Ήρθε, λοιπόν, η στιγμή της πρεμιέρας. Οι 12 ομάδες έλαβαν θέση και είναι απόλυτα έτοιμες για το σήμα του αφέτη. Το πρωτάθλημα όπου όλα ανατρέπονται και όλα αλλάζουν ξεκινάει και για όσα θα πούμε κρατήστε… μικρό καλάθι γιατί όπως και πέρυσι, όπως και πρόπερσυ, όπως και τα προηγούμενα χρόνια όλα μπορούν να αλλάξουν, τα φαβορί να στριμωχτούν άσχημα, τα αουτσάιντερ να ξεσπάσουν και οι μικρομεσαίοι να ψηλώσουν απότομα.
Τανγκό για τρεις
Στη γραμμή της εκκίνησης είναι ξεκάθαρο πως τρεις είναι οι ομάδες που κουβαλάνε τίτλο φαβορί και αναμένεται να έχουν τον πρώτο λόγο στο κυνήγι της δόξας. Παναθηναϊκός, Πανιώνιος και Ολυμπιακός είναι σαφέστατα λίγο (έως και πολύ) μπροστά από τους υπόλοιπους και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με μπάτζετ και χρήματα.
Ο πρωταθλητής Παναθηναϊκός καλείται να υπερασπιστεί τα σκήπτρα του. Σε μια ομάδα με ποιότητα και χαρακτήρα ενδεχομένως σταρ να είναι ο προπονητής περισσότερο από τις παίκτριες και αυτό γιατί ο Κιαπίνι όχι απλά οδήγησε πέρυσι την ομάδα του στην κορυφή αλλά έδειξε πως μπορεί να χειριστεί αυτό το σύνολο με μαεστρία. Πλεονέκτημα για τον Παναθηναϊκό αποτελεί το ότι κράτησε μεγάλο κομμάτι της περσυνής ομάδας και κατά κύριο λόγο το δίδυμο Λαμπκόφσκα-Γουάιτ που αποτελεί πηγή δύναμης, όπως και το ότι η Κωνσταντινίδου συνεχίζει να κρατάει… τη μπαγκέτα του μαέστρου. Το πιο κομβικό ερώτημα είναι πόσο ψηλά μπορεί να βάλει τον πήχη η Ορβόσοβα καθώς η Τσέχα διαγώνια θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό πόσο καλύτερος μπορεί να γίνει ο φετινός Παναθηναϊκός.
Από την άλλη, ο Πανιώνιος δεν έχει τόσο μεγάλο ερωτηματικό στη θέση της διαγώνιας. Η Κούμπουρα είναι γνωστό το πόσο ψηλά μπορεί να βάλει τον πήχη και το έκανε ξεκάθαρο από την πρώτη κιόλας εμφάνισή της σε επίσημο παιχνίδι του Πανιωνίου, στο Σούπερ Καπ. Ο Πανιώνιος έχει μια ομάδα τόσο πλήρη όσο ελάχιστες τα τελευταία πολλά χρόνια στο ελληνικό πρωτάθλημα. Όπου και αν κοιτάξει κανείς, σε κάθε θέση εντός και εκτός των γραμμών, θα βρει αθλήτριες με τεράστια προσωπικότητα, βαρύ βιογραφικό και με μπόλικο κίνητρο. Αυτό ίσως να είναι και το στοιχείο που κάνει λίγο πιο εύκολη τη δουλειά του Οτσάλ. Σαφώς και είναι θετικό για κάθε προπονητή ένα τόσο πλήρες ρόστερ αλλά ταυτόχρονα αυτό φέρνει και πίεση και απαιτήσεις. Το γεγονός, όμως, ότι οι παίκτριες του Πανιωνίου ανεξαρτήτως των πόσων επιτυχιών κουβαλάνε στην καριέρα τους έχουν μια μεγάλη πρόκληση, να φέρουν τον Ιστορικό στην κορυφή και αυτό ενδεχομένως να μπαίνει ψηλότερα από κάθε εγωισμό.
