Η ομάδα του ΖΑΟΝ ήταν η έκπληξη της σεζόν που πέρασε. Ένα σύνολο με Ελληνικό κορμό κατάφερε την πρώτη του σεζόν στην Volley League να φτάσει ως τους τελικούς. Εκεί ηττήθηκε απο τον Παναθηναϊκό, όμως στην πορεία απέκλεισε Ολυμπιακό και ΑΕΚ. Παράλληλα πήρε σημαντικές νίκες ενάντια σε ΠΑΟΚ, ΑΡΗ και Μαρκόπουλο.  

Σημαίνων στέλεχος της ομάδας της Κηφισιάς είναι η 18χρονη, διεθνής ακραία Ελπίδα Τικμανίδου. Ένα ταλέντο που σπάνια βλέπουμε στα Ελληνικά γήπεδα. Η νεαρή αθλήτρια, κόρη της σπουδαίας διεθνούς Βίκυς Παπάζογλου, ετοιμάζεται να αφήσει το αποτύπωμά της στο πρωτάθλημα. Ενώ έχει κληθεί και στην Εθνική ομάδα.

Η Ελπίδα Τικμανίδου μίλησε στο SDNA για τις τελευταίες δυο σεζόν, το βραβείο Rookie of the Year που παρέλαβε αλλά και τις σπουδές της. Τις οποίες συνδυάζει παράλληλα με την καριέρα της. 

Αναλυτικά όσα δήλωσε

Από πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με το βόλεϊ;

«Μεγάλωσα στα Γιάννινα οπότε άρχισα απο εκεί. Έπαιζα μάλιστα στα Γιάννινα απο την έκτη δημοτικού στην πρώτη ομάδα. Ο τότε προπονητής μου είδε κάτι ιδιαίτερο σε εμένα και αποφάσισε να με βάλει να παίξω. Από πρώτη γυμνασίου ήμουν βασική στην Α2».  

«Αργότερα πήρα μια υποτροφία από την σχολή Μωραϊτη και έτσι μετακόμισα στην Αθήνα. Είχαμε μια πολύ καλή ομάδα που πήρε την 7η θέση στο παγκόσμιο. Μετά πήγα στην Μεταμόρφωση, έναν σύλλογο στον οποίο βρήκα ανθρώπους που με βοήθησαν. Ήξερα ότι εκεί θα προσαρμοζόμουν πολύ πιο εύκολα στο σχολείο και το καινούργιο περιβάλλον αντίστοιχα». 

Είχες κάνει και άλλα αθλήματα νωρίτερα;

«Παράλληλα με το βόλεϊ ασχολήθηκα ελάχιστα με την κολύμβηση. Δεν μου άρεσε καθόλου όμως, πιεζόμουν πάρα πολύ και σχεδόν αμέσως επικεντρώθηκα μόνο στο βόλεϊ». 

Σε δυσκόλεψε η μετάβαση από την Ήπειρο στην Αθήνα;

«Αρκετά μπορώ να πω, είναι τελείως διαφορετική ζωή και ιδιαίτερα το θέμα των αποστάσεων. Στα Γιάννενα η μεγαλύτερη απόσταση που ήθελα για να φτάσω στο γήπεδο ήταν μόνο 15 λεπτά. Εδώ τα 15 λεπτά είναι... όνειρο. Έφευγα 6 το πρωί, γύριζα στις 5 το απόγευμα στο σπίτι και είχα στις 21:30 προπόνηση».  

Πως προσαρμόστηκες στο Αθηναϊκό περιβάλλον;

«Η αλήθεια είναι πως θα ερχόμουν μόνη μου στην Αθήνα, αυτός ήταν ο αρχικός σχεδιασμός. Μετά όμως ο πατέρας μου πήρε μετάθεση και κατεβήκαμε μαζί. Αν δεν είχα  την υποστήριξη της οικογένειάς μου δεν θα τα κατάφερνα. Οπότε αν έχεις την κατάλληλη βοήθεια μπορείς να πετύχεις».

Πως είναι να μεγαλώνεις με μητέρα βολεϊμπολίστρια, με την οποία μάλιστα παίζετε στην ίδια θέση;

«Η μητέρα μου ήταν το πρότυπό μου, στάθηκε δίπλα μου σε όλα. Με βοήθησε να κτίσω τον δικό μου χαρακτήρα και να βελτιωθώ σαν παίκτρια. Όταν κάτι με προβλημάτιζε ή με δυσκόλευε και χρειαζόμουν μια συμβουλή, ήξερα ότι θα με βοηθούσε».  

