MENU

Αισιοδοξία, αποθέωση, προσδοκίες πριν. Απαξίωση και ανάθεμα την επομένη της αποτυχίας. Εδώ και 10 χρόνια το μοτίβο είναι ίδιο και απαράλλακτο για την αγαπημένη, όλων, ομάδα μας. Η Εθνική από το 2009 και ύστερα κινείται στη μετριότητα και την αποτυχία, ενώ το ρόστερ της κοσμούν σπουδαίοι παίκτες και προσωπικότητες. Παίκτες που έχουν υπάρξει από πρωταθλητές Ευρωλίγκας, ως πρωταγωνιστές των ομάδων του, μέχρι και MVP του ΝΒΑ…

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Κάθε χρόνο ο ίδιος, δυσάρεστος, απολογισμός.

Η ευθύνη βαραίνει τον προπονητή, ο οποίος συνήθως διαπομπεύεται και εν συνεχεία αποπέμπεται. Κατόπιν βαραίνει τους παίκτες, οι οποίοι επίσης διαπομπεύονται -έστω και σε μικρότερο βαθμό- και συνήθως αποσύρονται πρόωρα! Και η ζωή συνεχίζεται… Μαζί και οι αποτυχίες…

Μας αδίκησαν, αλλά περισσότερο αδικήσαμε τον εαυτό μας

Πριν όμως προχωρήσουμε στο προκείμενο της υπόθεσης, μια άποψη για το χθεσινό ματς και τη συνολική παρουσία της Εθνικής μας στην Κίνα. Η ομάδα επιστρέφει από το Παγκόσμιο Κύπελλο αφήνοντας, σε ότι αφορά το μπάσκετ, μόνο αρνητικές εντυπώσεις. Η διαιτησία χθες δεν ήταν σφαγιαστική, αλλά αδίκησε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο -ειδικά στη φάση του 5ου φάουλ- αλλά να με συμπαθάτε πρωτίστως αδικήσαμε τον εαυτό μας σε όλο το τουρνουά.

Η Εθνική μας με την εικόνα που έβγαλε, τους «πειραματισμούς» της, που δεν απέδωσαν το ελάχιστο και με το ρόστερ που διέθετε εγκατέλειψε τη διοργάνωση με αρνητικό πρόσημο.

Η ομάδα μας και κατ’επέκταση το ελληνικό μπάσκετ έδειξαν:

  • πως δεν μπορεί να «εκμεταλλευτεί» τον κορυφαίο παίκτη του πλανήτη για τη σεζόν που πέρασε.
  • δεν είχε πλάνο, καθώς έκανε «πειραματισμούς» στο παιχνίδι της σχεδόν σε όλα τα ματς, έστω μετά την ήττα από τη Βραζιλία, φθάνοντας την ύστατη ώρα να παίξει με τον πιο ορθόδοξο τρόπο για το ρόστερ της και
  • έπαιξε κατά κύριο λόγο κακό μπάσκετ, ενθουσιάζοντας μόνο όταν έπαιζε «ηρωικό» μπάσκετ.

Κατόπιν αυτών και έχοντας σε ματς που επιζητάς νίκη με 12 πόντους,

  • 54% στις βολές,
  • «δωρίζεις» σε ένα κρισιμότατο σημείο 4π με τεχνική ποινή που δέχεται ο «πάγκος»

ο αποκλεισμός και η πρόκριση της καλύτερης Τσεχίας είναι δίκαια αποτελέσματα.

Δεν μπορείς να «πετάς» το παραμικρό όταν ως ομάδα έχεις αδυναμία στο μακρινό σουτ, στο low-post παιχνίδι (τόσο στην επίθεση, όσο στην άμυνα πολύ περισσότερο), στα επιθετικά ριμπάουντς.

Και σίγουρα αυτή η εικόνα δεν αποτυπώνει το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ, αλλά αυτή δείξαμε στα γήπεδα της Κίνας. Για αυτό: μας αδίκησαν αλλά όχι όσο αδικήσαμε εμείς τον εαυτό μας.

