MENU

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο σπουδαίος καλλιτέχνης, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στα 72 του χρόνια, εξέφραζε την αγάπη του τόσο για τον αθλητισμό, όσο, συγκεκριμένα, για τον Παναθηναϊκό. 

Μάλιστα είχε γράψει κι ένα εξαιρετικό κείμενο με τίτλο «Ιεροτελεστία της Ανοιξης» (σ.σ. μουσική μπαλέτου του Ιγκόρ Στραβίνσκι), για την εκδήλωση «Οταν το ποδόσφαιρο συναντά την τέχνη», που έγινε στο Χαλάνδρι τον Δεκέμβριο του 2015 για τα 90χρονα του Μίκη Θεοδωράκη.

Διαβάστε όσα ανέφερε ο Θάνος Μικρούτσικος:

«Λατρεύω το ποδόσφαιρο από την εποχή του Λινοξυλάκη, του Πανάκη, του Μπέμπη, του Νεστορίδη και του Μανταλόζη. Στη δεκαετία του 1950 στην Πάτρα, κάθε Κυριακή 3 το μεσημέρι το αυτί κολλημένο στο ραδιόφωνο και το απόγευμα στην πλατεία Ολγας με το πάνινο τόπι να προσπαθείς να μιμηθείς και να κάνεις αυτά που μόλις είχες ακούσει. Και διάβαζα τα κατορθώματα του Ντι Στέφανο, του Κουμπάλα και της Ταξιαρχίας του Πούσκας. Έπαθα κατάθλιψη όταν οι ισχυροί του κόσμου – ακόμα και στη Ρομαντική εποχή – δίνανε χαριστικά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 στη Δυτική Γερμανία γιατί έπρεπε οι Γερμανοί να καθαρίσουν το παρελθόν τους.

Γνώρισα και λάτρεψα τον Δομάζο, τον απίστευτο Λουκανίδη και έφηβος δεν έχανα ούτε φιλικό παιχνίδι στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. 

Κάποια στιγμή το ποδόσφαιρο άλλαξε. Ηρθε η εποχή που το ποδόσφαιρο χρησιμοποιήθηκε από τους οικονομικά ισχυρούς που με τους στρατούς οπαδών προσπαθούσαν να περάσουν τα δικά τους σχέδια για τα συμφέροντά τους. Και η βία να κρατάει καλά ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης.

Αλλά και πάλι ως δια μαγείας ακόμα και σ’  αυτό το περιβάλλον καινούργιοι καλλιτέχνες και μάγοι της μπάλας με απογείωναν, από τον Μαραντόνα και τις ντρίπλες εντός ενός μέτρου, τον Χατζηπαναγή, μέχρι το μαγικό τρίο της δεκαετίας του 2000, Τσάβι, Ινιέστα, Μέσι. Και τώρα με τον Μέσι, τον Νεϊμάρ και τον Σουάρεθ να με κάνουν να τρελαίνομαι.

Σκεφτόμουνα όταν έβλεπα στο Αμστερνταμ την κούρσα 50 μέτρων του Δώνη και το άψογο γκολ του Βαζέχα που έγραψε το ΑΓΙΑΞ - ΠΑΟ 0-1, τί μουσική υπόκρουση θα έβαζα. Κατέληξα ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσω την αγαπημένη μου ''Ιεροτελεστία της Ανοιξης'' του Στραβίνσκι. Γιατί το ποδόσφαιρο αυτές τις στιγμές δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα πιο σπουδαία έργα τέχνης. Γιατί η μπάλα στα πόδια των μάγων της, δημιουργεί την ίδια απόλαυση με τις πιρουέτες του Νουρέγιεφ, την ίδια απόλαυση με τον Γκλεν Γκουλντ όταν παίζει Μπαχ ή με τον Ραβί Σανκάρ όταν αυτοσχεδιάζει.

Κι εκεί όπου η Τέχνη ταυτίζεται με το ποδόσφαιρο, εκεί όπου οι μεγάλοι καλλιτέχνες συναντούν τους μεγάλους μάγους της μπάλας, είναι η στιγμή που ξεπερνούν τις καταγεγραμμένες τους δυνατότητες. Εκεί που ξεπερνούν τα όριά τους. Εκεί που κάνουν το αδύνατο, δυνατό. Στην περιπέτεια του ανθρώπου αυτό δεν είναι που μετράει; Τα παιδιά στο Παρίσι το 1968 αυτό είπανε ''Ας είμαστε ρεαλιστές, ας κατακτήσουμε το αδύνατο''. Ευγνωμοσύνη σε όσους ποδοσφαιριστές μας απογείωσαν στο παρελθόν αλλά και σε όσους μας απογειώσουν στο μέλλον».

 

Όταν ο Θάνος Μικρούτσικος έγραφε για τον Παναθηναϊκό: «Ποια μουσική θα ταίριαζε στο έργο τέχνης του Άμστερνταμ»...
EVENTS