Σε ένα παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός είχε 10 άσσους, είχε αρκετά καλή υποδοχή, αξιόλογο μπλοκ εν τέλει δεν κατάφερε να κερδίσει. Ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη με 3-1 και μάλιστα χωρίς να στριμωχτεί ιδιαίτερα με εξαίρεση το δεύτερο σετ. Η εξήγηση είναι απλή και έχει να κάνει με την εντυπωσιακή σταθερότητα που έχει η ομάδα του Γκαρντίνι και με το ότι ακόμα και με απουσίες, ακόμα και χωρίς να πιάσει «διαστημική» απόδοση μπορεί να κερδίσει ένα ντέρμπι.
Ο Ολυμπιακός δεν είχε στη διάθεσή του τον Τζούριτς, ο Ατανασίγιεβιτς έδειξε να μην είναι στο 100% του και ο Τζιάβρας δεν έκανε το καλύτερό του παιχνίδι. Ωστόσο δεν είχε τις διακυμάνσεις που είχε ο Παναθηναϊκός και παράλληλα είχε έναν πασαδόρο που μοίρασε το παιχνίδι κατάλληλα ώστε να βρει τις καλύτερες δυνατές κόντρα μπάλες για την ομάδα του. Και φυσικά παίκτης κλειδί ήταν σε ένα ακόμα ντέρμπι ο Κουμεντάκης. Ο ακραίος του Ολυμπιακού είναι ενδεχομένως ο πιο έμπειρος σε τέτοια παιχνίδια και ξέρει πως να μετατρέπει την πίεση σε ουσία. Πέρα από τους 16 πόντους του ήταν απόλυτα συνεπείς συνολικά στο παιχνίδι του. Έβγαλε άμυνες, καθοδήγησε τους συμπαίκτες του και ήταν αυτός που έδωσε το έναυσμα όταν ο Ολυμπιακός έχασε το δεύτερο σετ και άρχισε να νιώθει πίεση.
Το σύνολο του Παναθηναϊκού μπορεί να νιώθει απογοήτευση από τον αποκλεισμό αλλά σίγουρα δεν μπορεί να νιώθει ότι υπέστη μια διάλυση ή μια συντριβή. Σίγουρα ο Ανδρεόπουλος δεν έχει στα χέρια του ένα από τα βασικά «εργαλεία» που είχε επιλέξει για τη θέση του ακραίου αλλά το ότι ο Φαν Χάρτερεν είναι τραυματίας δεν είναι κάτι καινούργιο και η ομάδα πρέπει να ζει με αυτό για όσο χρειαστεί. Ο Κβάλεν δεν είναι αδιάφορος παίκτης, κάθε άλλο. Ωστόσο ο Νορβηγός σίγουρα δεν μπορεί να γεμίσει αυτή τη θέση σε βαθμό που να κάνει τη διαφορά. Μάλιστα, στα τελευταία 2-3 παιχνίδια έχει σαφή βελτίωση ακόμα και αν αυτό δεν είναι αρκετό σε ντέρμπι όπως με τον Ολυμπιακό.
Ο Νίελσεν κάνει εντυπωσιακά πράγματα μέχρι τώρα ενώ οι προσπάθειες του Πρωτοψάλτη μπορούν να χαρακτηριστούν έως και συγκινητικές πολλές φορές. Ο Πρωτοψάλτης μπορεί επιθετικά να έμεινε στα ρηχά αλλά η υποδοχή του, η μαχητικότητα που έβγαλε σε κάθε άμυνα ακόμα και οι φάσεις που διόρθωνε χαλασμένες υποδοχές είναι στοιχεία που δε φαίνονται στα στατιστικά και πολλές φορές περνάνε απαρατήρητα αλλά παρόλα αυτά είναι η βρώμικη δουλειά που δίνει ζωή σε κάθε φάση.
Το ζήτημα είναι πως ο Παναθηναϊκός παθαίνει black out όταν δεν πρέπει και αυτό συνέβη τώρα, συνέβη με την Τουρκουά δις και συνέβη και στο παιχνίδι του πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό. στο τρίτο σετ όπου όλα ήταν ρευστά και το παιχνίδι βρισκόταν στο 18-18 ο Παναθηναϊκός έσβησε ανεξήγητα και χάρισε ένα κομβικό σετ στον Ολυμπιακό. Εκεί, βέβαια, είναι που φαίνεται η ανωτερότητα του Ολυμπιακού καθώς δεν είναι μόνο ότι εισέπραξε το δώρο, τις χαλασμένες υποδοχές και τις κακές κόντρα μπάλες, είναι ότι δεν εμφάνισε κανέναν πανικό σε κανένα σημείο του παιχνιδιού. Η σταθερότητα των ερυθρολεύκων είναι το πιο σημαντικό του προνόμιο αφού μοιάζει να έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και να μην κάνουν φτηνά λάθη όταν η μπάλα καίει. Αυτό είναι κάτι που δεν κερδίζεται εύκολα αλλά αποτελεί μεγάλο όπλο για μία ομάδα και κυρίως εξαργυρώνεται όταν δεν πιάνει το 100% των δυνατοτήτων της.
Ο Ολυμπιακός έχει αυτή τη στιγμή την καλύτερη ομάδα στη Volley League γιατί αποδίδει καλά ως σύνολο και μπορεί να βρίσκει σε κάθε παιχνίδι νέο πρωταγωνιστή. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι κακός αλλά χρειάζεται το κάτι παραπάνω για να κερδίσει παιχνίδια όπως αυτό. Πρέπει να πιάσει το μέγιστο της απόδοσής του, να ελαχιστοποιήσει τα λάθη και να βρεθούν σε καλή μέρα όλοι ανεξαιρέτως. Μέχρι τώρα πάντα εμφανίζεται κάποιος αδύναμος κρίκος και αυτό στερεί τις μεγάλες νίκες. Για μια ομάδα που έχει επαναπροσδιοριστεί κατά την περίοδο της προετοιμασίες αυτό είναι δύσκολο και απαιτεί χρόνο αλλά είναι εμφανές ότι οι δύο ομάδες προς το παρόν έχουν τουλάχιστον ένα σκαλοπάτι απόσταση.
