Η ιδιαιτερότητα για τον αγώνα του Σαββάτου είναι πως ο Παναθηναϊκός ως πρωταθλητής και φιναλίστ του Challenge Cup ολοκλήρωσε μια πολύ καλή σεζόν αλλά με έναν τίτλο ενώ ο Πανιώνιος ολοκλήρωσε μια επίσης καλή σεζόν αλλά με δύο τίτλους, το Κύπελλο Ελλάδος και το Super Cup. Σαφώς και ο μεγαλύτερος στόχος όλων των ομάδων είναι το πρωτάθλημα αλλά όπως και να ’χει κάθε τρόπαιο είναι καλοδεχούμενο.
Έτσι και στο Ζηρίνειο, μπορεί το Super Cup να είναι ο τελευταίος κατά σειρά σημαντικότητας τίτλος της σεζόν αλλά αν κάποιος πει στις αθλήτριες ή τους προπονητές “δε χάθηκε ο κόσμος για αυτό το τρόπαιο” σίγουρα δε θα τον κοιτάξουν με καλό μάτι. Εξάλλου winner takes all!
Αγωνιστικά είναι πάντα δύσκολο να κρίνει κανείς την κατάσταση των ομάδων αρχές Οκτωβρίου με μοναδικό κριτήριο φιλικά προετοιμασίας, ακόμα και αν αυτά περιελάμβαναν παιχνίδια κόντρα σε ομάδες όπως η Κονελιάνο και η Βακίφμπανκ. Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός ως πρωταθλητής έχει καταφέρει να διατηρήσει το μεγαλύτερο κομμάτι του περσυνού του ρόστερ ίσως να τον έβαζε μισό βήμα πιο μπροστά λόγω χημείας και ομοιογένειας αλλά και ο Πανιώνιος, από την άλλη, πορεύεται με πολλές αθλήτριες που συνεχίζουν από την περασμένη σεζόν και επιπλέον πολλά καινούργια πρόσωπα έχουν συνυπάρξει παλιότερα οπότε και έχουν ήδη αυτοματισμούς και χημεία.
Αυτό που έκανε τον Παναθηναϊκό ανώτερο πέρυσι προερχόταν από το μυαλό και το μπλοκάκι του Κιαπίνι. Όχι μόνο τακτικά αλλά κυρίως πνευματικά. Όλες οι παίκτριες της ομάδας έγιναν σημαντικές, έδωσαν βοήθειες και ήταν απόλυτα έτοιμες είτε χρειαζόταν να παίξουν έναν πόντο ή ένα σετ ή ολόκληρο το παιχνίδι. Το βάθος του πάγκου είναι δεδομένο και φέτος και κυρίως δεδομένο είναι το ότι ο Ιταλός κόουτς έχει την ικανότητα να πείθει τις αθλήτριές του ότι μπορούν να γίνουν game changers.
Αν μιλάμε για βάθος στο ρόστερ, όμως, ο Πανιώνιος όχι μόνο δεν πάει πίσω αλλά… τρομάζει. Δεν είναι μόνο ότι έχει ένα ρόστερ γεμάτο αλλά κυρίως πως η τρίτη και η τέταρτη επιλογή σχεδόν σε κάθε θέση μπορούν να γίνουν εν δυνάμει βασικές επιλογές. Κατά κύριο λόγω στη θέση των ακραίων ο Οτσάλ θα έχει μόνιμα πονοκέφαλο για το ποιο θα είναι το δίδυμο που θα ξεκινάει τους αγώνες και κυρίως τους αγώνες που κρίνουν τίτλους.
Αμφότερες οι δύο ομάδες, βέβαια, έχουν ένα κοινό στοιχείο που ενδεχομένως να τους συνοδεύει σε όλη την αγωνιστική περίοδο. Το εξαιρετικό τους μπλοκ άμυνα. Ο Πανιώνιος ίσως να είναι η πιο ψηλή ομάδα της Volley League κάτι που σίγουρα παίζει ρόλο αλλά και ο Παναθηναϊκός, από την άλλη, έχει ικανότατες μπλοκέρ που μπορεί σε μέγεθος, όπως η Παπαγεωργίου, να μην τρομάζουν αλλά να έχουν πολύ καλή αντίληψη του παιχνιδιού πάνω στο φιλέ. Στον Παναθηναϊκό, επιπλέον, θα υπάρχει ένα μόνιμο δίλημμα όχι μόνο για το αρχικό σχήμα αλλά και για την επιλογή των ξένων καθώς το δίδυμο Λαμπκόφσκα-Γουάιτ στα άκρα μοιάζει πηγή δύναμης, η Ορβόσοβα ως διαγώνια θα είναι σχεδόν αναντικατάστατη και μετά την ικανότατη Τίμερμαν αποκτήθηκε και η Ντέλιτς που ίσως να αποδειχθεί ακόμα καλύτερη από την Ολλανδέζα. Οπότε είτε μία ακραία είτε μια κεντρική να πρέπει να… θυσιάζονται σε κάθε παιχνίδι.
Σε ένα ματς που μοιάζει αμφίρροπο και χωρίς κανένα ξεκάθαρο φαβορί υπάρχουν δύο μόνο δεδομένα. Μοιάζει αδύνατο να δούμε ένα Super Cup που θα τελειώσει σε τρία σετ αλλά κυρίως και οι δύο ομάδες το βλέπουν πολύ σοβαρά και δεν “ψήνονται” να το αφήσουν να χαθεί. Αυτή είναι και η ομορφιά άλλωστε καθώς βρισκόμαστε σε μια εποχή του ελληνικού βόλεϊ που ο ανταγωνισμός πλέον χτυπάει κόκκινό και ο ένας κάνει καλύτερο τον άλλον. Ακόμα και έτσι πάντως μην περιμένετε να δείτε το πραγματικό δείγμα των ομάδων καθώς μέχρι τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο θα υπάρχει σαφέστατη άνοδος και των μεν και των δε. Εξάλλου από τον Μάρτιο αρχίζουν να κρίνονται οι μεγαλύτεροι στόχοι τους.
ΥΓ: Η επιστροφή Παπαφωτίου μπορεί να είναι για ένα ματς, μπορεί για περισσότερα. Θα δείξει. Αλλά σίγουρα για το ελληνικό βόλεϊ αποτελεί μια αναπάντεχη και ευχάριστη έκπληξη που θα δώσει ένα ξεχωριστό χρώμα στον τελικό. Και είναι βέβαιο πως η ρημάδα η τέχνη δεν ξεχνιέται οπότε η παρουσία της στον αγωνιστικό χώρο δε θα είναι απλά και μόνο για το φύλλο αγώνα.
