Για τα «όργια» που έγιναν ΚΑΙ στην Ξάνθη τα είπαμε αναλυτικά μετά το ματς. Σε συνέχεια των όσων ζήσαμε στα Πηγάδια αυτή τη φορά θέλω να σταθώ σε κάτι άλλο που για μένα είναι σημαντικό και πρέπει να τονιστεί.
Η διαιτησία του Θάνου και των «βοηθών» του (σε τι ακριβώς βοηθούν, στο έγκλημα;)ήταν από αυτές που βγάζουν μάτια, από εκείνες που λέμε πως και οι τυφλοί είδαν, οι μουγκοί μίλησαν και οι κουτσοί περπάτησαν. Μην τα ξαναλέμε λοιπόν και χάνουμε χρόνο και ψυχική ηρεμία.
Με τη λήξη του παιχνιδιού, στο live της Nova (εκεί που λίγο μετά ο παρουσιαστής σαν να… χαμογελούσε με την ανακοίνωση του Παναθηναϊκού ή κάνω λάθος;) είδαμε τον Μαρίνο Ουζουνίδη να μιλάει για το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και να μην λέει κουβέντα για τον «φόνο». Το αναφέρω διότι δεν είναι συνηθισμένο το συγκεκριμένο φαινόμενο. Είναι όμως και αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να γίνεται. Όχι πάντα, αλλά τουλάχιστον τις περισσότερες φορές.
Τι θέλω να πω; Η δουλειά του προπονητή δεν είναι να φωνάζει για τη διαιτησία, αλλά να βελτιώνει την ομάδα και να την κρατάει προσηλωμένη και συγκεντρωμένη στον στόχο. Να την έχει μακριά από τα «υπόλοιπα», έστω κι αν αυτά αποτελούν πολλές φορές σοβαρό μέρος του παιχνιδιού και επηρεάζουν το αποτέλεσμα. Ε αυτό είναι κάτι που μέχρι τώρα ο Μαρίνος το κάνει μια χαρά αν κρίνει κανείς το «πριν» και το «μετά» στην εικόνα του τριφυλλιού.
Στην Ξάνθη ο Παναθηναϊκός μπορεί να μην ήταν το ίδιο καταιγιστικός με τα προηγούμενα ματς, υπάρχει ωστόσο μια λογική εξήγηση γι’ αυτό. Καταρχήν ο αντίπαλος ήταν σαφώς καλύτερος σε σχέση με τις αμέσως προηγούμενες ομάδες που αντιμετώπισες. Επίσης, φάνηκε πολύ στο κομμάτι της δημιουργίας και της τελικής πάσας στον Μπεργκ η απουσία του Εμποκού. Ο Βιγιαφάνες, στην παρούσα φάση, δείχνει επανειλημμένα να θέλει αλλά να μην μπορεί να κάνει την ίδια δουλειά. Τέλος, οι γνωστοί –άγνωστοι δεν σε άφησαν να βάλεις πρώτος γκολ, κάτι που θα «άνοιγε» περισσότερο το ματς και λογικά θα βλέπαμε περισσότερες φάσεις.
Τα υπόλοιπα όμως δεν είναι για τον προπονητή. Δουλειά της διοίκησης είναι να εξασφαλίσει το 50-50 με κάθε τρόπο και σε συνεννόηση με το τμήμα Επικοινωνίας να διαμαρτύρεται και να αναδεικνύει τις βρωμιές του συστήματος, όποτε υπάρχει λόγος. Αν και τουλάχιστον στην περίπτωση του Παναθηναϊκού έχει πλέον επιβεβαιωθεί ότι με τις φωνές δεν γίνεται τίποτα και η λάμπα καίει τζάμπα. Ούτε φυσικά πιστεύω ότι τίθεται θέμα κακής… εκπαίδευσης των διαιτητών. Μια χαρά «εκπαιδευμένοι» είναι. Τα… παίρνουν με τη μία. Τα… γράμματα. Αλλά πράγματα χρειάζονται. Τι δεν καταλαβαίνεις;
Και για να κλείσουμε να επαναλάβουμε το προφανές. Ότι μετά την ήττα στην Ξάνθη ο Παναθηναϊκός έχει μπλέξει για τα καλά σε ότι αφορά ακόμη και την είσοδό του στην πρώτη πεντάδα. Σε πρώτη φάση δυο πράγματα πρέπει να γίνουν για να ηρεμήσει ξανά. Νίκες στα δυο ματς με Βέροια και Ηρακλή και να γίνει ΚΑΝΟΝΙΚΑ το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Όταν λέω κανονικά εννοώ να αρχίσει και να τελειώσει όπως πρέπει. Και ας κερδίσει ο καλύτερος. Και το λέω αυτό διότι τα τελευταία χρόνια οι συνέπειες είναι μεγαλύτερες από το μια νίκη, μια ισοπαλία ή μια ήττα, ενώ οι αποφάσεις συνήθως είναι σκανδαλώδεις και με το έτσι θέλω…
ΥΓ: Κυκλοφορεί μια σαχλαμάρα από τα γνωστά τρολάκια στα media και στα μηνύματα. Περί Γρεβενών, πρόσφατης αλλαγής στην ΕΠΣ, κλπ. Φυσικά και κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος «από που του ήρθε» του Παναθηναϊκού στην Ξάνθη. Θυμίζω απλά ότι ο Θάνος, ήταν ο γνωστός τύπος που πριν τρία χρόνια δεν έδωσε πέναλτι μαρς υπέρ του Μπεργκ όταν του έσπασε τον ώμο ο παίκτης του Λεβαδειακού στο ΟΑΚΑ. Και τότε από τα Γρεβενά ήταν. Και αυτός και η παρέα του… Αλλά γιατί να αφήσουμε μια «λεπτομέρεια» να τους χαλάσει μια ωραία ιστορία;