«Χούντα» είναι θα περάσει…

Από εκεί και πέρα και επιστρέφοντας στο «προκείμενο» που αναφέρθηκε στον πρόλογο, τη μεγαλύτερη ευθύνη εξακολουθεί να έχει ο πρόεδρος της ομοσπονδίας, Γιώργος Βασιλακόπουλος, ο οποίος έχει τεράστια προσφορά στο ελληνικό μπάσκετ αλλά από τα χρόνια εκείνα έχουν περάσει πολλά ακόμη κατά τα οποία κάνει το ακριβώς αντίθετο. Και όχι μόνο για το ελληνικό μπάσκετ, αλλά και για το παγκόσμιο. Δεν υπερβάλλω, θα εξηγήσω αμέσως.

Διάβασα, με έκπληξη ομολογώ, ότι η ομοσπονδία διαμαρτυρήθηκε στη FIBA για τη διαιτησία και η έκπληξη μου έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν σε ανάρτηση του στο Facebook, ο συνάδελφος Γιώργος Τραπεζανίδης αποκάλυψε ο αντιπρόεδρος της ΕΟΚ, Τάκης Τσαγκρώνης του ανέφερε πως θα πει «στις ομάδες της Ευρωλίγκας να μην διαμαρτύρονται για τη διαιτησία, καθώς είδατε εδώ πέρα τι συμβαίνει»!

Wow! Κοιτάχτε να δείτε που η ΕΟΚ θα ζητήσει από τη FIBA διαιτητές της Ευρωλίγκας!

Ακούστε, λοιπόν, πως έχουν τα πράγματα σύμφωνα με το ρεπορτάζ. Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος ως πρόεδρος της Επιτροπής διακυβέρνησης της FIBA, την οποία ο ίδιος πρότεινε να συσταθεί για να κυρήξει τον ανένδοτο στον Μπερτομέου και την Euroleague, εισηγήθηκε και πρωτοστάτησε στην αποπομπή των διαιτητών της Euroleague και του EuroCup από τις διεθνείς διοργανώσεις. Παρεμπιπτόντως είναι εκείνος που «έκοψε» τους διατητές της Ευρωλίγκας από το ελληνικό πρωτάθλημα, κάτι που δεν συμβαίνει σε καμία άλλη εθνική λίγκα.

Anyway, το 2016 -ένα search στο διαδίκτυο θα το αποδείξει- ο πρόεδρος της Επιτροπής Διακυβέρνησης σήκωσε το «λάβαρο» του πολέμου και οδήγησε τη FIBA σε αυτή την απόφαση, που ευθύνεται για το κατάντημα που βλέπουμε σε συνολικό επίπεδο στη διαιτησία του Παγκόσμιου Κυπέλλου και το επισημαίνουν στην Κίνα όλοι. Από προπονητές και παίκτες, μέχρι ΜΜΕ αλλά ακόμη και τον Τάκη Τσαγκρώνη.

Ο Βασιλακόπουλος και η ΕΟΚ έχουν συνυπογράψει το σύστημα διεξαγωγής και ουσιαστικά τη λίστα των διαιτητών, οι οποίοι δεν έχουν παραστάσεις από μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις. Για αυτό και η οργισμένη αντίδραση της ΕΟΚ μου θύμισε ένα μότο που είχε η Χούντα για τα ΜΜΜ και έλεγε πως «πριν αγανακτήσεις με τις συγκοινωνίες, σκέψου τι έκανες εσύ για τη βελτίωση τους». Χούντα ήταν και πέρασε…