Τι συμβουλές σου έδινε όταν ξεκινούσες και τι συμβουλές σου δίνει τώρα που είσαι σε άλλο επίπεδο;

«Αρχικά μου εξηγούσε πως θα διαχειριστώ ορισμένες συμπεριφορές, γιατί στα ξεκινήματα βρισκόμουν μαζί με παίκτριες πολύ μεγαλύτερές μου. Με βοηθούσε περισσότερο παικτικά. Τώρα μου δείχνει τον τρόπο να διαχειριστώ το κομμάτι της ψυχολογίας. Πως να φερθώ απέναντι σε κάποιες δυσκολίες που θα βρω μπροστά μου».

«Βέβαια, ποτέ δεν σταματά να λέει την γνώμη της σε ότι αφορά την απόδοσή μου. Αν τα πάω καλά θα το παραδεχτεί και θα με επιβραβεύσει. Αντίστοιχα αν παίξω άσχημα πάλι θα μου το πει. Είναι αντικειμενική μαζί μου και το εκτιμώ».  

Πότε έγιναν οι πρώτες επαφές για να ενταχθείς στο ΖΑΟΝ; 

«Το καλοκαίρι του 2024, λίγο πριν φύγω ή επιστρέψω απο αγώνες με την Εθνική. Τότε ο Μπάμπης Μυτσκίδης είχε αναλάβει την ομάδα, μάλιστα είχε ξαναπροσπαθήσει να με πάρει όταν ήταν στην Καλαμάτα. Εκείνες τις μέρες επικοινώνησε με την μητέρα μου, της είπε ότι με ήθελε».

Ήξερα πως είχε γίνει μια μεγάλη επένδυση και ότι η διοίκηση είχε αλλάξει. Μας εξήγησαν το πλάνο που υπήρχε, να πορευτούν δηλαδή μόνο με Ελληνίδες, κάτι που έγινε αφού τότε πήραμε μόνο μια ξένη. Όταν μιλήσαμε μαζί, κατάλαβα ότι με πίστευε πάρα πολύ και πως θα μου έδινε ευκαιρίες». 

Η σειρά των τελικών της Pre League κόντρα στην Ελπίδα Αμπελοκήπων το 2025 ήταν δύσκολή, πως την έζησες εσύ στο παρκέ; 

«Τα παιχνίδια με τον Ηρακλή Κηφισιάς ήταν τα πιο δύσκολα, στα ημιτελικά. Ουσιαστικά οι τελικοί απλά κλείδωσαν την άνοδο, αφού είχαμε αποκλείσει πιο πριν ένα φαβορί με το οποίο είχαμε μεγαλύτερη κόντρα. Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για εμένα, αξέχαστη. Εκεί ένιωσα μεγαλύτερη ασφάλεια με τον εαυτό μου».   

Πως ήταν η μεταξύ σχέση σου με τον Μυτσκίδη, με τι τρόπο κατάφερε να σε εντάξει στην ομάδα και να σου βγάλει έναν καλό εαυτό;

«Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Πέρυσι στην αρχή της σεζόν, επειδή ήταν η πρώτη μου φορά στην Volley League δεν ήμουν τόσο σταθερή. Αυτό συνέβη σε κάποια ματς. Μετά τον Παναθηναϊκό με έπιασε στην προπόνηση, μου εξήγησε το πόσο με πιστεύει και ότι θα προσπαθεί μονίμως να με βοηθήσει». 

«Εν τέλει μετά από αυτή την συζήτηση πήρα τα πάνω μου. Σαν προπονητής μου έδειξε μεγάλη εμπιστοσύνη. Ένιωσα τρομερή ασφάλεια και απο εκεί και περα δεν έκανα... κακό παιχνίδι. Πάντα έπαιζα εντός των ορίων που ήθελα. Ήταν δίπλα μου ακόμα και σε κάποιες πιο προσωπικές στιγμές». 