Ο Ολυμπιακός, με τη σειρά του, είναι μια ομάδα γεμάτη ερωτηματικά. Από τη μία είναι μια ομάδα που απέκτησε πολύ καλές αθλήτριες σε όλες τις θέσεις αλλά από την άλλη είναι τόσο ανανεωμένος που δεν μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς τι σύνολο θα παρουσιάσει. Το πρόσφατο Βαλκανικό Κύπελλο δε λαμβάνεται υπόψιν καθώς οι ερυθρόλευκες έκαναν πραγματικά περίπατο με αποτέλεσμα να μην βγουν πραγματικά συμπεράσματα. Ωστόσο είναι δεδομένο ότι έχει μια πολύ ταλαντούχα και άκρως ελληνική τριάδα κεντρικών, μια ηγετική μορφή σαν την Μλεΐνκοβα στη θέση της ακραίας και μια διαγώνια σαν τη Μπάνιστερ που μπορεί στην καλή της μέρα να κάνει θραύση.
Οι… σφήνες και οι υποσχέσεις
Αν αφήσουμε στην άκρη την παραπάνω τριάδα υπάρχει ένα σύνολο ομάδων που φιλοδοξούν αθόρυβα, ή και όχι τόσο, να εκπλήξουν. ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, ΖΑΟΝ, ΑΟ Θήρας και Θέτιδα δεν μπαίνουν στο πρωτάθλημα με τυμπανοκρουσίες αλλά παράλληλα έχουν έναν και μόνο στόχο, να εντυπωσιάσουν και να αποστομώσουν.
Μπορεί τα φιλικά, ακόμα και αν είναι δυνατά, να είναι πάντα μια άλλη ιστορία και ίσως να μας γεμίζουν ψεύτικες πληροφορίες. Παρόλα αυτά η εικόνα του ΠΑΟΚ κατά κύριο λόγο στο τουρνουά «Κ. Καρέλιας» άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Είναι μια ομάδα που ξεκάθαρα χτίστηκε γύρω από την Τάνη, που έχει μια χρυσή ευκαιρία φέτος να απογειωθεί και να καθιερωθεί ως πασαδόρος πρώτης γραμμής, και παράλληλα οι ξένες «κούμπωσαν» ιδανικά. Η Γουεδέρινγκτον μοιάζει να είναι σε πολύ καλή κατάσταση, καμία σχέση με όσα θυμόμαστε από το πέρασμά της από την ΑΕΚ, η Άριεϊλ μας συστήθηκε με εντυπωσιακό τρόπο τόσο όσον αφορά τις ικανότητές της στο μπλοκ όσο και στις επιθετικές της αρετές ενώ η Γιάσπερ είναι πάντα ένα πολύτιμο εργαλείο. Και πάνω από όλα ο Σκιάβο εμπνέει εμπιστοσύνη στις αθλήτριες και μοιάζει ικανός να διαχειριστεί ένα πέρα για πέρα αξιόλογο σύνολο.
Ο άλλος δικέφαλος, η ΑΕΚ, φαίνεται να ξεκινάει από άλλη βάση. Ο Ταμπουρατζής κέρδισε την εμπιστοσύνη της διοίκησης, και απόλυτα δίκαια, και ξεκίνησε το χτίσιμο μιας ομάδες με τις δικές του αρχές και τους δικούς του «κανόνες». Η επιλογή της Φαν Ντε Βίβερ ως πασαδόρο μοιάζει με κίνηση χωρίς μεγάλο ρίσκο καθώς η Βελγίδα είναι γνωστό τι μπορεί να προσφέρει όπως και η παρουσία της Καββαδία ως αρχηγός και ηγέτης είναι απόλυτα δικαιολογημένη και αγωνιστικά αλλά και συμβολικά. Οι επιλογές των ξένων μοιάζουν, με βάση τα φιλικά, προσεκτικές και ιδανικές ώστε να χτιστεί ένα αξιόλογο σύνολο αλλά ταυτόχρονα είναι πολύτιμη η παρουσία τόσο της Γράβαρη όσο και της Ζαφειρίου που δεν είναι μόνο επένδυση για το μέλλον αλλά και αθλήτριες που είναι έτοιμες να βγουν μπροστά και να κάνουν ένα μεγάλο ξεπέταγμα.
