Ας ξεκινήσουμε ανάποδα: Καμία νίκη σε αυτό το επίπεδο δεν κρίνεται από ένα άτομο. Η Τσεχία ήταν όντως ένα πολύ δύσκολο εμπόδιο και η ομαδική δουλειά της Εθνικής ήταν το βασικό... συστατικό για την πρόκριση.
Επίσης, θα ήταν άδικο να μην αναφερθεί κάποιος στην εξαιρετική παρουσία του Νικ Καλάθη, που για μεγάλο διάστημα έπαιζε... μόνος του και στους Ιωάννη Παπαπέτρου - Γιαννούλη Λαρεντζάκη, οι οποίοι «ντύθηκαν» X-Factors όταν η μπάλα... έκαιγε. Στην ίδια λίστα θα μπει και η τρομερή δουλειά από τον κόουτς Ιτούδη και η σχεδόν συγκινητική προσπάθεια του Κώστα Παπανικολάου σε κάθε κατοχή και σε όλα τα ριμπάουντ.
Εδώ μπαίνει, όμως, ένα μεγάλο «αλλά». Και αυτό αφορά τον καλύτερο παίκτη του κόσμου.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν πέτυχε τους 43 πόντους του Λάουρι Μάρκανεν (στο ματς των Φινλανδών με τους Κροάτες) και σίγουρα δεν έπιασε τα στάνταρ των προηγούμενων αγώνων σε ό,τι αφορά το επιθετικό κομμάτι. Στο πρώτο ημίχρονο, δε, ήταν ξεκάθαρα μπλοκαρισμένος από το αμυντικό πλάνο των Τσέχων, οι οποίοι - κλασικά πλέον για όλους τους αντιπάλους μας - έστησαν ένα πραγματικό τείχος για να τον αντιμετωπίσουν. Μία ματιά στα highlights αρκεί για να δούμε ότι ο «Greek Freak» είχε πάντα κοντά του δύο και τρεις παίκτες.
Αποτέλεσμα: Μόλις δύο πόντοι στο πρώτο δεκάλεπτο και ακόμα δύο μέχρι την ανάπαυλα του ημιχρόνου. Κάποιοι ίσως ετοιμάζαν ήδη κείμενα για τον σταρ που... κρύφτηκε, για τον Αντετοκούνμπο που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στα δύσκολα νοκ-άουτ της Ευρώπης και όλα αυτά που - δυστυχώς - ακόμα ακούγονται από άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με το άθλημα.
Ο Γιάννης, όμως, δεν πτοήθηκε. Δεν «έπεσε», δεν χαλάστηκε, δεν «μπλόκαρε» πνευματικά. Άλλωστε, μπροστά του είχε είκοσι λεπτά για να ανέβει, να δει πως μπορεί να αποφύγει τα εμπόδια των δυνατών Τσέχων και να παίξει όπως μόνο αυτός μπορεί.
Και το έκανε.
Μέσα σε δύο δεκάλεπτα, ο Αντετοκούνμπο άλλαξε το «τσιπάκι» και κυριάρχησε σα να μην έγινε... ποτέ το πρώτο μέρος. «Άνιωθος» και... οδοστρωτήρας, ο σούπερ σταρ της Εθνικής - αφού πήρε μεγάλες βοήθειες από τους συμπαίκτες του - αγωνίστηκε σα να μην «έβλεπε» κανέναν στην άλλη μεριά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ολοκλήρωσε τον αγώνα με 27 πόντους, 10 ριμπάουντ, 5 ασίστ και 30 στο ranking, δίνοντας και κερδίζοντας συνεχώς μάχες με όλους τους Τσέχους.
Το πιο σημαντικό, όμως, δεν αφορά τα νούμερα ή τις φάσεις που απολαύσαμε και πανηγυρίσαμε όλοι. Η ουσία βρίσκεται στο πνευματικό κομμάτι. Σκεφτείτε το εξής: Σε ματς do or die, με μεγάλο δείκτη δυσκολίας και αρκετό άγχος, ο Γιάννης είχε σε ένα σημείο 0/6 τρίποντα. Ναι, προφανώς γνωρίζουμε ότι το μακρινό σουτ δεν είναι και το... καλύτερό του και, επίσης, ήταν λογικό για τους Τσέχους να του αφήνουν λίγο παραπάνω χώρο μακριά από την ρακέτα.
Οποιοσδήποτε άλλος παίκτης - πιθανότατα - δεν θα σκεφτόταν καν την επιλογή του μακρινού σουτ αν νωρίτερα είχε 0/6 και αν το παιχνίδι βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού, όπου κάθε κατοχή μετράει... διπλή. Και αυτό δεν είναι παράλογο, αφού σε αυτές τις καταστάσεις θέλεις το σίγουρο και το απλό.
Ο Γιάννης, όμως, δεν είναι ο «οποιοσδήποτε άλλος παίκτης». Είναι ο καλύτερος στον κόσμο και αυτό αποτυπώθηκε σε δύο μεγάλα τρίποντα, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα και στην πρόκριση στα προημιτελικά. Το πρώτο έφερε την Εθνική στο +8 (86-78), 2:24" πριν την λήξη και το δεύτερο έβαλε την... υπογραφή στην γαλανόλευκη νίκη (91-83, 30" πριν το τέλος). Δύο τεράστια σουτ, σε ειδική κατάσταση και με το 0% από το 0/6 στην πλάτη του. Ποιοι άλλοι, σε παγκόσμια κλίμακα, θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο; Ποιος είναι τόσο δυνατός πνευματικά για να μην ασχοληθεί με τα προηγούμενα 20 ή 30 λεπτά και να είναι... καταιγιστικός στα κρίσιμα;
Μην το ψάχνετε: Ή ελάχιστοι ή κανένας. Εκτός από τον δικό μας Γιάννη Αντετοκούνμπο, που πλέον ετοιμάζεται μαζί με τους συμπαίκτες του για τον δεύτερο «τελικό», αυτή την φορά κόντρα στην δυνατή και οικοδέσποινα Γερμανία.