Είχατε θέσει ως στόχο την παρουσία σας στους τελικούς της Volley League το περασμένο καλοκαίρι, πιστεύατε ότι θα συμβεί;

«Όχι, αν μας έλεγε κανείς πως θα φτάσουμε ως εκεί και παράλληλα θα αποκλείσουμε ΑΕΚ και Ολυμπιακό θα γελάγαμε. Μετά όμως, όσο βλέπαμε ότι είμαστε κοντά, καταλάβαμε πως μπορούμε να κοντράρουμε τέτοιες ομάδες και αρχίσαμε να πιστεύουμε στο όνειρο». 

Το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό τον Νοέμβριο στο Μετς έπαιξε ρόλο στην άνοδο της αυτοπεποίθησής σας;

«Εκεί δείξαμε ότι θα παλέψουμε μέχρι τέλους για να πάρουμε αυτό που θέλουμε. Ασχέτως αντιπάλου. Ακόμα και αν δεν κερδίσαμε τον Παναθηναϊκό τον κοιτάξαμε στα μάτια. Από τότε ανέβηκε η αυτοπεποίθησή μας». 

Τι στόχο είχατε στα playoffs;

«Υπολογίζαμε πως θα δώσουμε μάχη για την 5η θέση της βαθμολογίας. Γιατί τότε είχαμε ως πρώτο αντίπαλο στην σειρά τον Ολυμπιακό, οπότε προσαρμόσαμε τα πλάνα μας. Αλλά τελικά δεν χρειάστηκε από την στιγμή που περάσαμε». 

Πως εξηγείς ότι αφήσατε έξω τον νταμπλούχο;

«Στον πρώτο αγώνα είναι αλήθεια ότι δεν το πιστεύαμε τόσο πολύ. Αλλά μετά τη νίκη είδαμε ότι είμαστε κοντά, έχουμε πιθανότητες να πάμε στα ημιτελικά. Όταν το δεύτερο ματς πήγε στο 2-2 τα δώσαμε όλα. Γιατί αν χρειαζόταν να παίξουμε ξανά στο Ρέντη δεν θα κερδίζαμε. Θα ήταν πολύ πιο δύσκολο απ' ότι να παίρναμε την πρόκριση στο γήπεδό μας». 

Όταν περάσατε στα ημιτελικά τι έγινε μέσα στα αποδυτήρια;

«Επικρατούσε μια τρέλα, ετοιμαστήκαμε όλες και πήγαμε κατευθείαν στον Ρέμο. Από την στιγμή που ήμασταν μέσα στον στόχο μας, δηλαδή την 5η θέση, παίζαμε πια για να το απολαύσουμε».

Οι αγώνες με την ΑΕΚ ήταν πιο απαιτητικοί;

«Ναι γιατί ήμασταν πάρα πολύ κοντά μεταξύ μας, ουσιαστικά στο επίπεδο ως ομάδες. Και τα δυο ματς τα πήραμε με ανατροπή απο 2-0 σε 3-2». 

Τι ένιωσες στους τελευταίους πόντους του δεύτερου ημιτελικού;

«Χαρά και ικανοποίηση γιατί αποδείξαμε όλους εκείνους που δεν μας πίστευαν λάθος. Δεν θεωρώ πως είναι τυχαίο να κάνεις δυο ανατροπές back to back». 

Στους τελικούς μήπως σας βγήκε μια κούραση από την όλη προσπάθεια;

«Όχι δεν νομίζω πως ήταν η κούραση αλλά το άγχος που μας βγήκε. Δηλαδή μας έπιασε ένα άγχος πολύ περισσότερο απο ότι θα έπρεπε. Επειδή οι περισσότερες από εμάς παίζαμε για πρώτη φορά σε τελικούς, απέναντι στον Παναθηναϊκό και σε ένα γεμάτο Μετς. Θεωρώ πως, αυτό ήταν που δεν μας άφησε να παίξουμε το βόλεϊ που μπορούσαμε».

Τι συναισθήματα σε πλημμύρισαν όταν παρέλαβες το μετάλλιο σου μετά τον τελευταίο τελικό;

«Κλαίγαμε απο την χαρά μας για όσα ζήσαμε. Σίγουρα δεν υπολογίζαμε ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί, για αυτό νιώθαμε ευχαριστημένες που φτάσαμε ως τους τελικούς».  

