Ο Παναθηναϊκός, ύστερα από δύο απανωτές ήττες στην Ευρωλίγκα, με τη μία να είναι (για διαφορετικούς λόγους) πιο σκληρή από την άλλη πήρε στο Αλεξάνδρειο αυτό που επιζητούσε, δηλαδή τη νίκη, όμως η εικόνα του ήταν -κατά διαστήματα- απογοητευτική.
Έχοντας ως κριτήριο το σφιχτό rotation της Παρασκευής (με τον Ολυμπιακό) παρακολουθώντας τον αγώνα με τον Άρη, η μία και μοναδική σκέψη που ερχόταν στο μυαλό για το επικείμενο ματς για την Ευρωλίγκα με την Νταρουσαφάκα στο ΟΑΚΑ ήταν πως «ο ΠΑΟ, ως έχει, δεν τα βγάζει πέρα με την ομάδα του Μπλατ». Η ανάγκη προσθήκη παίκτη/παικτών ήταν ξεκάθαρο κάτι παραπάνω από επιτακτική και οι Πράσινοι κινήθηκαν άμεσα για να καλύψουν το (μεγάλο) κενό που άφησε ο Τζέιμς Γκιστ. Μάλιστα, τολμώ να πω ότι στέκονται τυχεροί καθότι τέτοια εποχή δεν μπορείς να βρεις εύκολα παίκτες με την ποιότητα, την ικανότητα και τις παραστάσεις του Κένι Γκάμπριελ και φυσικά χωρίς να πληρώσεις buyout αλλά δίνοντας ένα νορμάλ συμβόλαιο.
Το τελευταίο (δεν έχει σημασία αγωνιστικά και) οι οπαδοί των ομάδων δεν το λογίζουν, όμως θα πρέπει διότι κάθε κίνηση πρέπει α) να διατηρεί τις οικονομικές ισορροπίες της ομάδας και β) να αφήνει περιθώρια για άλλες προσθαφαιρέσεις στη διάρκεια της σεζόν.
Ο Κένι Γκάμπριελ τα συνδυάζει όλα αυτά και η βέβαιη απόκτηση του (μαθαίνω ότι εντός της ημέρας θα υπογράψει και λογικά αύριο θα είναι στο ΟΑΚΑ) θα βοηθήσει σημαντικά την ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ. Με τον Γκάμπριελ στην 12αδα δεν σημαίνει οτι ο Παναθηναϊκός θα νικήσει 100% τη Νταρουσαφάκα, ούτε πως χωρίς τον Αμερικανό θα έχανε 100% την Παρασκευή. Πολλαπλασιάζονται όμως οι πιθανότητες να συμβεί το πρώτο και μειώνονται για το δεύτερο. Οι κυπελλούχοι χρειαζόντουσαν νέο αίμα, ανάσες, φρεσκάδα και ο πρωταθλητής Τουρκίας με την Καρσίγιακα τα φέρνει αυτά μαζί του.
Φέρνει ενέργεια, εκρηκτικότητα και πνευμόνια στον Παναθηναϊκό και έχω την αίσθηση μεγάλη χαρά στον Γιάννη Μπουρούση. Ο ρόλος του Έλληνα σέντερ είναι κομβικός και η επιθυμία του να πετύχει στον ΠΑΟ (υποθέτω πως) είναι πολύ μεγάλη. Στις μέχρι τώρα εμφανίσεις ο Μπουρούσης δεν θυμίζει σε πολλά τον κυριαρχικό σέντερ της Λαμποράλ, αντιθέτως περισσότερο μένουν στο μάτι οι αδυναμίες του παρά τα προσόντα του.
Στο ματς με τον Ολυμπιακό για παράδειγμα η στόχευση του (στη 2η περίοδο και β’ μέρος) στο pick’n’roll των νικητών ήταν εξόφθαλμη και αποτελεσματική για την ομάδα του Γιάννη Σφαιρόπουλου, ενώ χθες στο Αλεξάνδρειο η αστοχία του προκάλεσε κάτω από τα καλάθια προκάλεσε σοκ θυμίζοντας περασμένα χρόνια που είχε μεγάλη αδυναμία στο low-post και στις φάσεις με επαφή. Όμως η χθεσινή εικόνα δικαιολογείται διότι έμαθα ότι αγωνιζόταν εμπύρετος και με απώλεια ενέργειας λόγω ασθένειας.
