Για αρχή ας συμφωνήσουμε σε κάτι. Είναι δύσκολο για την πλειοψηφία του κόσμου αλλά πρέπει να δεχτούμε πως δεν υπάρχει «ταπεινωτική» ή «ντροπιαστική» ήττα στον αθλητισμό. Θα μπορούσαμε άνετα ωστόσο να μιλήσουμε για αποτυχίες ή βαριές ήττες. Αυτό ακριβώς συνέβη στον Ολυμπιακό ενώ ταυτόχρονα ο ΖΑΟΝ έγραψε ιστορία. Η ομάδα της Κηφισιάς έχει σηκώσει τρόπαια στο παρελθόν, ακόμα και αν πρέπει να πάμε αρκετά πίσω στο χρόνο, αλλά αν κοιτάξουμε τα τελευταία χρόνια σίγουρα η πρόκριση στα ημιτελικά του πρωταθλήματος αποκλείοντας τον κάτοχο του τίτλου είναι από μόνο του σπουδαίο πόσω μάλλον υπό τη σημείωση ότι ο ΖΑΟΝ πέρυσι έπαιζε στην Pre League.
Η δόξα ανήκει στους νικητές αλλά ξεκινώντας από τον Ολυμπιακό μιλάμε σίγουρα για μια εμφάνιση τόσο κακή που πρέπει να γυρίσουμε αρκετά χρόνια πίσω για να θυμηθούμε κάτι ανάλογο. Οι ερυθρόλευκες φέτος αγωνίστηκαν στο Champions League κόντρα σε σπουδαίες ομάδες όπως το Μιλάνο και η Ετσασίμπασι αλλά τόσο επιβλητική ήττα όσο αυτή από τον ΖΑΟΝ δεν είχε γνωρίσει. Το ζήτημα της απουσίας του Κούμπουρα σήκωσε τόσο μεγάλη συζήτηση και παραφιλολογία που εν τέλει χάθηκε το νόημα. Ο Ολυμπιακός δεν αποκλείστηκε λόγω της απουσίας της Κούμπουρα αλλά γιατί ήταν απόλυτα απροετοίμαστος και είχε κάκιστο κοουτσάρισμα σε δύο αγώνες την ώρα που ο Μπάμπης Μυτσκίδης έκανε την ομάδα του να πιάσει ταβάνι και ίσως να το ξεπεράσει κιόλας.
Πολύ απλά ο Ολυμπιακός έχει στη διάθεσή του μια πεντάδα ξένων, με τη μία να αλλάζει σε κάθε παιχνίδι, και επιπλέον την Κούμπουρα την ώρα που ο ΖΑΟΝ προκρίθηκε παίζοντας με 6/7 ξένες. Αυτό μπορεί να έχει πολλαπλό συμβολισμό. Αφενός πως οι Ελληνίδες παίκτριες προφανώς και δεν είναι για πέταμα αλλά στο κατάλληλο πλαίσιο μπορούν να κάνουν τη διαφορά και αφετέρου πως η διαχείριση είναι πολλές φορές πιο σημαντική από το διαβατήριο. Η απουσία της Στεβάνοβιτς ήταν τρανταχτή στη μπροστά ζώνη του Ολυμπιακού, η Ντι Ιούλιο έμοιαζε να είναι αλλού αφήνοντας στον πάγκο για μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού την αξιόπιστη Ηλιοπούλου ενώ τα άκρα του Ολυμπιακού βρισκόταν πολύ μακριά από τα συνηθισμένα στάνταρ τους. Κυρίως, όμως, ο Ολυμπιακός ήταν μια ομάδα χύμα, χωρίς πλάνο κόντρα σε ένα καταπληκτικό μπλοκ, χωρίς φαντασία και εναλλακτικές στην επίθεση και με μία υποδοχή στα σκοτάδια. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο Κοβάσεβιτς ήταν νωθρός όσο ποτέ στον πάγκο εκθέτοντας τον εαυτό του αλλά και την ομάδα του.
Το μπλοκ άμυνα του ΖΑΟΝ ήταν για… σεμινάριο και ενδεχομένως ήταν το βασικότερο στοιχείο του αγώνα. Οι γηπεδούχες ένιωθαν άτρωτες, χαλούσαν κάθε επίθεση της απέναντι πλευράς και είχαν μια τριάδα (Αλεξάκου, Τικμανίδου, Ζιώγα) που πετούσε φωτιές. Το μπλοκ άμυνα δεν είναι κάτι τυχαίο αλλά προϊόν λεπτομερούς ανάλυσης και καλής προετοιμασίας. Παρότι ο Μυτσκίδης δεν μπορούσε να ξέρει με ποια σύνθεση θα παραταχτεί ο Ολυμπιακός κατάφερε μαζί με το επιτελείο του να έχουν την ομάδα τους τόσο καλά προετοιμασμένη που αν και οι ερυθρόλευκες είχαν διαφορετικό σχήμα από το παιχνίδι της Τετάρτης ο ΖΑΟΝ ήξερε πως να αντιμετωπίσει κάθε επίθεση και κάθε περιστροφή.
Το παιχνίδι είναι ομαδικό και τα σύνολα κερδίζουν αλλά είναι αλήθεια πως η ομάδα του ΖΑΟΝ και οι παίκτριές του έχουν η καθεμία τους μια ξεχωριστή ιστορία αλλά αυτό αξίζει ξεχωριστής ανάλυσης. Το ζήτημα είναι πως ο ΖΑΟΝ χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγάλα λόγια είναι στην τετράδα, θα βρεθεί του χρόνου σε ευρωπαϊκή διοργάνωση και ποιος ξέρει τι άλλο μπορεί να πετύχει.
