Το εγώ δεν υπάρχει στην ομάδα, υπάρχει όμως στη νίκη. Αυτό είχε πει κάποτε ο Μάικλ Τζόρνταν. Ο άνθρωπος που έκανε καλύτερα από τον καθένα που πάτησε ποτέ σε αυτή τη γη, το εξής απλό: Να νικά, να κατακτά, να μην αποδέχεται την αποτυχία. Αυτό που ξεχωρίζει τους μεγάλους παίκτες απ’ τους πρωταθλητές.
Για τον Παναθηναϊκό η σεζόν δεν έχει κυλήσει καλά στην Euroleague. Παρότι έχει αυτό το μπάτζετ, έχει κάνει όσα μπορούν να γίνουν για να παρουσιαστεί ισχυρότατος, αγωνιστικά έμοιαζε να αγκομαχά. Συν το πρόβλημα με τη διαιτησία το οποίο πάντα εμφανίζεται, λες και κάποιος δεν θέλει τους «πράσινους» να προχωρούν. Εκμεταλλευόμενος και τα δικαιώματα που έχουν δώσει οι ίδιοι.
Ζαλγκίρις, Ερυθρός Αστέρας, Ντουμπάι. Ήταν μια σειρά αγώνων στην οποία οποιοδήποτε στραβοπάτημα, θα έθετε ζήτημα δεκάδας. Ειδικά στο ματς με την ομάδα από τα Εμιράτα. Ένα σύνολο με εξαιρετικούς παίκτες, το οποίο είναι σε πολύ καλή αγωνιστική κατάσταση. Σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό που ακόμη δεν έχει βρει τη σταθερότητα και τη συνέπεια που θέλει και μπορεί.
Υπάρχει όμως αυτή η λογική του Τζόρνταν. Το «εγώ» που μπαίνει μπροστά για τις νίκες. Αυτό που κάνει τη διαφορά όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Εκείνο που πληρώνεται ακριβά. Σχεδόν ένα ολόκληρο μπάτζετ άλλων ομάδων.
Τόσα ξοδεύει ο Παναθηναϊκός για τους Κέντρικ Ναν και Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις. Αφού πρώτα χρειάστηκε να κάνει το ακατόρθωτο: Να τους πείσει να αγωνιστούν στο «τριφύλλι», ενώ ο ένας είχε το μυαλό στο ΝΒΑ και ο άλλος είχε «δουλευτεί» ως υπόθεση από άλλες ομάδες. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος πέτυχε τις συμφωνίες, σε δύο περιπτώσεις που θα μνημονεύονται για τις επόμενες δεκαετίες. Ως κινήσεις ιστορικές, με τους τότε παλαιότερους να εξηγούν στους νεότερους τι παικταράδες ήταν αυτοί οι δύο.
Στο Σεράγεβο έγινε αυτό ακριβώς που θα περίμενε κανείς από παίκτες που μαζί κοστίζουν περίπου 9.000.000 ευρώ. Μπασκετμπολίστες με εγωισμό, ποιότητα, ικανότητα, IQ. Κυρίως όμως, «πάγο» στο αίμα τους την ώρα που γύρω τους «βράζει» ο τόπος.
Τότε που το ένα σουτ μέσα ή έξω, καθορίζει την τύχη του Παναθηναϊκού. Θα μπει; Συνεχίζει την προσπάθεια. Θα χαθεί; Δύσκολη η συνέχεια. Τα σουτ μπήκαν. Από τα χέρια του Ναν και του Χέις-Ντέιβις. Οι οποίοι μετέτρεψαν το τέταρτο δεκάλεπτο σε παράσταση προσωπική. Μπασκετικού εγωισμού και ψυχής νικητή. Η οποία δεν αποδέχεται την αποτυχία.
Οι δυο τους έβαλαν 24 πόντους σε 6 λεπτά τότε που κρίθηκε το ματς. Στο τέταρτο δεκάλεπτο οι συμπαίκτες του χρειάστηκε να σκοράρουν μόλις 2 πόντους. Όλα αυτά με την μπάλα να «καίει». Κόντρα σε μια εύστοχη αντίπαλο. Με εξαιρετικούς σκόρερ όπως ο Μούσα, ο Μπέικον, ο Μπέρτανς στο τρίποντο και όχι μόνο.
Κάτι τέτοιες στιγμές, αν αφαιρεθεί το άγχος του αποτελέσματος, απλά κάθεται πίσω ο κάθε φίλαθλος και απολαμβάνει. Το βλέμμα τους. Τη «γλώσσα» του σώματος. Το «σφίξιμο» στο πρόσωπο που συνοδεύεται με χαλαρότητα κινήσεων.
Στιγμές που ως απλός παρατηρητής σκέφτεσαι να τις ζούσες ως χειριστής ομάδας στο 2Κ. Ακόμη και τότε, αγχώνεσαι. Όπως δεν αγχώνεται ο Ναν και ο Χέις-Ντέιβις στην πραγματική ζωή.
Κάπως έτσι παικταράδες όπως ο Σλούκας, ο Όσμαν, ο Χουάντσο, ο Λεσόρ, ο Γκραντ, ο Ρογκαβόπουλος, αισθάνονται ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Γιατί η ομάδα τους έχει την τύχη να διαθέτει όχι έναν αλλά δύο υπερπαίκτες. Απ’ αυτούς που δεν μπορούν να σχολιαστούν με μπασκετικούς όρους. Είναι από άλλο πλανήτη!
Τώρα που οι στιγμές γίνονται απαιτητικές και το «πρέπει» είναι τεράστιο, ο Κέντρικ και ο Νάιτζελ έχουν να υπενθυμίσουν σε όλη την Ευρώπη ποια είναι τα… αφεντικά.