Ο ΑΟ Θήρας είναι μια ομάδα ξεχωριστή καθώς τα τελευταία δέκα χρόνια βρίσκει πάντα τον τρόπο να ξεχωρίζει. Έχασε κομβικά γρανάζια του σε σχέση με την περασμένη σεζόν ενώ μετράει λίγες ώρες μόλις η τελευταία προσθήκη ή πιο σωστά η αλλαγή που έγινε στη θέση της διαγώνιας με την Φρικάνο να αντικαταστά την Ολιβέιρα. Η Αντσάντε ήταν μια πασαδόρος που πέρυσι εξελισσόταν σε όλη τη διάρκεια της σεζόν ενώ η Γενιτσαρίδη είναι πιο ώριμη και ουσιαστική από ποτέ. Σίγουρα, όμως, όλα θα κριθούν από το πόσο σταθερές θα είναι η Σεζάρ με την Φαγιάντ που αποκτήθηκαν για να… κουβαλήσουν στη θέση των ακραίων. Ο Σκουλικάρης έχει τον τρόπο του να κάνει τις αθλήτριές του καλύτερες και σαφώς η συμβολή του θα είναι καθοριστική.
Η έκπληξη της περασμένης σεζόν ήταν ο ΖΑΟΝ που με το «καλησπέρα» έσπασε όλα τα ταβάνια φτάνοντας στους τελικούς. Με τον Γιάννη Καλμαζίδη πλέον σε ρόλο καπετάνιου ο ΖΑΟΝ έχει ένα πολύτιμο προνόμιο, να έχει μια ομάδα γεμάτη διεθνείς Ελληνίδες. Σχεδόν όλες οι Ελληνίδες της ομάδας πέρασαν από την εθνική το καλοκαίρι, είτε από Golden League είτε από Μεσογειακούς Αγώνες, κάτι που φανερώνει ποιότητα και παραστάσεις από μεγάλα παιχνίδια. Παρότι ένα δυνατό «όπλο» της ομάδας απενεργοποιήθηκε πριν καν ξεκινήσει η σεζόν, λόγω του τραυματισμού της Πάβισιτς, ο ΖΑΟΝ έχει και ταλέντο και εμπειρία και παίκτριες που λίγους μήνες πριν ξεχώρισαν όπως η Μάασε (κορυφαία σκόρερ του περσυνού πρωταθλήματος), η Βάλκοβα (κορυφαία πασαδόρος του περσυνού πρωταθλήματος) και η Τικμανίδου (κορυφαία rookie του περσυνού πρωταθλήματος). Το να φτάσει και πάλι σε τελικούς ο ΖΑΟΝ φαντάζει ακόμα πιο δύσκολο αλλά η ομάδα πλέον υπολογίζεται ως σύνολο που κάνει πρωταθλητισμό και δεν είναι πιο έκπληξη.
Τέλος, η Θέτιδα είναι επίσης μια ομάδα που καταφέρνει πάντα να παίζει στα όριά της. Μπορεί να μην ήταν ομάδα τετράδας πέρυσι αλλά ακόμα και σε περιόδους που ζορίζεται, που έχει τραυματισμού, που αλλάζει μπορεί να κρατάει χαρακτήρα και να φτάνει στα όριά της. Ο Γιάννης Νικολάκης ξέρει καλά πως να διαχειρίζεται σύνολα σαν αυτά και επιπλέον δείχνει το ίδιο παθιασμένος όπως πριν 10-15 χρόνια. Η Θέτιδα έχει δύο παίκτριες που σε συνέχεια από πέρυσι και μπορούν να κάνουν τη διαφορά αλλά και να γίνουν πρωταγωνίστριες. Η Ολίβια Ούτερμπακ έδειξε πως όταν είναι υγιής είναι μια πολύ καλή περίπτωση διαγώνιας ενώ η Σταυρινίδη από τη στιγμή που άφησε τον Ηλυσιακό και βρέθηκε στη Βούλα μας «ξανασυστήθηκε» κάνοντας ξεκάθαρο ότι είναι μια κεντρική που κυριαρχεί πάνω στο φιλέ και αλλάζει τις ισορροπίες.
Τα ερωτηματικά και η επιβίωση
Υπάρχει βέβαια και το γκρουπ των ομάδων που αποτελείται από το Μαρκόπουλο, τον Άρη, την Ελπίδα και τον Απολλώνιο που στην εκκίνηση βρίσκονται λίγο πιο πίσω αλλά που ταυτόχρονα δεν μπορείς να τις υποτιμήσεις.