ΥΓ1: Για τη διαιτησία σιχαίνομαι να μιλάω. Ειδικά με αναλύσεις «φάση-φάση». Θεωρώ ότι δεν έχει νόημα και κυρίως δεν οδηγεί πουθενά. Όμως στο Παγκόσμιο Κύπελλο, όπως συνομολογούν άπαντες, το πρόβλημα είναι συνολικό και τεράστιο!Για αυτό μάλιστα στη Live Sport, πριν από τα προχθεσινά στο ματς της Εθνικής μας με την Τσεχία, κάναμε ανάλυση για το ζήτημα, αφού πρώτα ερευνήσαμε τα δεδομένα. Λόγω του σχίσματος του μπάσκετ η FIBA δεν έχει «χάσει» μόνο τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης, αλλά και τους καλύτερους διαιτητές. Η πλειονότητα των διαιτητών δεν έχει διεθνείς ευρωπαϊκές παραστάσεις.Έχουν εμπειρίες από τα εθνικά πρωταθλήματα, αλλά αυτά τα ματς είναι πολύ διαφορετικά από μεγάλα διεθνή παιχνίδια. Είναι μια και δύο «ταχύτητες» κάτω.

Σκεφτείτε ότι τα «παλικάρια» που έπαιξαν το προχθεσινό ματς της Ελλάδας έχουν στην καριέρα τους τις εξής «περγαμηνές»:

  • Γκλισιτς (Σέρβος): ο πιο έμπειρος (sic). Έχει παίξει τη σεζόν 2014-15 σε 3 ματς Ευρωλίγκας και το 2017 ήταν στο Ευρωμπάσκετ, παίζοντας πέντε ματς στον όμιλο της Ελλάδας και ένα στην τελική φάση.
  • Αουνκρόγκερς (Λετονία): τη σεζόν 2007-08 έπαιξε ένα ματς Eurocup, τη σεζόν 2013-14 έπαιξε ένα ματς στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2015 και τη σεζόν 2015-14 δύο ματς στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2017. Εφέτος έκανε το «άλμα». Έπαιξε στον τελικό του FIBA Europe Cup (υπάρχει κι αυτή η διοργάνωση!) και πήγε στο Παγκόσμιο. Έπος!
  • Λίσζκα (Πολωνία): Ακόμη χειρότερα. Μόνο στα «παράθυρα» για τα προκριματικά του Παγκόσμιο και κάτι, λίγους, αγώνες του FIBA Europe Cup.

ΥΓ2: Για να γίνει ακόμη πιο κατανοητό το πρόβλημα αρκεί μια «ματιά» στη διαχείριση που κάνουν στους αγώνες αλλά και από μικρά περιστατικά σαν εκείνο που συνέβη στο ματς ΗΠΑ-Τουρκία. Πήγαν και οι τρεις μαζί στο instant replay ενώ ο κανονισμός λέει πως πάνε μόνο οι δυο. Ο τρίτος μένει στο παρκέ για να ελέγχει. Μπορεί να γίνει πχ σύρραξη! Θα κοιτάνε όλοι το ριπλέι; Η απεικόνιση της απειρίας τέτοιων καταστάσεων στον απόλυτο βαθμό. Α, πρέπει να αναφερθεί ότι οι τρεις διαιτητές που έκαναν το αμίμητο στο ΗΠΑ-Τουρκία ήταν οι τρεις του αγώνα της Ελλάδας με την Τσεχία. Οι τρεις που έπειτα από το time-out επέμεναν να γίνει η επαναφορά από την τελική γραμμή και όχι από την πλάγια, κάνοντας και τον Βαγγέλη Ιωάννου να γελά ασταμάτητα…

ΥΓ3. Για τη φάση στο ματς της Γαλλίας με τη Λιθουανία: Οι διαιτητές, που έως τώρα πάνε για ψύλλου πήδημα στο instant replay (και αν θέλετε την ταπεινή γνώμη μου πολύ καλά κάνουν) δεν πήγαν σε αυτή την καθοριστική φάση. Προσέξτε όμως τι συμβαίνει, προκειμένου να αντιληφθούμε πως έχει η κατάσταση. Για να πάνε οι διαιτητές στο replay πρέπει να σφυρίξουν. Πρέπει να να καταλογίσουν κάτι. Μια παράβαση. Δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση πρέπει ένας εκ τριών να είναι απόλυτα σίγουρος για να πάρει την ευθύνη πάνω του και να καταλογίσει αντικανονικό παίξιμο, καταλογίζοντας καλάθι και τιμωρώντας τον Γκομπερ με τεχνική. Μετά, αφού είχε πάρει την απόφαση, έχει το δικαίωμα να δει το instant replay για να επιβεβαιώσει ή να αλλάξει την απόφαση. Διαφορετικά δεν μπορεί να δει instant replay. Το αναφέρω μόνο και μόνο για να γίνει αντιληπτό κάτω από ποιες συνθήκες ο διαιτητής πρέπει να αποφασίσει και μάλιστα σε κλάσματα δευτερολέπτου.

