Οι καταιγιστικές δικαστικές εξελίξεις, τα εντάλματα σύλληψης, οι έρευνες για χειραγώγηση αγώνων και οι αποκαλύψεις για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ κρυμμένα σε σπίτια, δεν είναι απλώς ειδήσεις στις εφημερίδες και ενημερωτικά portal. Είναι μια ευθεία μαχαιριά στην καρδιά του κάθε αγνού φιλάθλου.
Πώς αλήθεια να ένιωσε ένας φίλαθλος, όταν συνειδητοποιεί ότι την ώρα που «μάτωνε» για την απόκτηση ενός εισιτηρίου, κάποιοι άλλοι έστηναν το σκηνικό πίσω από την κουρτίνα;
Για τον φίλαθλο, το ποδόσφαιρο, το βόλει και στην προκειμένη περίπτωση το μπάσκετ, δεν είναι απλώς ένα σπορ. Είναι το καταφύγιο του από τη δύσκολη καθημερινότητα. Είναι η υπόσχεση ότι για σαράντα λεπτά, το μόνο που μετράει είναι η προσπάθεια, η τακτική, το καθαρό παιχνίδι. Όταν αυτή η υπόσχεση σπάει, το συναίσθημα δεν είναι απλά θυμός. Είναι μια βαθιά, παγωμένη απογοήτευση.
Νιώθεις σαν τον απατημένο σύντροφο που ξαφνικά βλέπει όλα τα «σημάδια» του παρελθόντος να βγάζουν νόημα. Θυμάσαι εκείνα τα «ανάποδα» σφυρίγματα που σου έκοβαν την ανάσα και «χαλούσαν» το μυαλό σου. Θυμάσαι τις τεχνικές ποινές που άλλαζαν τη ροή του αγώνα. Θυμάσαι εκείνα τα χαμένα βράδια που γύριζες σπίτι και ήθελες να σπάσεις την πόρτα από τα νεύρα σου…
Τώρα ξέρεις. Δεν ήταν η κακή τύχη. Δεν ήταν απλώς ένα «ανθρώπινο λάθος». Ήταν ένα καλογραμμένο σενάριο. Και η συνειδητοποίηση αυτή σε αδειάζει. Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αξίζει να ξαναφωνάξεις, να ξανακλάψεις, να ξαναπιστέψεις.
Οι τελευταίες εξελίξεις, μόνο αδιάφορο δεν αφήνουν τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ. Δεν θα πάω πολύ πίσω χρονικά για να αναφέρω τι έχει υποστεί ο Δικέφαλος από την Τσαρούχα και ορισμένους από τους συναδέλφους της. Για τον φίλαθλο του ΠΑΟΚ, όλη αυτή η γενικευμένη σήψη, έχει μια πολύ πρόσφατη ανάμνηση και αναφέρομαι στον τελικό του Super Cup, στο Περιστέρι απέναντι στον Ολυμπιακό.
Εκείνο το βράδυ, ο ΠΑΟΚ δεν μπήκε απλώς για να παίξει. Μπήκε για να καταθέσει την ψυχή του. Αν και βρέθηκε πίσω ακόμα και με 21 πόντους, επέστρεψε από την «κόλαση». Μετέτρεψε το ματς σε θρίλερ, αρνούμενος να παραδοθεί στην ανωτερότητα του αντιπάλου. Και εκεί που η ανατροπή κρεμόταν από μια κλωστή, εκεί που η δικαιοσύνη του παρκέ έπρεπε να μιλήσει, ήρθαν οι αποφάσεις που «έπνιξαν» την προσπάθεια.
Πώς νιώθει ο ΠΑΟΚτσής σήμερα, βλέποντας τις αποκαλύψεις για το παρασκήνιο της διαιτησίας; Δικαιωμένος, αλλά με μια στυφή γεύση. Γιατί ήξερε. Το έβλεπε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια του, το φώναζε, αλλά τον έβγαζαν «γραφικό» και «προκατειλημμένο». Οργισμένος γιατί κανένα δικαστήριο και καμία σύλληψη δεν μπορεί να του γυρίσει πίσω εκείνη τη στιγμή. Εκείνα τα 16 δευτερόλεπτα πριν το τέλος, όπου η υπερπροσπάθεια μιας ομάδας-αουτσάιντερ σκόνταψε πάνω σε σφυρίγματα χειρουργικής ακριβείας.
Για τον φίλαθλο του Δικεφάλου, το Super Cup ήταν ο καθρέφτης μιας ολόκληρης νοοτροπίας… «Απαγορεύεται να κερδίσει ο μικρός, απαγορεύεται να αμφισβητηθεί το κατεστημένο». Τουλάχιστον έτσι ήταν μέχρι τώρα γιατί το μέλλον θα γραφτεί αλλιώς…
Όταν το παρασκήνιο ξεσκεπάζεται, το άθλημα μένει γυμνό. Ο φίλαθλος κοιτάζει το γήπεδο και βλέπει φαντάσματα. Όμως, αν υπάρχει μια ελπίδα, αυτή κρύβεται στην ίδια την κάθαρση. Ίσως αυτό το σοκ, να είναι η μοναδική ευκαιρία για να επιστρέψει το μπάσκετ σε αυτούς που το αγαπούν πραγματικά. Στους παίκτες που ιδρώνουν τη φανέλα και στους φιλάθλους που ζουν για τη μαγεία της πορτοκαλί μπάλας.
Ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες με την ευχή, κανένας να μην εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να δημιουργήσει μια νέα κατάσταση όπου ο μεγαλύτερος αντίπαλος δεν θα φοράει αντίπαλη φανέλα, αλλά κοστούμι ή γκρι ρούχα.
Με την ευκαιρία οφείλω να συγχαρώ, όσους δε «μάσησαν», δεν έκαναν πίσω, δεν φοβήθηκαν και αδιαφορώντας για το όποιο προσωπικό κόστος, έδωσαν τον αγώνα τους για να ξετυλιχτεί το κουβάρι μέχρι την κάθαρση.
