Υπάρχουν πολλές οπτικές για κάθε παιχνίδι. Υπάρχει η οπαδική οπτική, η οπτική από πλευράς θεάματος, η προπονητική και φυσικά η πιο ψυχρή και αντικειμενική. Η οπαδική δε μας απασχολεί εδώ, προπονητές δεν είμαστε, επίσης, οπότε αν δούμε αρχική αυτή του θεάματος σίγουρα θα νιώθαμε απόλαυση από ένα τόσο χορταστικό παιχνίδι, με φάσεις και ένταση εντός του επιτρεπτού.
Οι παίκτες και οι προπονητές, όμως, δεν ικανοποιούνται από το θέαμα αν δεν πάρουν το τελικό αποτέλεσμα. Ο Μαμάης σίγουρα μπορεί να νιώθει ικανοποίηση από το πρώτο σετ του ΠΑΟΚ και ως έναν βαθμό στην αντίδραση που είδε από τους παίκτες του μετά το κακό δεύτερο σετ και κυρίως στο τέταρτο. Ο Ανδρεόπουλος, με τη σειρά του, σαφώς και πρέπει να είναι πιο ικανοποιημένος καθώς η ομάδα του είχε απαντήσεις ακόμα και αν βρέθηκε πίσω στα σετ, έδειξε πολύ καλά στοιχεία κατά διαστήματα και φαίνεται να έχει ρυθμό ακόμα και αν είμαστε στις αρχές Νοέμβρη.
Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε για ακόμα μια φορά το παιχνίδι του με τους… παλιούς. Ο Κόλεφ ήρθε από τον πάγκο ενώ ο Καρλ ήταν ο ξένος που έμεινε εκτός. Ουσιαστικά ο Ανδρεόπουλος επιλέγει να μη ρίξει από τώρα τα νέα του αποκτήματα αφενός για να τους δώσει χρόνο προσαρμογής και αφετέρου γιατί η παίκτες που επιλέγει έχουν ήδη ρυθμό και χημεία. Είναι χαρακτηριστικό το πως οι παίκτες του αντιμετώπισαν το χαμένο πρώτο σετ και «ξέσπασαν» στο δεύτερο αλλάζοντας τελείως το ρυθμό. Προφανώς μετά από όλη την περασμένη σεζόν, και αρκετοί από αυτούς ήταν ήδη συμπαίκτες και την πιο προηγούμενη, ξέρουν καλά πως να αντιμετωπίζουν κάποιες συνθήκες.
Ο Γιάντσουκ είναι σαφώς βελτιωμένος στο κομμάτι της υποδοχής, ο Νίλσεν δεν έχει τις διακυμάνσεις που είχε πέρυσι στο πρώτο μισό της σεζόν και το ίδιο και ο Σπίριτο ο οποίος είχε ανεβάσει ρυθμό μετά τον Ιανουάριο. Και μέσα σε όλα αυτά ήρθε και ο Κόλεφ που αποδεικνύεται «λίρα εκατό». Ο Βούλγαρος είχε δείξει και ως παίκτης του ΠΑΟΚ ότι έχει δυνατότητες αλλά αυτό το λίγο που έχει προλάβει να παίξει με τον Παναθηναϊκό μοιάζει σαν ένα κομμάτι του παζλ που κούμπωσε ιδανικά και απόλυτα αρμονικά.
Όπως και στο μπάσκετ, όμως, έτσι και στο βόλεϊ η άμυνα κάνει τη διαφορά. Ο Παναθηναϊκός έχει πολλούς παίκτες που είναι ικανότατοι επιθετικά αλλά η συνέπεια που έχει στο μπλοκ άμυνα και το πάθος με το οποίο βουτάνε όλοι για να σώσουν κάθε φάση, με πρώτο και καλύτερο τον Πρωοψάλτη, είναι αυτό που κάνει τη διαφορά.
Ο ΠΑΟΚ είχε παρουσιάσει δύο διαφορετικά πρόσωπα στα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό ήταν πιο κοντά σε αυτό της 2ης αγωνιστικής, δηλαδή εκεί που σε μεγάλο βαθμό ικανοποίησε. Σίγουρα το δεύτερο σετ ήταν μια κακή παρένθεση, το τρίτο ήταν μέτριο αλλά υπήρχαν αρκετές στιγμές που οι παίκτες του δικεφάλου είχαν μαχητικότητα και πείσμα. Σε στιγμές που ο Παναθηναϊκός πατούσε γκάζι και έμοιαζε να ξεφεύγει ο ΠΑΟΚ του έβαζε φρένο. Σίγουρα του λείπουν πόντοι από μπλοκ, συνολικά βρήκε έξι με τους πέντε να είναι μόνο από τον Χαραλαμπίδη, και σίγουρα χρειάζεται κάτι καλύτερο στην υποδοχή από τους ακραίους του.
Στα θετικά για τους ασπρόμαυρους είναι σίγουρα η καλή εικόνα και πάλι από τον Πέτκοβιτς. Ο διαγώνιος του ΠΑΟΚ έχει δώσει καλό δείγμα σε μια ομάδα που δεν έχει ακόμα ρυθμό και αυτό είναι θετικό. Το ζητούμενο ωστόσο είναι να υπάρχει ηρεμία και υπομονή καθώς σχεδόν κάθε χρόνο ο ΠΑΟΚ στήνει και ξεστήνει μέσα στη σεζόν κάτι που εμποδίζει την εξέλιξη της ομάδας. Και σίγουρα τα δύσκολα ματς όπως αυτό είναι ικανά να συμβάλουν στην εξέλιξη μιας ομάδας ακόμα και αν το αποτέλεσμα ήταν ήττα.
