Τρεις μέρες γεμάτες βόλεϊ και γεμάτες εθνική ομάδα πέρασαν αλλά κυρίως τρεις μέρες γεμάτες απόλαυση. Και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς πρέπει να παραδεχτούμε πως αυτή η έκδοση της εθνικής γυναικών σίγουρα δεν είναι η πιο ταλαντούχα αλλά ούτε η εθνική Ελλάδος που είχε βάλει τον πήχη ψηλότερα από όλες. Υπήρχαν καλοκαίρια που η εθνική είχε legends στο ρόστερ της όπως η Παπαφωτίου και η Χριστοδούλου, η Γιώτα και η Λαμπρούση, η Βασιλαντωνάκη και η Χαντάβα, αθλήτριες που λογίζονται ως κορυφαίες στην ιστορία του ελληνικού βόλεϊ. Η τωρινή εθνική, όμως, καταφέρνει να ανεβάσει τον πήχη πολύ ψηλότερα έχοντας ένα πολύ βασικό συστατικό, πάθος και θέληση.
Πάντα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν, βέβαια, πως η τωρινές αθλήτριες της εθνικής είναι σαφώς ταλαντούχες και ποιος ξέρει, σε 10-15 χρόνια ίσως και κάποιες από αυτές να έχουν θέση σε κάποιο ψηλό ράφι της ιστορίας του ελληνικού βόλεϊ. Αυτό θα το δείξει ο χρόνος. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι τυχαίες.
Ο πραγματικός στόχος της Ελλάδας ήταν να πάει σε αυτό το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και να βάλει σίγουρα από κάτω της την σαφώς υποδεέστερη Αυστρία και να πάρει ότι περισσότερο μπορεί στα υπόλοιπα δύσκολα και απαιτητικά παιχνίδια. Ζόρισε την ισχυρή Τσεχία, νίκησε με εντυπωσιακή ανατροπή την Ουκρανία και επιβλήθηκε της Βουλγαρία, δύο ομάδων δηλαδή επιπέδου VNL ακόμα και αν η Βουλγαρία «υποβιβάστηκε» λίγες εβδομάδες πριν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά το έκανε με όσο πιο δύσκολο τρόπο γινόταν.
Πολλά από τα κορίτσια της εθνικής είναι πολύ οικίες φυσιογνωμίες σε όλους μας, έχουν ξαναφορέσει τη φανέλα της εθνικής αλλά πάνω από τις μισές ήταν rookie σε μεγάλη διοργάνωση. Όσο περίεργο και αν μοιάζει ακόμα και η Χατζηευστρατιάδου, μία από τις καλύτερες κεντρικές των τελευταίων χρόνων, απουσίαζε λόγω τραυματισμού στο περσυνό Παγκόσμιο και δεν ήταν μέλος της εθνικής σε κανένα από τα προηγούμενα Ευρωπαϊκά. Περίεργο αλλά είναι rookie σε μεγάλη διοργάνωση. Η Αγγελοπούλου τράβηξε (δικαίως) τα βλέμματα με την απόδοσή της στην πρεμιέρα με την Τσεχία αλλά και η Παπαγεωργίου και η Γράβαρη που ήταν βασικές βρέθηκαν για πρώτη φορά σε Ευρωπαϊκό ή Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Και φυσικά το ίδιο και η Τάνη, που μάγεψε και κόντρα στην Ουκρανία και κόντρα στη Βουλγαρία, και η Αντωνακάκη που υπηρέτησε με πειθαρχία και συνέπεια τον άχαρο αλλά πολύτιμο ρόλο που έπρεπε να υπηρετήσει και φυσικά η Γκιούρδα που είχε σαφώς μικρότερη συμμετοχή. Όσο για την Τικμανίδου μπορεί να ήταν πέρυσι στην Ταϊλάνδη αλλά φέτος δεν είναι η 14η στο ροτέισον αλλά βασικότατο γρανάζι της ομάδας στα 17 της!
