Κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους του αγώνα του Παναθηναϊκού χθες στη Μόσχα και έχοντας δείγμα γραφής ένα ολόκληρο ματς, εκείνο με τη Ζενίτ στην Αγία Πετρούπολη, έγραψα στο Twitter: «Ο Ολυμπιακός ήθελε να αλλάξει ταυτότητα με τον Μπλατ και την έχει (όπως φαίνεται) αλλάξει ο Παναθηναϊκός».
Είναι φανερό, από το καλοκαίρι όταν οι Πράσινοι έκαναν τις επιλογές τους για το νέο ρόστερ, πως ο Παναθηναϊκός θέλει να παίξει επιθετικά. Στους αγώνες του δείχνει πως θέλει να νικά από την επίθεση του. Τουλάχιστον έως ότου εκείνοι που έχουν επιθετικό χάρισμα να «μάθουν» να παίζουν καλύτερη προσωπική άμυνα ή να μπορούν να λειτουργούν πολύ καλύτερα στην ομαδική άμυνα.
Την προηγούμενη αγωνιστική με τη Ζενίτ τούτο αρκούσε για να πάρει το «διπλό» ανάσα για τη συνέχεια. Χθες όμως στη Μόσχα με τη σαφώς πιο ικανή στο επιθετικό κομμάτι Χίμκι, η ομάδα του Αργύρη Πεδουλάκη ήταν ανταγωνιστική όσο κρατούσαν τα «πόδια» της να χορεύει στο χορό που έσυρε ο Αλέξει Σβεντ και η παρέα του. Ένα ημίχρονο δηλαδή (50-55), το οποίο ήταν απολαυστικό για τον θεατή και άλλα 7-8 λεπτά (70-70) όπου ο Παναθηναϊκός έμενε με… νύχια και με δόντια όρθιος αλλά φαινόταν σαν χάνει το παρκέ κάτω από τα πόδια.
Και μετά επήλθε η κατάρρευση: 33-16 το επιμέρους σκορ στον χρόνο που διανύθηκε μέχρι να ολοκληρωθεί το 40λεπτο. Στην παρούσα φάση η «λευκή πετσέτα» που πέταξαν στο φινάλε οι Πράσινοι με αποτέλεσμα εκτός από την ήττα να φορτώθούν στις πλάτες τους και ένα βαρύ -17π μοιάζει να είναι ένα επιπλέον χάντικαπ στο κυνήγι των πιθανοτήτων του για πρόκριση στα play-offs αλλά ας μην είμαστε τόσο αισιόδοξοι… Υπάρχουν άλλα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός για να μπορέσει να ανατρέψει τα δεδομένα και την κατάσταση στην Ευρωλίγκα.
Το έχω σημειώσει αρκετές φορές και γίνεται κουραστικό, αλλά δεν υπάρχει κάτι άλλο να αποτελέσει βάση ώστε ο Παναθηναϊκός να μπορεί να «καθαρίζει» με τον τρόπο που «καθάρισε» τη Ζενίτ, ματς με πιο ποιοτικές ομάδες από την ομάδα του Χουάν Πλάθα. Και δεν αναφέρομαι στις ομάδες που με συνέπεια φθάνουν στα φάιναλ-φορ τα τελευταία χρόνια, αλλά για ομάδες σαν τη Χίμκι, τη Μιλάνο, τη Μακάμπι και όλες εκείνες που έχουν αρχικό στόχο, ίδιο με τον Παναθηναϊκό.
Οι Πράσινοι είτε πρέπει να γίνουν ακόμη πιο παραγωγικοί, σχεδόν «καταιγιστικοί» στην επίθεση, για μεγαλύτερη διάρκεια, όχι για 20 ή και 30 λεπτά αλλά και +35’ (με το 5λεπτο που δεν είναι στο ίδιο επίπεδο να μην είναι σερί), είτε να γίνουν πιο αποτελεσματικοί στην άμυνα: Να έχουν καλύτερη επικοινωνία, να βάζουν πιο δυνατά τα κορμιά τους και να υποφέρουν στις «μάχες», να μην δίνουν «δεύτερες ευκαιρίες» στους αντιπάλους τους, να χρησιμοποιούν τα φάουλ, να βγάλουν ενέργεια αλλά με σκοπό!
