Κυπελλούχος ο Παναθηναϊκός. Σε ματς που έπαιξε απέναντι σε επτά ξένους, καθώς η παρουσία του Ουόκαπ έδινε αυτό το δικαίωμα στον Ολυμπιακό. Ένας ακόμη τίτλος που κρίθηκε με αθέμιτο ανταγωνισμό που δημιούργησε η ΕΟΚ και το ελληνικό κράτος.
Οι «πράσινοι» δεν είχαν σε ακόμη ένα ντέρμπι τον Ματίας Λεσόρ. Ήταν εκτός λόγω των θέσεων ξένων ο Τι Τζέι Σορτς. Παίκτες οι οποίοι είναι ικανοί να αλλάξουν τις ισορροπίες. Παρ’ όλα αυτά το «τριφύλλι» στο παρκέ έκανε… πλάκα. «Καθάρισε» τον τελικό και στο τέλος έκανε και… συντήρηση δυνάμεων για τα σημαντικά που ακολουθούν στην Euroleague.
Ο Παναθηναϊκός πήρε ακριβώς αυτό που άξιζε. Τον τίτλο. Ο Ολυμπιακός το ίδιο. Το βραβείο της αλαζονείας. Του να κρίνονται τίτλοι με πλεονεκτήματα που του «χαρίζονται». Οι πρόεδροί του ήταν εκεί. Περίμεναν να πάνε στην απονομή, να κάνουν τις καθιερωμένες δηλώσεις. Δεν περίμεναν αυτό που ακολούθησε. Ύβρις…
Στην πρώτη σειρά, ήταν ο Βαγγέλης Λιόλιος. Γεμάτος καμάρι για το γεγονός πως τον αποθεώνουν οι γνωστοί χειροκροτητές. Του έλεγαν πόσο ωραία γιορτή διοργάνωσε. Χωρίς κόσμο. Κι όταν πήγε ο κόσμος, καθαρά και μόνο από την καλή του διάθεση δεν ξέφυγε η κατάσταση. Διότι σε δύο ματς μεγάλων ομάδων, κατόρθωσε η ΕΟΚ να μπλέξει στην ίδια εξέδρα οργανωμένους οπαδούς. Έβαλε… βόμβα στο ίδιο της το προϊόν. Κανείς δεν στάθηκε εκεί, το είδαν οι πάντες ως… γιορτή. Πάλι καλά που δεν αποθέωσαν τον Λιόλιο ως υπεύθυνο της «σύσφιξης» σχέσεων ανάμεσα στους οπαδούς. Γιατί τους έφερε κοντά χωρίς να γίνει τίποτα.
Την ίδια ώρα έβλεπε οπαδούς με τα χρώματα της ομάδας τους να είναι εμφανή, να κάθονται κοντά στον πάγκο του Παναθηναϊκού και την είσοδο των αποδυτηρίων. Κάποιοι εξ αυτών, προσποιήθηκαν τις μαϊμούδες βλέποντας τον Λεσόρ. Κανείς δεν ξέρει τι τους έφταιγαν τα άτυχα ζωάκια, καθώς κι αυτά θα θεωρούν προσβολή την μίμησή τους από τέτοια δίποδα. Η Ομοσπονδία του Λιόλιου, ζητούσε απ’ τον Λεσόρ να ηρεμήσει. Ο πρόεδρος που με το κούνημα του δαχτύλου του, έδιωχνε οπαδό που τον ειρωνευόταν και του αφαιρούσε το εισιτήριο τελικού την περασμένη σεζόν, αυτή τη φορά δεν έκανε το παραμικρό. Άτη.
Ώσπου ήρθε η ώρα να δεχτεί και ο πρόεδρος της ΕΟΚ, το ένα ισχυρό «χαστούκι». Αυτή τη φορά δεν ήταν χειροκροτητές που του γράφουν και του λένε πόσο ωραία και επιτυχημένα τα κάνει όλα. Αυτή τη φορά δεν μπορούσε να φιμώσει – έτσι θεωρεί τουλάχιστον – κανέναν μέσω της παραπομπής σε επιτροπές δεοντολογίες. Η ίδιος παραπέμφθηκε στο «δικαστήριο» των φιλάθλων. Βιώνοντας την πιο άχαρη στιγμή της παραγοντικής ζωής του. Καθρεφτιζόταν στο βλέμμα του. Στο αμήχανο χαμόγελό του. Ήθελε να το παίξει… άνετος, αλλά «φώναζε» πως θα ήθελε να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Νέμεσις.
Από τα μεγάφωνα ακούστηκε πως την απονομή θα κάνει ο πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος. Η γιούχα εκκωφαντική. Δυστυχώς ακούστηκαν και υβριστικά συνθήματα. Απ’ αυτά που ακούν άλλοι παράγοντες και οι διαιτητές της ΕΟΚ τον διώχνουν. Τώρα γεύτηκε το πικρό ποτήρι που επέτρεπε να υπάρχει για όσους θεωρεί απέναντί του. Διότι δεν ανέχονται το σύστημά του.
Ο χρόνος πέρασε δύσκολα. Επιστρατεύτηκαν κι άλλοι για να βάζουν μετάλλια, για να τελειώσει το «μαρτύριο». Το τέλος του «δράματος» η απονομή του τροπαίου. Στην ομάδα που δεν ήθελε να το δώσει. Με αρχηγό αυτόν που υπέγραφε την επιστολή προς τον πρωθυπουργό, εξηγώντας το τι πραγματικά κάνει ο Λιόλιος στο ελληνικό μπάσκετ. Αυτή τη φορά δεν είναι εύκολο να τον σώσει και ο Ντικούδης με κάποιο facebook status update. Τίσις.