Αυτό έχει δύο αναγνώσεις. Από τη μία δείχνει πως το παλιό καλό ρητό για τους μοναχούς και το μοναστήρι είναι πάντα επίκαιρο καθώς ακόμα και όταν λείπουν πρόσωπα μου λογίζονται ως «αναντικατάστατα» υπάρχουν πάντα άλλοι… μοναχοί που υπό τη σωστή καθοδήγηση μπορούν να υπηρετήσουν τον εκάστοτε ρόλο και να βάλουν όσα λιθαράκια χρειάζονται. Και φυσικά υπάρχει και η ανάγνωση που έχει να κάνει με τον προπονητή. Ο Οικονόμου είχε να διαχειριστεί συγκεκριμένα δεδομένα, τόσο πέρυσι όσο και φέτος. Είχε δεδομένες απουσίες, είχε απουσίες και τραυματισμούς που προέκυψαν και είχε και ατυχίες της τελευταίας στιγμής όπως της Τοντάι και της Μπακοδήμου με τη δεύτερη περίπτωση να μην είναι τελικά τόσο τραγική και τη διεθνή ακραία να παίρνει χρόνο συμμετοχής. Ο Οικονόμου όχι μόνο δεν έκλαψα πάνω από το χυμένο γάλα αλλά εκ του αποτελέσματος διαχειρίστηκε άψογα το ρόστερ του σε αυτά τα τρία παιχνίδια.
Δε φοβήθηκε να πάρει το ρίσκο να παίξει με την ανεβασμένη Τάνη στο κρίσιμο σημείο του ματς με την Ουκρανία και να την αξιοποιήσει ως βασική κόντρα στη Βουλγαρία, διαχειρίστηκε σωστά τις κεντρικές χωρίς δισταγμό παρά την απειρία και το νεαρό της ηλικίας της Γράβαρη, πήρε ότι περισσότερο μπορούσε από όλες τις ακραίες και φυσικά η… ανάγκη να γίνει η Αντωνακάκη ακραία μετατράπηκε σε δύναμη της υποδοχής. Και φυσικά σε αυτό αξίζουν τα εύσημα στην ίδια την αθλήτρια που παρότι μια εξαιρετική λίμπερο «θυσίασε» τα ταλέντα της για αυτό το ρόλο. Υπήρχε βέβαια το μαξιλάρι ασφαλείας που λέγεται Ξανθοπούλου καθώς η Ελλάδα δεν πάσχει σε αυτή τη θέση ούτε σε αυτή τη διοργάνωση.
Η Ελλάδα έχει χημεία παρότι αυτό ήταν ένα καλοκαίρι που οι πολλές διοργανώσεις και τα πολλά διαφορετικά πρόσωπα δε θα επέτρεπαν να καλλιεργηθεί εύκολα χημεία. Το κλειδί είναι η πειθαρχία που όχι μόνο την επέβαλε ο Οικονόμου και οι συνεργάτες του αλλά και που οι ίδιες οι αθλήτριες έβαλαν στο μυαλό και το παιχνίδι τους. Και μιλώντας για μια ομάδα με πολλές νεαρές αθλήτριες η πειθαρχία που επέδειξαν όλο το καλοκαίρι με αποκορύφωμα το Eurovolley είναι μια αρετή πολύτιμη και σίγουρα όχι δεδομένη. Και αυτό είναι προς τιμήν τους.
Αυτή η ομάδα, αυτό το σύνολο και αυτές οι αθλήτριες είναι σε πολύ καλό δρόμο. Οι νίκες των τελευταίων ημερών απλά είναι η επιβράβευση. Η πραγματική ουσία, όμως, είναι πως μια ομάδα που ξανά και ξανά αναγκάζεται να κάνει ανανέωση και φρεσκάρισμα καταφέρνει να κάνει βήματα προς τα πάνω. Ένα αξιόλογο Eurovolley 2023 συνεχίστηκε με ένα πολύ καλό Παγκόσμιο του 2025 για να ακολουθήσει ένα European League όπου η τετράδα κρίθηκε στις λεπτομέρειες και πλέον ένα Eurovolley που θυμίζει παλιές καλές εποχές. Και ενδεχομένως αν ρωτούσε κανείς αυτά τα κορίτσια πως θα ήθελαν να αξιοποιήσουν όλη αυτή την πορεία ενδεχομένως δε θα ζητούσαν απαραίτητα μεγάλα συμβόλαια ή τρόπαια αλλά κάτι πολύ σημαντικό για την καριέρα τους, εμπιστοσύνη.
