Σε έναν τελικό, όπως λέει το κλισέ, δεν υπάρχουν φαβορί και όλα είναι ανοιχτά. Όντως φάνηκε πως όλα ήταν ανοιχτά και η εικόνα του παιχνιδιού δε θα έβγαζε τρελό κάποιον που πίστευε ότι ο ΠΑΟΚ μπορεί να κερδίσει. Παρόλα αυτά το βόλεϊ είναι τόσο ιδιαίτερο εκ φύσεως που ακόμα και αν μια ομάδα παλέψει σκληρά μπορεί να χάσει με 3-0 κάτι που δεν μπορεί να αποτυπώσει σε νούμερα αυτή την προσπάθεια.
Ο Ολυμπιακός έχει πολλά πράγματα στα οποία μπορεί να σταθεί κανείς αλλά κέρδισε γιατί έχει κάτι που φάνηκε από το ξεκίνημα της σεζόν. Δεν έχει έναν αλλά πολλούς πρωταγωνιστές που μπορούν να πάρουν τη σκυτάλη και να σπρώξουν το κάρο από τη λάσπη. Ενδεχομένως το πρώτο σετ να έπαιξε μεγάλο ρόλο, αλλά ίσως και όχι. Ο ΠΑΟΚ επέστρεψε έχοντας τρία σετ πόιντς εις βάρος του αλλά μετά από έναν μαραθώνιο είδε τον Ολυμπιακό να παίρνει προβάδισμα. Ο Ολυμπιακός το έχει ξαναδεί αυτό το έργο πολλές φορές φέτος. Έχει ξαναπαίξει μεγάλα και ατέλειωτα σετ και ενδεχομένως σε πιο δύσκολες στιγμές αφού όταν αυτό συνέβη με τη Φενέρμπαχτσε δεν ήταν το πρώτο σετ αλλά το τέταρτο το οποίο θα μπορούσε και να κρίνει το παιχνίδι.
Δεν είναι μόνο η εμπειρία, όμως, αλλά και το σύνολο. Όταν ο ΠΑΟΚ έψαχνε απεγνωσμένα τον Μούχλια στην επίθεση ο Ολυμπιακός έβρισκε πόντους από όλες τις θέσεις. Αυτό βέβαια δεν έχει να κάνει μόνο με την αδυναμία, κατά βάση, των ακραίων του ΠΑΟΚ στην επίθεση αλλά και με την αδυναμία στην πάσα. Ο δικέφαλος του βορρά δεν έχει βρει αυτά που έψαχνε στον Κέμινκ κάτι που φαίνεται στα περισσότερα από τα παιχνίδια της ομάδας ως τώρα.
Ο Ολυμπιακός πέραν του ότι, από την πλευρά του, έχει έναν πασαδόρο υψηλού επιπέδου έχει κάποια σημεία αναφοράς στο παιχνίδι του. Μπορεί το σύνολο να είναι η δύναμή του αλλά το δίδυμο Τζούριτς-Κουμεντάκη αλλάζει πλήρως την εικόνα της ομάδας. Παρότι στο αρχικό σχήμα του Ολυμπιακού υπάρχει σχεδόν μόνιμα ο Παγιένκ ο οποίος είναι πολύ καλός κεντρικός η παρουσία του Τζούριτς είναι που αλλάζει τις ισορροπίες. Όταν, μάλιστα, ο Έλληνας κεντρικός αποσύρεται στις περιστροφές μετά το σερβίς του είναι οι στιγμές που ο αντίπαλος «ανασαίνει». Ο Τζούριτς μοιάζει με σκιάχτρο πάνω στο φιλέ τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κατέκτησε τον τρίτο τίτλο MVP μέσα σε λίγους μήνες σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις.
Όσον αφορά τον Κουμεντάκη, από την άλλη, δεν είναι υπερβολή να μιλήσουμε για τον πιο φορμαρισμένο Έλληνα ακραία τους τελευταίους μήνες. Ενδεχομένως την τελευταία τριετία συνολικά να είναι πιο ώριμος και ουσιαστικός από ποτέ στην καριέρα του και αυτό πολλές φορές δεν αποτυπώνεται στα νούμερα. Στον τελικό της Άρτας μέτρησε μόνο 9 πόντους και με λιγότερο από 50% επιθετικά. Η δουλειά που έκανε στην πίσω ζώνη, όμως, τόσο στην υποδοχή αλλά περισσότερο στις άμυνες και τις κόντρα μπάλες είναι από τα δεδομένα που κάνουν τη διαφορά. Ο Εβρίτης ακραίος δεν έχει πρόβλημα να κάνει τη βρώμικη δουλειά και να δώσει τις πιο κομβικές λύσεις στην επίθεση που είτε κρίνουν ένα σετ είτε αλλάζουν τη ροή του παιχνιδιού. Και επειδή ξέρει καλά την ομάδα είναι ο πρώτος που μπορεί να δώσει την ώθηση και το πάθος που χρειάζεται όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Η εικόνα του ΠΑΟΚ σίγουρα μπορεί να αφήσει ικανοποίηση όσον αφορά τη βελτίωση της ομάδας αλλά αυτό δεν είναι πάντα αρκετό για μια ομάδα που διεκδικεί τίτλους. Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα, όσον αφορά το πρωτάθλημα, αλλά το ότι ο ΠΑΟΚ έπαιξε καλά σε αυτό τον τελικό αλλά δεν τον κέρδισε είναι σίγουρα επώδυνο. Ο Ολυμπιακός έδειξε κάτι που είχε εμφανίσει και στα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό, ότι ακόμα και αν δεν «απογειωθεί» έχει τον τρόπο να βρει το δρόμο για τη νίκη. Το αν αυτό θα συνεχίσει να υφίσταται σε όλη τη διάρκεια της σεζόν και σε όλες τις διοργανώσεις είναι ακόμα άγνωστο αλλά κάνει σαφές ότι οι ερυθρόλευκοι παραμένουν τουλάχιστον ένα βήμα πιο μπροστά από τους ανταγωνιστές τους εντός συνόρων.
