν. Η ζωή του μοιάζει με ένα ντόμινο ατυχιών. Ένα ντόμινο ατυχιών, πριν έρθει το δυστύχημα. Δούλευε σε οικοδομές, μέχρι που ήρθε η πανδημία και έμεινε χωρίς δουλειά. Αποφάσισε να δουλέψει στο delivery για εταιρία εφαρμογής σε κινητά, προκειμένου να παράσχει τα προς το ζην στη σύζυγό του και στα τρία του παιδιά. Η Πρισίλα είχε μόλις οκτώ μήνες που είχε φέρει στον κόσμο το δεύτερο κοριτσάκι τους – το πρώτο ήταν εφτά ετών, ενώ ο Τζονάτας είχε κι ένα από τον πρώτο του γάμο. Μερικές μέρες πριν την 4η Δεκεμβρίου του 2021, άγνωστοι έκλεψαν το μηχανάκι του. Ο Τζονάτας δεν είχε το περιθώριο να χάσει το μεροκάματο. Θα συνέχιζε τις παραδόσεις κατ’ οίκον με ποδήλατο.
Εκείνο το βράδυ ήταν και ο ίδιος απρόσεκτος. Βγήκε στη λεωφόρο επιπόλαια, δε φρόντισε να ελέγξει πιο προσεκτικά μια πολυσύχναστη και κεντρική οδική αρτηρία του Ρίο. Το διερχόμενο αυτοκίνητο τον χτύπησε. Ο οδηγός κατέβηκε αμέσως από το όχημα. Προσπάθησε να τον βοηθήσει. Κάλεσε την αστυνομία και ασθενοφόρο. Στο δρόμο για το νοσοκομείο, ο Τζονάτας κατέληξε. Το πένθος για την οικογένειά του, για την αδερφή του, για την Πρισίλα και για τα μικρά της κορίτσια ήταν αβάσταχτο. Οι εφημερίδες αλίευσαν τις φωτογραφίες του με τη φανέλα της Φλαμένγκο. Η σύζυγός του μίλησε για το όνειρό του. Η τραγική ειρωνεία έκανε ακόμα πιο δραματικό το συμβάν.
Πίσω από το τιμόνι του honda civic, το οποίο προκάλεσε το ατύχημα ήταν ένας 21χρονος νέος. Ένας 21χρονος νέος, ο οποίος βγήκε από τις ακαδημίες της Φλαμένγκο, ήταν κάποτε εξαιρετικά υποσχόμενος σε βαθμό που ο κόσμος φώναζε για να παίζει περισσότερο. Είχε κάνει ντεμπούτο απέναντι στην Κορίνθιανς τον Οκτώβριο του 2020 ̇19 χρονών ήταν τότε. Έμοιαζε να καθιερώνεται με προπονητή τον Ρενάντο Πορταλούπι, και από τον Οκτώβριο ως τον Δεκέμβριο του 2021 είχε δώδεκα συνεχόμενες συμμετοχές, άλλοτε ως βασικός και άλλοτε ερχόμενος από τον πάγκο. Εκείνο το βράδυ θα τον σημάδευε. Πώς ξεπερνάς το γεγονός ότι έχεις αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή;
«Δηλώνω ξεκάθαρα ότι κινούμουν στο προβλεπόμενο όριο ταχύτητας και δεν πρόλαβα να δω τον Τζόναθαν, που πετάχτηκε ξαφνικά με το ποδήλατο. Κάλεσα βοήθεια και έμεινα να συνεργαστώ με τις αρχές και να κάνω ό,τι μπορούσα για αυτό τον άνθρωπο. Πήγα στην αστυνομία και έδωσα την κατάθεσή μου. Είμαστε σε επικοινωνία με την οικογένεια του Τζόναθαν προκειμένου να παράσχουμε κάθε υποστήριξη που χρειάζεται και να βοηθήσουμε στα έξοδα της κηδείας. Είναι μια φορτισμένη και στενάχωρη στιγμή, αλλά είναι και μια στιγμή να επιδείξουμε τον πρέποντα σεβασμό και αγάπη».
Η δήλωσή του μετά το ατύχημα ήταν εναρμονισμένη με όλες τις πληροφορίες που υπήρχαν εκείνη τη στιγμή. Ο Ραμόν έμεινε στο τόπο του δυστυχήματος, βοήθησε όσο μπορούσε το θύμα, συνεργάστηκε με τις αρχές, αλλά το μοιραίο έγινε. Μέχρι τον Απρίλιο του 2022 δεν έπαιξε ξανά. Η θεωρία τον θέλει να ταλαιπωρείται και από έναν μυϊκό τραυματισμό, όμως το πιθανότερο ήταν πως και ο σύλλογος – ο οποίος από την πρώτη στιγμή ήταν στο πλευρό – ήθελε να τον προστατεύσει. Στις αρχές Μαρτίου ολοκληρώθηκε η δίκη για το ατύχημα. Το δικαστήριο του Ρίο Ντε Τζανέιρο τον βρήκε ένοχο για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Τα αποδεικτικά στοιχεία που συγκεντρώθηκαν έδειξαν ότι ο Ραμόν κινούταν με ταχύτητα περίπου 105 χλμ. την ώρα σε δρόμο που το όριο είναι 70χλμ. Η στάση του μετά το ατύχημα, καθώς και το γεγονός ότι το θύμα ήταν απρόσεκτο, έφεραν το κλείσιμο της υπόθεσης. Ο Ραμόν σταδιακά επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο. Από τον Απρίλιο και μετά άρχισε να παίζει ξανά. Συνέχιζε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Μόνο που πλέον κουβαλάει και εκείνο του Τζονάτας. Είναι σα να παίζει για δύο…
