MENU

Η αφορμή της «συζήτησης» δεν δόθηκε από το «αντίο» του Βασίλη Σπανούλη αλλά η αφετηρία της ξεκινά το 2016. Θα φτάσουμε στο δια ταύτα, όμως, αφού ξεκαθαρίσουμε δύο πράγματα. Στην Ελλάδα των ίσων αποστάσεων πάντοτε ευδοκιμεί η προσπάθεια ισορροπίας ανάμεσα σε δύο μεγάλους πόλους. Στο «πράσινο» και το «κόκκινο» με τη διαφορά πως εδώ και 10ετιες το… κόκκινο έχει σαφέστατα μεγαλύτερη επιρροή στα ΜΜΕ.

Η απογραφή, ωστόσο, δεν αποτυπώνει το μεγαλείο και το μέγεθος των ομάδων. Δεν έχει σημασία πόσα εκατομμύρια… υπογραφές απαριθμείς αλλά τι πρεσβεύεις. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για τους μπασκετικούς κόσμους των αιωνίων που απέχουν παρασάγγας μεταξύ τους. Το 2016 ο Δημήτρης Διαμαντίδης αποχωρούσε από την ενεργό δράση με όλη τη μπασκετική Ευρώπη να τον αποχαιρετά. Όλη; Ναι, εκτός από μία πλευρά της χώρας που σφύριζε αδιάφορα.

Ο Ολυμπιακός ουδέποτε είπε «αντίο» (όπως μας υπενθύμισε το slam dunk) στον Μήτσο, σε έναν αθλητή με παγκόσμια αναγνώριση που άλλαξε τον χάρτη του αθλήματος. Αν ρωτήσετε τον ίδιο ουδέποτε θα το σκεφτεί ή θα το σχολιάσει. Άλλωστε, αυτός είναι ο Μήτσος. Έτσι, γαλουχήθηκε από την οικογένεια του και τον Παναθηναϊκό.  

Χθες, ο Παναθηναϊκός της κληρονομιάς της οικογένειας Γιαννακόπουλου, του Μήτσου, του Φράγκι και όλων των ανθρώπων που τον στελεχώνουν χωρίς δεύτερη σκέψη έσπευσε να τιμήσει τον Βασίλη Σπανούλη. Ανεξάρτητα, αν ο Μπίλης λησμόνησε να πει ένα «ευχαριστώ» ή να κάνει μια αναφορά στην ομάδα με την οποία κέρδισε περισσότερους τίτλους σε σχέση με την καριέρα του στον Ολυμπιακό (λογικά θα το κάνει σε κάποια άλλη φάση).

Αυτό ουδόλως απασχόλησε τους «πράσινους» που έπρεπε χωρίς να σκεφτούν αν θα γίνουν αρεστοί ή όχι στη μάζα αν θα συμφωνεί ή θα διαφωνεί κάποιος, να κάνουν αυτό που επιτάσσει η ιστορία και οι ορίζοντες τους. Το μεγαλείο και το μέγεθος τους. Όπως για παράδειγμα το 2016 που στο τελευταίο ματς του Μήτσου 20.000 οπαδοί αποδέχθηκαν την ήττα (ξέχωρα από την επίμαχη φάση των βημάτων) και επέτρεψαν στον αιώνιο αντίπαλο να πάρει το Πρωτάθλημα μέσα στο ΟΑΚΑ. Κάτι που απαγορεύεται εδώ και πολλά χρόνια στο ΣΕΦ.

Πριν μπούμε, λοιπόν, σε διαδικασίες συγκρίσεων ανάμεσα σε δύο κόσμους που το μόνο που τους ενώνει είναι οι πολυπληθείς φίλοι τους, καλό είναι να σκεφτόμαστε. Πρέπει πρώτα να σπάσουμε τα ταμπού, να βγάλουμε τις παρωπίδες και να προσπαθήσουμε να «μεγαλώσουμε» ως σύλλογος μέσα από πράξεις μεγαλοσύνης και σεβασμού στον αντίπαλο. Δεν αρκεί να έχεις εκατομμύρια οπαδών αλλά πρέπει να μάθεις να χάνεις, να εκτιμάς την αξία του αντιπάλου, να εκπαιδεύεις τον κόσμο σου με αρχές και ιδανικά. Έτσι, θα γίνεις ένα μεγάλο μπασκετικό κλαμπ. Αλλιώς, θα είσαι πάντα ένα μεγάλο μέγεθος αλλά ποτέ δεν θα ανήκεις στην πραγματική ελίτ.

ΥΓ: Ο Βασίλης Σπανούλης είναι ένας αγωνιστικός μύθος. Ένα παιδί που με το πείσμα την εργατικότητα, τον χαρακτήρα και το ταλέντο ξεπέρασε κάθε όριο. Στα μάτια μου και σε αυτά πολλών φίλων του Παναθηναϊκού χτύπησε άσχημα το γεγονός πως δεν έκανε αναφορά στον Σύλλογο και στους ανθρώπους που τον στήριξαν σαν παιδί τους. Παρόλα αυτά, τίποτε δεν αναιρεί το μέγεθος του. Μιλάμε για παικτάρα με μεγάλα καρύδια.

ΥΓ2: Πολλές φορές στον «πλανήτη» του Ολυμπιακού απαγορεύεται να πεις καλή κουβέντα και να παραδεχτείς τον αντίπαλο σου (το βιώνεις πολλές φορές μέσα από τους παίκτες και τα μαγκωμένα λόγια τους). Όταν σπάσει αυτό το ταμπού πάει να πει πως θα έχει αλλάξει και level σε νοοτροπία.

Δυο διαφορετικά μεγέθη, δυο άλλοι κόσμοι
EVENTS