Εκτός από την Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, τη ΔΕΗ, πλέον στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται επτά εταιρείες ρεύματος. Σε αυτές, φαίνεται πως προστίθεται ακόμη μία. Ο νέος «εναλλακτικός πάροχος ενέργειας», όπως ονομάζονται οι ανταγωνιστές της ΔΕΗ, δημιουργείται με έδρα το ΟΑΚΑ και είναι ο Παναθηναϊκός του Τσάβι Πασκουάλ (και επιτρέψτε μου να πω και του Αργύρη Πεδουλάκη*).
Ο… λιγνίτης για να δουλέψει η πράσινη μονάδα παραγωγής είναι ο Μάικ Τζέιμς και συμπληρωματικά δείχνει ικανός να βοηθήσει σε αυτό το νέο απόκτημα των Πράσινων, ο Κένι Γκάμπριελ. Εκτιμώ ότι ο τελευταίος (δείτε ΕΔΩ) και πολύ περισσότερο ο Τζέιμς, δίνουν χώρο για να γίνει πιο αποτελεσματικός και καθοριστικός ο Γιάννης Μπουρούσης και επιπροσθέτως απελευθερώνεται μεγάλο βάρος από τις πλάτες του Νικ Καλάθη.
Ένα ματς δεν μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστο δείγμα για το μέλλον, όμως ήταν τόσο διαφορετική η εικόνα των κυπελλούχων που τα συμπεράσματα… βιάζονται να οδηγηθούν στο ότι μπαίνουν και παραπάνω παίκτες και παράγοντες (του παιχνιδιού) στην εξίσωση του Παναθηναϊκού.
Στα 17 λεπτά που αγωνίστηκε ο πρώην παίκτης της Λαμποράλ και του Κολοσσού, μολονότι είναι βέβαιο πως δεν έχει βρει ακόμη τα πατήματα του και τη φυσική κατάσταση, ήταν σαν πυραυλοκίνητος. Κι ας σημείωσε μόλις 7π και ας έδωσε μόνο 3 ασίστ. Η προσφορά του ήταν πολύ μεγαλύτερη και δεν αποτυπώνεται στο χαρτί της στατιστικής. Όπως για παράδειγμα τα καλάθια από μέση απόσταση, ύστερα από ντρίμπλα, η ικανότητα στο transition, o χώρος και η συνεργασία με τον Μπουρούση, η ξεκούραση του Νικ Καλάθη, τον οποίο έξυπνα ο Μπλατ πίεσε στο δεύτερο μέρος επιλέγοντας τον Γουίλι Κλάιμπερν για το μαρκάρισμα του, με αποτέλεσμα να τον περιορίσει στις 5 ασιστ (εκ των οποίων οι 3 στο πρώτο μέρος).
Φυσιολογικά κάθε ένας από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού που βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ ή παρακολούθησαν από την τηλεόραση το ματς θα αναφώνησε τουλάχιστον μία φορά «αχ αυτή η τζαμαρία», όμως ούτε με αν, ούτε με τα αχ γράφεται ιστορία. Η ιστορία για τους Πράσινους είναι ότι μέσα σε μια βραδιά άνοιξαν το rotation, άλλαξαν επίπεδο ενέργειας και «αθλητικότητας» και ο Τσάβι Πασκουάλ μπορεί να παραγάγει διαφορετικό μπάσκετ από ότι παρήγαγε ένα μήνα τώρα.
Από εκεί και πέρα, μερικές σημειώσεις-επισημάνσεις από το ματς που νίκησε ο Παναθηναϊκός παίζοντας ξανά με τη φωτιά.
*** Για μια ακόμη φορά, ο Κέι Σι Ρίβερς, ο καλύτερος και πιο σταθερός παίκτης του Παναθηναϊκού ως τώρα στη σεζόν, ήταν η επιλογή των Πράσινων για την κρίσιμη επίθεση. Επίσης για μια ακόμη φορά αστόχησε. Και επίσης για μια ακόμη φορά, τρίτη αν δεν με απατά η μνήμη μου (καθώς έχει προηγηθεί ο Καλάθης στο Μπάμπεργκ και ο Γκιστ στην Πόλη με την Έφες) η μπάλα πηγαίνει στο καλάθι μετά από επιθετικό ριμπάουντ.
*** Ξανά, όπως στο ματς με τον Ολυμπιακό, οι αντίπαλοι του Παναθηναϊκού έχουν «διαβάσει» την προτεραιότητα του ΠΑΟ και πάλεψαν προκειμένου στην επαναφορά του Νικ Καλάθη να μην πάει η μπάλα στον Ρίβερς. Πήγε στον Μπουρούση, ο οποίος από μοιραίος έγινε τελικά ο παίκτης που έκρινε το αποτέλεσμα. Μετά από 1/4 βολές (σημειώστε ότι κέρδισε 13 φάουλ και είχε 14/18 βολές) και ένα τρίποντο air ball, είχε ξανά 2/2β και φυσικά έβαλε το φόλοου στην προηγούμενη φάση. Λογικά με τον Μάικ Τζέιμς 100% έτοιμο, οι επιλογές του ΠΑΟ στις «ειδικές καταστάσεις» θα είναι πιο… απρόβλεπτες για τον αντίπαλο του.
*** Η Νταρουσαφάκα είναι η χειρότερη ομάδα της Ευρωλίγκα στα ριμπάουντ, αλλά ο Παναθηναϊκός που έχει θέμα στο συγκεκριμένο τομέα έχασε τη μάχη των ριμπάουντς και από την τουρκική ομάδα. Είναι ένα πρόβλημα που ο Πασκουάλ πρέπει να βρει λύση.
*** Παίκτη να αγωνίζεται για 40 λεπτά χωρίς ανάσα δεν θυμάμαι πότε είδα τελευταία φορά. Το θέμα είναι ότι ο Γουίλ Κλάιμπερν όχι μόνο σκόραρε 26π και κατέβασε 9 ριμπάουντ, αλλά δημιουργούσε φάσεις στο «ένας εναντίον ενός» και ανέλαβε το μαρκάρισμα του Νικ Καλάθη στο δεύτερο μέρος!
*** Τα περί ενέργειας που ανέφερα στο κείμενο, παρότι έχουμε δείγμα ενός αγώνα, έχει και ανάποδη ανάγνωση που επιβεβαιώνει την άποψη. To ματς έληξε 86-80, και ουσιαστικά κρίθηκε στην κόψη του ξυραφιού. Σκεφτείτε αν ο Πασκουάλ είχε το ρόστερ που του Αλεξάνδρειου.
*** Στον πρόλογο έγραψα για τον Αργύρη Πεδουλάκη. Η αλήθεια είναι ότι εκείνος επέλεξε αυτό το ρόστερ, πλην του Γκάμπριελ που προστέθηκε λόγω του τραυματισμού του Γκιστ. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο Πεδουλάκης θα μπορούσε να διαχειριστεί ένα ρόστερ με βασικό χαρακτηριστικό τα αθλητικά προσόντα ή αν δεν θα κατάφερνα να πάει κόντρα στη φιλοσοφία που χρόνια υποστήριζε και σημάδεψε την καριέρα του. Σίγουρα απόψε ο Πεδουλάκης θα είπε περισσότερες φορές από τους οπαδούς του ΠΑΟ την φράση «αχ αυτή η τζαμαρία».