Μέχρι πέρυσι ήσουν παράλληλα μαθήτρια, πως κατάφερες να τα συνδυάσεις όλα μαζί;

«Πάρα πολύ δύσκολα, έχανα πολλές ώρες απο προπονήσεις αλλά και μαθήματα. Δεν μπορούσα να παρακολουθώ συνεχώς. Παράλληλα, μετά το 8ωρο, έπρεπε να τρέξω να πάω στο γήπεδο, σε θεραπεία ή σε βίντεο. Χαλούσα μεγάλη ενέργεια σε αυτό το κομμάτι. Για λίγο έκανα και φροντιστήρια αλλά μετά την 2η αγωνιστική σταμάτησα». 

Οι γονείς σου σε πιέζουν με το θέμα των σπουδών σου ή θέτουν ως προτεραιότητα την καριέρα;

«Καταρχήν σπουδάζω στο Deree business. Για εκείνους ήταν δεδομένο ότι θα σπουδάσω κάτι. Τις σπουδές μου τις προσφέρει η ομάδα, για αυτό επέλεξα να μείνω στην Ελλάδα και να μην πάω στις ΗΠΑ. Ήταν ένας όρος ώστε να με κρατήσουν. Τους ευχαριστώ θερμά».

Αν μια μέρα έχεις εξεταστική και μαζί αγώνα τι θα γίνει;

«Προτεραιότητα θα έχει το παιχνίδι για εμένα. Ήταν επιλογή μου η συγκεκριμένη σχολή, γιατί απο εκεί πέρασαν πολλοί αθλητές και δείχνουν μια επιείκεια. Ο Μανώλης Καραλής ας πούμε φοίτησε εκεί. Στα δημόσια πανεπιστήμια δεν έχεις δικαίωμα απουσιών, οπότε θα ήταν αδύνατο να παρακολουθήσω. Επειδή το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο είναι Αμερικάνικο, βολεύει καλύτερα για όσους θέλουν να γίνουν επαγγελματίες αθλητές», 

Από πέρυσι αποτελείς μέλος της Εθνικής σε μια φουρνιά που πηγαίνει μακριά, πότε έγινε η πρώτη επαφή;

«Για τις περισσότερες απο εμάς το παγκόσμιο ήταν μοναδική εμπειρία. Σίγουρα δεν υπολόγιζα πως θα ήμουν μέρος αυτής της προσπάθειας. Είμαι ευγνώμων που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία και να δω παίκτριες που θαύμαζα από κοντά. Θεωρώ ότι εφόσον δουλέψουμε πάνω σε όσα κάναμε πέρυσι και φέτος θα πάμε μακριά».

Το να είσαι μέσα στα αποδυτήρια απομυθοποιεί κάπως το όλο αίσθημα του πως έβλεπες την κατάσταση απ' έξω; 

«Σε πολύ μεγάλο βαθμό, από την τηλεόραση σου φαίνεται τεράστιο. Είναι τελικά πιο εύκολο απο ότι νομίζεις να το ζήσεις, αλλά παράλληλα είναι τρομερό να βλέπεις απο κοντά παίκτριες τέτοιου επιπέδου. Το να είσαι στο ίδιο ξενοδοχείο με την Μπόσκοβιτς παράδειγμα είναι μεγάλη εμπειρία». 

«Στην πρώτη μου προπόνηση είχα μιλήσει για αρχή με την Τοντάι. Όταν ήρθαν και οι υπόλοιπες εγώ ένιωθα πολύ... μικρή μπροστά τους. Δεν περίμενα ότι θα ξεκινήσω βασική στον πρώτο μου αγώνα αλλά θεωρώ πως τα πήγα καλά». 

Που μπορεί να φτάσει φέτος ο ΖΑΟΝ και πως είναι να δουλεύεις με τον Καλμαζίδη; 

«Το επίπεδο έχει ανέβει πολύ φέτος, αλλά δεν αποκλίνουμε από τις ομάδες που θα πρωταγωνιστήσουν φέτος. Αν το θελήσουμε όσο πέρυσι και βάλουμε τα δυνατά μας θα καταφέρουμε να είμαστε ξανά ψηλά στην βαθμολογία. Ο νέος προπονητής έχει αρκετά διαφορετικό σύστημα».

«Μου αρέσει η ηρεμία του, κάθε μέρα κάνουμε διαφορετικά πράγματα. Πρέπει να είσαι 100% focus στον στόχο και θεωρώ πως έχω να πάρω πολλά απο εκείνον».