Αν έλεγε κανείς ότι ο Ολυμπιακός θα περνούσε με σχετική άνεση στην επόμενη φάση του Champions League, έχοντας εξασφαλίσει αυτή την πρόκριση από την 5η αγωνιστική, και ότι θα ένιωθε άτυχος που δεν κατάφερε να βρεθεί ακόμα και πρώτος τότε σίγουρα θα θεωρούνταν τουλάχιστον τρελός. Έχοντας ολοκληρώσει τη φάση των ομίλων ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε μια σειρά αγώνων που μόνο ικανοποίηση μπορεί να φέρνει στον Γκαρντίνι κάνοντας ξεκάθαρο πως η ομάδα του ανήκει σε αυτό το επίπεδο.
Μπορεί να μην ήρθαν έτσι τα αποτελέσματα ώστε ο Ολυμπιακός να βρεθεί πρώτος πάνω από τη Μόντσα αλλά αυτό ενδεχομένως να μην είναι κακό. Όχι γιατί η πρώτη φάση των πλέι οφ θα είναι βατή αλλά γιατί οι ερυθρόλευκοι έδειξαν ότι δεν έχουν πρόβλημα να τα βάλουν με ομάδες σαν τη Μόντσα και τη Φενέρ έχοντας πραγματικές πιθανότητες για νίκη, όπως και έγινε. Κατά συνέπεια και η Σεντ Ναζέρ φυσικά και δεν τρομάζει. Αν και αυτό το «βατό» σενάριο πάντα κρύβει παγίδες.
Ο Ολυμπιακός απέναντι στη Φενέρ είχε λιγότερους από τους μισούς άσσους από την αντίπαλη ομάδα, λιγότερα νικηφόρα μπλοκ αλλά μεγαλύτερη επιτυχία σε σχεδόν ισάριθμες επιθέσεις. Σαφώς και στο παιχνίδι αυτό οι ομάδες είχαν διαφορετικό κίνητρο και σε ένα βαθμό τα πράγματα δεν εξαρτιόνταν απόλυτα από τις ίδιες αλλά και από το άλλο παιχνίδι του ομίλου. Ωστόσο ακόμα και έτσι υπήρξε πίεση και για τον Ολυμπιακό και για τη Φενέρ. Ο Ολυμπιακός τη διαχειρίστηκε άψογα ακόμα και όταν η τουρκική ομάδα γύρισε το παιχνίδι και έφτασε κοντά στο 3-1.
Η εμπειρία των παικτών του Ολυμπιακού ήταν το κλειδί αλλά αυτό είναι κάτι που δεν έλλειπε ούτε από τη Φενέρ. Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν ότι στις κρίσιμες στιγμές τα λάθη μειώθηκαν σημαντικά για τον Ολυμπιακό. Με πρώτο και καλύτερο τον Ατανασίεβιτς οι ερυθρόλευκοι βρήκαν σιγουριά και αυτό έγινε σχεδόν από όλους τους παίκτες. Ακόμα και ο Κουμεντάκης που επιθετικά έμεινε στα ρηχά κατάφερε να βοηθήσει στην πίσω ζώνη και να δώσει με τον τρόπο του, όπως συνήθως, πολύτιμες βοήθειες.
Σε ένα παιχνίδι σαν αυτό δεν μπορεί κανείς να φτάσει στη νίκη αν υπάρχουν παίκτες που υστερούν και εκεί ήταν το προνόμιο για τον Γκαρντίνι. Το ότι η ομάδα του βρέθηκε σε τόσο καλή πνευματική κατάσταση έχει να κάνει με την δική του δουλειά και προετοιμασία. Δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι αν βάλει κανείς 7 καλούς παίκτες στον αγωνιστικό χώρο θα αποδώσουν τα μέγιστα. Ο Ολυμπιακός δεν το έκανε μόνο κόντρα στη Φενέρ, το έκανε και κόντρα στη Μόντσα δύο φορές, το έκανε και εντός έδρας με τους Τούρκους και το έκανε με σχετική άνεση και απέναντι στη Γκίσεν. Ασχέτως με την κάποια χαλάρωση που μπορεί να βγάζει κατά διαστήματα στη Volley League είναι ξεκάθαρο πως διαθέτει υψηλό επίπεδο και παίκτες που στην κρίσιμη στιγμή θα σηκώσουν το βάρος χωρίς πρόβλημα.
Όσον αφορά τον Τζούριτς αξίζει μια ιδιαίτερη αναφορά. Παρότι τα χρόνια περνάνε και παρότι έχει περάσει τραυματισμούς ξανά και ξανά είναι ένας παίκτης που η επίδρασή του στο παιχνίδι δε συγκρίνεται με άλλου. Γεμίζει τη μπροστά ζώνη και σκεπάζει το φιλέ όπως ελάχιστοι και με τον Τζούριτς στο παιχνίδι ο Ολυμπιακός μοιάζει να παίζει με παίκτη περισσότερο. Έχει αντίληψη του παιχνιδιού αλλά και μοναδική ικανότητα στο να τελειώνει φάσεις και αυτό αλλάζει τις ισορροπίες στα κρίσιμα παιχνίδια. Με την παρουσία του στον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια είναι σαν να μπήκε ένα τόσο κομβικό κομμάτι στο παζλ της ομάδας που δίνει μια έξτρα ώθηση.
