Αχ, Άρια...
Έμπαινες στο γραφείο και μιλούσες δυνατά. Πάντα χαμογελαστή με θετική ενέργεια. Χαιρετούσες και έλεγες τα νέα σου. Μιλούσες για τα καινούργια πρότζεκτ που ετοίμαζες. Για τα όνειρά σου. Για την τρέλα σου. Για τα αυτοκίνητα, για τη ζωή...
Αχ, Άρια... Δεν είσαι πια μαζί μας. «Έφυγες» έχοντας δώσει με γενναιότητα τη μάχη με τον καρκίνο που σε «βρήκε» πριν από τέσσερα χρόνια.
Κι άφησες ένα τελευταίο μήνυμα για όλους μας. Για την οικογένειά σου, για τους φίλους σου, για τους γνωστούς σου, για όσους σε παρακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια να τα καταφέρνεις σε ένα χώρο τόσο δύσκολο, σε ένα χώρο ανδροκρατούμενο, ένα μικρό ζιζάνιο, εσύ να «τρυπώνεις» παντού και με τον δυναμισμό σου να δείχνεις την αξία σου και να κάνεις αισθητή την παρουσία σου.
Άφησες ένα τελευταίο μήνυμα «γεμάτο» Άρια. Γεμάτο αισιοδοξία διότι αυτός ήταν ο χαρακτήρας σου.
Κι ας «λύγισες» κάποιες στιγμές όταν σε «χτύπησε» η αρρώστια. Ακόμα και τότε το πλατύ χαμόγελό σου «φώτιζε» το όμορφο πρόσωπό σου.
«Ούπς. Μάλλον τελικά έφυγα για κάπου καλύτερα! Όπως μου είχα υποσχεθεί έφυγα όμορφη οπότε όλα καλά! Θέλω να ξέρετε πως πάλεψα μέχρι τελευταία στιγμή 4 χρόνια και δυστυχώς νίκησε ο πόνος του καρκίνου.
Δε θέλω κανένας να λυπηθεί, θέλω να χαμογελάτε και να ζείτε την κάθε σας ημέρα ευτυχισμένοι!
Δεν αξίζει τίποτα παρά οι στιγμές που έχουμε! Να τις περνάτε όμορφα, να μην δουλεύετε πολύ και να ΖΕΙΤΕ!
Σας ευχαριστώ πραγματικά μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για την τεράστια αγάπη που έχω πάρει από όλους! Γνωστούς και αγνώστους.
Για όσους με θέλουν δίπλα τους εκεί θα είμαι πάντα εκεί! ?
Και επειδή θέλω να οδηγείτε όλοι σωστά και με ασφάλεια, ψάξτε το #SafetyFirstGR, ένα πρότζεκτ οδικής ασφάλειας που το έκανα γιατί είχα πει πως ήθελα να μείνει κάτι καλό πίσω μου, για όταν φύγω.
Αυτά. Να έχετε ευτυχισμένες στιγμές!
Θα τα ξαναπούμε πάλι. Η ζωή συνεχίζεται! :)».
Αυτό μας έγραψες...
Άρια, θα λυπηθούμε. Και θα κλάψουμε. Θα μας επιτρέψεις να το κάνουμε. Δεν γίνεται αλλιώς.
Τα δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μας από τη στιγμή που μάθαμε για το φευγιό σου. Είναι ο κόμπος στο στομάχι.
Θα κλάψουμε επειδή αρνούμαστε να το πιστέψουμε. Επειδή δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μας πως εσύ, ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, δεν είσαι πια μαζί μας.
Και μετά σου υποσχόμαστε πως θα σε σκεφτούμε να χαμογελάς και θα χαμογελάσουμε κι εμείς.
Θα παίρνουμε δύναμη από τη δύναμη που είχες εσύ. Θα μαχόμαστε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια της ζωής μας όπως έδωσες τη μάχη εσύ... Όπως μας έδωσες το παράδειγμα. Και σε κάθε δυσκολία θα θυμόμαστε τη δική σου γενναιότητα.
«Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη».
Καλό ταξίδι, αστέρι... Ξεκουράσου. Θα μας λείψεις... Θα έχουμε για συντροφιά το χαμόγελό σου... Θα είσαι πάντα φως.
Αυτό είναι το τελευταίο βίντεο που είχε ανεβάσει για να μας πει το «αντίο». Ακόμα και σε αυτές τις πιο δύσκολες στιγμές, η Άρια μας έδινε δύναμη...
Το SDNA εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια της...