Πολλά από αυτά δεν υπήρχαν χθες στην άμυνα του Παναθηναϊκού από την αρχή του ματς. Αλλά «έσωζε» το πράγμα η επίθεση. Μου θύμισε αρκετά το πρώτο μέρος, το καταδικαστικό ματς της Εθνικής μας στην Κίνα με αντίπαλο τη Βραζιλία. Όσο τα «βάζαμε» στην επίθεση κι όσα κάποια ελεύθερα σουτ των Βραζιλιάνων δεν έβρισκαν στόχο, κρυβόταν η αμυντική ένδεια της Εθνικής, κυρίως στο pick’n’roll.
Κάτι αντίστοιχο και χθες στην Μόσχα και με τον Παναθηναϊκό.
Προσήλωση στο πλάνο και επικοινωνία; Τη μία ο Φρεντέτ με τον Παπαπέτρου δεν κάνουν αλλαγή, ο έλληνας φόργουορντ «δείχνει» με το χέρι στον Αμερικανό ότι έπρεπε να πάρει τον Μπέρτανς: 3π για τον Λετονό. Την άλλη πάει σε άλλον παίκτη ο Ουάιλι: Έβανς κάρφωμα. Μετά ο Μήτογλου στη «θέση» του Παπαπέτρου, «δείχνει» βάζοντας το χέρι στην πλάτη του Ράις ότι πρέπει να πάει αλλού να μαρκάρει και: επιθετικό ριμπάουντ Ζάιτσεφ, πάσα στον Σβεντ νέο 3π. Ξανά ο Ράις χωρίς προσανατολισμό, δεν βγαίνει καν στο close-out: Ζάιτσεφ (ο οποίος παρεμπιπτόντως έκανε σπουδαία δουλειά χθες) νέο 3π.
«Μάχη» για την καλύτερη θέση και προστασία των ριμπάουντς; 18 πόντους από επιθετικά ριμπάουντς η Χίμκι. Έξι επιθετικά πήρε στο 1ο μέρος (9π), 10 κέρδισε έως στο 30’ ενώ είχε μέσο όρο 9,25 που την κατέτασσαν στην 17η θέση της διοργάνωσης και το χειρότερο στην τελευταία περίοδο: Χωρίς βολή η Χίμκι σημείωσε 26 πόντους, έχοντας 7/12δ και 4/7τρ. Δηλαδή είχε 7 άστοχα σουτ. Και πήρε 4 επιθετικά ριμπάουντς.
Χρήση των φάουλ; Τρία στην 1η και την 3η περίοδο, 4 στην τελευταία. Όχι με έξυπνη χρήση, ενώ μέσα σε αυτά είναι και μία τεχνική ποινή!
Τίποτα από αυτά δεν φαίνεται όταν έχεις επίθεση σαν κι αυτή που είχε ο Παναθηναϊκός στο πρώτο 10λεπτο: 74% δίποντο (11/15), 68% τρίποντο (2/3) και μηδέν λάθη! Τα οποία έγιναν 7/12 δίποντα (58,3%), 1/5 τρίποντα (20%) και 2 λάθη στη 2η περίοδο για να καταλήξει στην καταδικαστική 4η να είναι: 1/7δ (14%), 2/7τρ (28%)!
Κάπως κουραστικά όλα τα παραπάνω νούμερα, αλλά καταδεικνύουν το ζήτημα που έχει να αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός. Για να καλύπτει την αδυναμία στην άμυνα, είτε στο «ένας εναντίον ενός», είτε στο pick’n’roll, είτε στην άμυνα με αλλαγές, είτε στις «μάχες» για τη θέση στο ριμπάουντς, πρέπει να σκοράρει σαν τους Ουόριορς στα καλά τους, μέχρι να διορθώσει όλες αυτές τις αδυναμίες, με την αδυναμία στο ύψος (των Ράις, Φρεντέτ) να μην έχει τρόπο να λυθεί.
Η Χίμκι «χτύπησε» σε όλες τις αδυναμίες του ΠΑΟ. Η επίθεση του Σβεντ όποτε βρισκόταν στις αλλαγές ο Μήτογλου ήταν το πιο κραυγαλέο, αλλά όχι το μόνο και πιο επιζήμιο. Η αδυναμία στην ομαδική άμυνα, στις αλλαγές και τις περιστροφές έδωσαν την ευκαιρία:
• σε 6 παίκτες της Χίμκι, από τους 9 που χρησιμοποίησε ο Κουρτινάιτις, να σημειώσουν τρίποντο,
• σε 5 από τους 9 να πάρουν από 1 έως 4 επιθετικά ριμπάουντς έκαστος
• και το ποσοστό στα τρίποντα από 38% μέσο όρο (8η στη λίστα) να ανέλθει στο 51%.
Και τα πιο δύσκολα έρχονται…