Ποτέ δεν υποτιμάς το Μαρκόπουλο για πολλούς και διάφορους λόγους. Από τη μία είναι η ομάδα με 27 σερί παρουσίες στη Volley League, που ξέρει να επιβιώνει και το είδαμε καλά αυτό τα τελευταία δύο χρόνια και κυρίως που είναι μια ομάδα που πάντα βρίσκει ή και δημιουργεί ταλέντα. Φέτος οι ατυχίες ξεκίνησαν σε συνέχεια από την περασμένη σεζόν καθώς η Αγγελοπούλου, ως γνωστόν, τραυματίστηκε από το Eurovolley κιόλας αλλάζοντας τα δεδομένα της ομάδας. Ωστόσο το Μαρκόπουλο έκανε και φέτος πολύ προσεκτικές κινήσεις με την απόκτηση των ξένων ενώ φέτος θα έχει ίσως το πιο νεαρό ρόστερ. Πολλές Ελληνίδες μικρές σε ηλικία θα στελεχώσουν την ομάδα με στόχο όχι μόνο την επιβίωση στην κατηγορία αλλά και την εξέλιξή τους σε βάθος χρόνου.
Ο Άρης επίσης είναι μια ομάδα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καταφέρνει να επιβιώσει. Ο Φρέντι Μπρους μπορεί να είναι οικεία προσωπικότητα σε όλους μας αλλά ως προπονητής είναι κάπως άγνωστο το τι έχει στο μυαλό του να παρουσιάσει. Σίγουρα πάντως ο Άρης έχει μια ικανότατη πασαδόρο όπως η Παναγιώτα Ξανθοπούλου και μια κεντρική όπως η Νεσίμοβιτς που ξέρει καλά τα δεδομένα του συλλόγου και σίγουρα σαφώς μπορεί να βοηθήσει.
Ο Απολλώνιος, ως ομάδα που μόλις ανέβηκε, αναμενόμενα ξεκινάει αρκετά πίσω στην εκκίνηση. Παρόλα αυτά έχει αρκετές Ελληνίδες που μπορούν να ξεχωρίσουν, όπως η Πήττα που έχει συνεχόμενη και σαφή βελτίωση χρόνο με το χρόνο, η Θεοδοσίου που είναι ένα ικανότατο λίμπερο και η Αδαμοπούλου που μπορεί να είναι πάντα ένα x factor. Όσον αφορά τις ξένες, η πιο αξιόλογη και ξεκάθαρη σημαντική προσθήκη είναι αυτή της Ολιβέιρα που μόλις αποκτήθηκε από τον ΑΟ Θήρας. Η Γαλλίδα μπορεί να έχει ταβάνι αλλά πολλές φορές αυτό είναι αρκετό για μια ομάδα που θέλει να ξεμπλέξει από τις περιπέτειες και να πλασαριστεί όσο πιο κοντά στην οκτάδα γίνεται.
Τέλος, η Ελπίδα, όπως και ο Απολλώνιος, ξεκινάει πίσω στην… pole position αλλά όποιος την υποτιμήσει θα το πληρώσει. Καμία παίκτρια δεν είναι μεγαλύτερη των 28 ετών και με βάση τα φιλικά υπάρχει και ταλέντο και πάθος σε αυτό το σύνολο. Η Ελπίδα έχει μια αξιόλογη διαγώνια σαν την Πινέρες αλλά κυρίως έχει πολλές Ελληνίδες που έχουν μια χρυσή ευκαιρία να ξεπεταχτούν και να βγουν στο προσκήνιο.
Αυτό το πρωτάθλημα ποιος θα το πάρει;
Αν κάποιος μιλήσει για ξεκάθαρο φαβορί για πρωτάθλημα, για υποβιβασμό και για οκτάδα θα είναι τουλάχιστον αφελής. Τον Οκτώβριο γίνονται μόνο θεωρίες και οτιδήποτε άλλο αγγίζει τα όρια της τύχης. Μπορεί, όπως είπαμε, μια υπάρχει μια τριάδα φαβορί, ένα σύνολο ομάδων που φλερτάρει με την οκτάδα και οι υπόλοιπου που μπαίνει για να σωθούν αλλά το γήπεδο είναι ο μόνος καθρέφτης. Και καλό είναι να αφήσουν το πρωτάθλημα να κυλήσει, να απολαύσουμε το θέαμα, τις εκπλήξεις και τις ανατροπές και ας αναπροσαρμόσουμε τις προβλέψεις αργότερα.
