Είχαμε πει πως η αναμέτρηση με τους Βραζιλιάνους θα είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία σε σχέση με αυτή κόντρα στο κάκιστο Μαυροβούνιο. Η «σελεσάο» είναι από τη φύση της μια πιο επιθετική ομάδα που τρέχει, βάζει το κορμί σε όλες τις επαφές και παρουσιάζεται με άγνοια κινδύνου σε κάθε της ραντεβού. Εσχάτως, είδαμε και ένα σύνολο που παρά τα αφελή λάθη σε κάποια κρίσιμα σημεία του ματς (οι τρεις βολές και το αντιαθλητικό για παράδειγμα) είχε δύο πυλώνες σκέψεις και σωστής δημιουργίας στο παιχνίδι. Βαρεζάο και Μπαρμπόσα έκριναν εν πολλοίς τον αγώνα με τις αποφάσεις τους. Η συνεργασία τους στο κρίσιμο καλάθι του πρώτου ήταν μια χαρακτηριστική στιγμή του ματς. Σε γενικές γραμμές οι παίκτες του Πέτροβιτς έδειξαν ένα κλικ πιο προετοιμασμένοι για τις συνθήκες του αγώνα. Στην τελική εκείνοι μας περιόρισαν και μας οδήγησαν εκεί που ήθελαν και ουσιαστικά στον μόνο δρόμο που θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην επιτυχία.
Από την άλλη, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα έχτισε μια πλασματική όπως αποδείχτηκε διαφορά στο πρώτο μέρος που ίσως προήλθε και από το εξαιρετικό ποσοστό στο τρίποντο (54%) (δεν ξέρουμε αν τα ελεύθερα σουτ του μεγάλου Πρίντεζη ήταν και ένα ρίσκο της άμυνας) . Η Βραζιλία πιστώνεται τον εγκλωβισμό του Γιάννη σε όλο το ματς και εμείς δυστυχώς την αδυναμία του απεγκλωβισμού του και το κακό διάβασμα σε πολλές συνθήκες του ματς. Άλλωστε, εκείνοι πήραν το μάξιμουμ από τα μεγάλα τους όπλα ενώ εμείς όχι. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι πολλές φορές τα πάντα είναι σχετικά. Για παράδειγμα το ματς «φώναζε» πως πρέπει να ελαφρύνει το σχήμα ώστε να βγει ο Βαρεζάο έξω από τη ρακέτα (κάτι που έκανε ο Σκουρτόπουλος στην τέταρτη περίοδο) αλλά το κρίσιμο καλάθι μπήκε μετά από λάθος της άμυνας μιας πεντάδας χωρίς καθαρό και βαρύ πεντάρι (πήγε να βοηθήσει ο Παπανικολάου τον Γιάννη και άργησε να γυρίσει).
Για να τελειώνουμε όμως. Μετά από ένα άσχημο αποτέλεσμα μπορείς να βρεις εκατό κακά. Από την ανεξήγητη καθήλωση του Παπαπέτρου στον πάγκο (πάνω που είχε πάρει τα πάνω του) μέχρι και τη ρισκαδόρικη φάση των Καλάθη – Αντετοκούνμπο, ωστόσο, το ζητούμενο είναι άλλο. Η σωστή διαχείριση της ήττας θα μας περάσει στην επόμενη φάση. Αυτό είναι κάτι που θα κληθούν να κάνουν οι παλιές καραβάνες μέσα σε δύο ημέρες. Δεν υπάρχει λόγος για απαξία, νεύρα, γκρίνια και όλα τα …ελληνικά. Πάμε για τη νίκη με τη Νέα Ζηλανδία και βλέπουμε μετά. Άλλωστε, στη χώρα της καταστροφολογίας όλα αλλάζουν από τα αποτελέσματα. Το αν είμαστε σωστά προετοιμασμένοι ή όχι θα το δούμε στο τέλος. Δεν είναι ώρα για κλάψες και αφορισμούς. Είναι ώρα να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας.