ΥΓ4: Σε συνέχεια του προηγούμενου, προχθές στη φάση που βγήκε η μπάλα από την προσπάθεια του Καλάθη στη διείσδυση του Σατοράνσκι, οι διαιτητές πήγαν στο instant replay αφού πρώτα καταλόγισαν αυτό που θεώρησαν σωστό. Κατοχή μπάλας Τσεχία, δηλαδή. Το βίντεο δεν τους διαφώτισε. Δεν ήταν σίγουροι αν η μπάλα βγήκε από το χέρι του Νικ ή αν κτύπησε στο πόδι του Τσέχου. Αφού δεν τους έδωσε «απάντηση» το ριπλέι έμειναν στην αρχική απόφαση τους, όπως ορίζει ο κανονισμός.

ΥΓ.5: Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος έκανε μια σπουδαία και αξιοπρεπέστατη προσπάθεια. Παρουσίασε δε στα «παράθυρα» ένα αξιομάχο σύνολο και πάνω απο όλα μια ομάδα με καλό κλίμα, δίχως γκρίνιες και σταθερές βάσεις. Έκανε ουσιαστικά διαχείριση προσωπικοτήτων, η οποία ήταν επιτυχής. Στο Παγκόσμιο, χωρίς βοήθεια από το επιτελείο του (ο Καλαμπόκης έχει μέλλον… ), δοκίμασε σχήματα, έκανε «πειραματισμούς» που θεωρώ οτι δεν έπρεπε να κάνει στην Κίνα. Έπρεπε να γίνουν νωρίτερα και είχα αναφερθεί σε αυτό μετά το φιλικό με το Ιράν στο Ηράκλειο, ενώ παλαιότερα είχα καταθέσει την άποψη μου για τη στελέχωση του ρόστερ ώστε να αξιοποιηθεί ο Αντετοκούνμπο. Δεν τα αναφέρω για να κομπάσω, ή με χαιρεκακία διότι όλοι αγαπάμε την Εθνική, όλοι στεναχωριόμαστε στις αποτυχίες και όλοι χαιρόμαστε στις καλές στιγμής. Απλά τα σημειώνω γιατί το τελευταίο διάστημα πολλοί σημειώνουν πως ουδείς είχε ασκήσει (καλόπιστη) κριτική και μετά την αποτυχία ξιφολκούμε εναντίον όλων. Για τους «πειραματισμούς» λοιπόν, μολονότι έπρεπε να γίνουν πριν, δεν… επικρίνω τον Σκουρτόπουλο.

Για τις δηλώσεις του, περί 3ου γκαρντ που αν του τον βρίσκαμε θα τους χρησιμοποιούσε (ενώ στο ρόστερ υπάρχει ο Βαγγέλης Μάντζαρης, που έκανε θυσία για την Εθνική και ο Λαρεντζάκης), αλλά και περί του «κτισίματος της Εθνικής με τον Ντόρσεϊ» όταν τη στιγμή που έγινε γνωστό πως δεν θα κατέβει είχε διαρρεύσει πως «δεν ήρθε γιατί ζήτησε δεσμεύσεις για τη θέση του στην 12αδα και επειδή δεν του δόθηκαν αρνήθηκε να έρθει», όμως του χρεώνω… ατυχία, τουλάχιστον!

ΥΓ6: Ελπίζω να μην ασχοληθώ ξανά με διατησία και διαιτητές…

ΥΓ7: Θα ήθελα Ίαν Βουγιούκα στην ομάδα της Κίνας…

Δεν φταίει ο Βασιλακόπουλος, φταίει ο πρόεδρος της Επιτροπής Διακυβέρνησης της FIBA!
EVENTS