MENU

Ο Παναθηναϊκός έχει ένα συν παραπάνω από οποιοδήποτε άλλο μπασκετικό club στην Ευρώπη. Αυτό το περιβόητο «είμαστε οικογένεια» το νιώθει και το δείχνει κάθε φορά που υπάρχει λόγος. Ο Παναθηναϊκός είναι ο μόνος σύλλογος που μπορεί και τιμά με τόσο σεβάσμιο τρόπο τους ανθρώπους που πρόσφεραν. Και δεν το κάνει επειδή πρέπει, το κάνει επειδή το νιώθει και το συναίσθημα κυριεύει από τον άνθρωπο που αποφασίζει μέχρι τον τελευταίο φίλαθλο στην εξέδρα.

Ηταν ο Μποντιρόγκα στο κλειστό του Σπόρτιγκ, αργότερα ο Μπατίστ, μετά ο Ομπράντοβιτς, ο Αλβέρτης, ο Διαμαντίδης, εκδηλώσεις που πέρασαν στην ιστορία γιατί ήταν συναισθηματικές. Και το συναίσθημα δεν βγαίνει όταν πρέπει, το συναίσθημα σε πλημμυρίζει σε τέτοιο βαθμό, όταν αυτός που τιμάς τον αισθάνεσαι σαν μέλος της οικογένειάς σου.

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι σα να μην έφυγε ποτέ για τους Παναθηναϊκούς. Το λάβαρο που ανέβηκε στην οροφή του ΟΑΚΑ δεν είναι μια συμβολική κίνηση. Θα είναι πολλοί αυτοί που ύστερα από μεγάλη νίκη θα κρυφοκοιτάνε στην οροφή και θα λένε μέσα τους «Βλέπεις, κύριε Παύλο;». Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός ξέρει να τιμά την ιστορία του. Κι όταν το κάνει, η τιμή είναι τόσο εμφατική που προκαλεί συγκίνηση σε όλους ανεξαιρέτως τους φίλους του αθλήματος.

Οταν ο Παναθηναϊκός αποφασίζει να τιμήσει, είσαι σίγουρος πως θα το κάνει με συναίσθημα. Κι όταν το αποφασίζει η συμμετοχή είναι καθολική και το συναίσθημα τόσο δυνατό που μπορεί να παρασύρει τα πάντα. Ναι, αυτό το στοιχείο, το «είμαστε οικογένεια», κάνει τον Παναθηναϊκό να ξεχωρίζει από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στην Ευρωλίγκα. Είναι το χαρακτηριστικό που θα ζήλευαν άπαντες, είναι το στοιχείο που προσωπικά θεωρώ κρατά τους «πράσινους» στην ελίτ της Ευρώπης όλα αυτά τα χρόνια.

Οσοι έζησαν για χρόνια το συναίσθημα αυτό, δένονται για πάντα με τον σύλλογο. Προφανώς είναι επαγγελματίες, προφανώς πολλοί απ' αυτούς θα ζυγίσουν τα πάντα όταν κληθούν να πάρουν μια απόφαση, όμως, όλοι θα έχουν τον Παναθηναϊκό ως κάτι διαφορετικό μέσα στο μυαλό και την καρδιά τους. «Στον Ζελικο, τον αδελφό μου» είπε ο Θανάσης με δάκρυα στα μάτια, έχοντας απέναντί του τον Ομπράντοβιτς έτοιμο να δακρύσει και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο να χειροκροτά θερμά δίπλα του.

Ναι, έτσι είναι... Ανεξάρτητα με το τι έγινε γίνει, ανεξάρτητα με το τι προηγήθηκε, ο Παναθηναϊκός είναι το σπίτι του Ομπράντοβιτς και ο Θανάσης πράγματι τον αισθάνεται αδελφό του, γιατί ήταν μέλος της ξεχωριστής οικογένειάς του. Το ίδιο ισχύει για τον Μπατίστ. Το ίδιο ισχύει για τον Μποντιρόγκα, το ίδιο ισχύει για όσους έγιναν αναπόστατο κομμάτι του Παναθηναϊκού και αποτέλεσαν κρίκος στην οικογένεια.

Με το αγωνιστικό, ουδείς ασχολήθηκε στην πρώτη μέρα του τουρνουά. Προφανώς και δεν είχε καμία σχέση το παιχνίδι αυτό με το αντίστοιχο στην Κύπρο, δεδομένου ότι ο Παναθηναϊκός είχε τους διεθνείς στη σύνθεσή του. Το σχήμα με Θανάση, Γκιστ, Λάσμε άφησε τις περισσότερες υποσχέσεις, επιβεβαιώνοντας πως οι «πράσινοι» μπορούν άνετα να χαρακτηριστικούν η πιο αθλητική ομάδα στην Ευρωλίγκα.

Στο πρώτο πεντάλεπτο της γ' περιόδου, ο Παναθηναϊκός πετούσε φωτιές, η άμυνα του ήταν απροσπέλαστη και κατά διαστήματα ένιωθες πως οι «πράσινοι» ήταν διπλάσιοι στο παρκέ από τους παίκτες της Χίμκι. Υπήρχαν στιγμές που αυτή η αθλητική τριάδα σου προκαλούσε εύλογες απορίες για το πώς ο αντίπαλος θα βάλει καλάθι μέσα από τα 5 μέτρα. Και πράγματι, δεν έβαζε... Η Χίμκι έμοιαζε πολύ soft μπροστά στον Παναθηναϊκό και αναγκάστηκε να πάει στα μακρινά σουτ του Σβεντ για να βρει λύσεις.

Το πιο ξεχωριστό μπασκετικό club της Ευρώπης
EVENTS