Τούτο ωστόσο δεν αλλάζει ότι ο Μπουρούσης δεν είναι ο περσινός Bourousis. Δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις, μια σύγκριση των στατιστικών του πέρυσι και εφέτος είναι αρκετή. Πτώση σε όλες τις κατηγορίες.
Ο Γκάμπριελ με την ένταξη του στον Παναθηναϊκό θα δώσει λύσεις στον Πασκουάλ και πιθανότατα θα ανεβάσει τον Μπουρούση και τους αριθμούς του. Ο πρώην παίκτης του Ρεθύμνου, της Καρσίγιακα (2 χρόνια) και της Λοκομοτίβ Κουμπάν έχει αδυναμία σε όγκο και επαφής, κάτι που τον κάνει ευάλωτο στο low-post (σε άμυνα και επίθεση) και φυσικά δεν του επιτρέπει να παίξει όπως ο Τζέιμς Γκιστ ως σέντερ. Έχει όμως τρομερή έφεση στα ριμπάουντ, επιθετικά και αμυντικά ενώ σουτάρει από τα 6μ75 με εξαιρετικά ποσοστά.
Η χρονιά στο Κράσνονταρ δεν του πήγε καλά, όμως στην Τουρκία και στο Ρέθυμνο οι πτήσεις του Γκάμπριελ ήταν υψηλές. Σημειώστε οτι σε σεζόν που ανταγωνιζόταν Λάσμε, Γκιστ, Ντανστον και άλλους σέντερ, ο Αμερικανός με 243 ριμπάουντ αναδείχθηκε πρώτος ριμπάουντερ στην Α1 (2013-14) και στο πιο ανταγωνιστικό τουρκικό πρωτάθλημα ήταν 5ος (221ρ τη σεζόν 2014-15) και 9ος (214 τη σεζόν 2015-16) ριμπάουντερ.
Την ίδια ώρα με 33% στα τρίποντα της ημέρες του Ρεθύμνου, που έγινε 42% την πρώτη σεζόν και 39% τη δεύτερη σεζόν στην Τουρκία, ο Γκάμπριελ (την ώρα που ο Γκιστ έχει 14% με 2/14τρ) είναι ικανός να «ανοίγει» το γήπεδο -και την αντίπαλη άμυνα- προσφέροντας χώρο για να δράσει ο Γιάννης Μπουρούσης σε καταστάσεις 1on1 και όχι σε traffic που δημιουργείται μέσα στη ρακέτα όταν οι άμυνες των αντιπάλων κλείνουν.
Πέρυσι στη Βιτόρια ο ρυθμός του παιχνιδιού της Λαμποράλ ήταν πιο υψηλός, οι Άνταμς (34%), Τζέιμς (37%), Μπέρτανς (47%), Μπλάζιτς (35%) «σκότωναν» από τα 6μ75 και ο «βιονικός» Χάνγκα μάζευε τα ριμπάουντ (με 5,1 ανά αγώνα ήταν 2ος ριμπάουντερ της ομάδας, όταν ο Γκιστ κατεβάζει 4,7, ο Νικολς 3,1, ο Φώτσης 3, ο Ρίβερς 2,3 και ο Σίγκλετον, που συνήθως παίζει όταν δεν παίζει ο Μπουρούσης, έχει 5,5) κάνοντας τη ζωή του Μπουρούση πιο «εύκολη» (παρεπιπτόντως στη Λαμποράλ όταν έβγαινε ο Μπουρούσης οι Βάσκοι δεν διατηρούσαν την ικανότητα του σέντερ στο τρίποντο, αντιθέτως οι Πλάνινιτς, Τίλι, Ντιοπ έφθειραν τους αντιπάλους τους με τη δύναμη τους, ενώ στον ΠΑΟ ο Σίγκλετον είναι ακόμη πιο soft από τον Έλληνα σέντερ που καλείται να παίξει μόνος του το ρόλο του «σκληρού»).
Στον Παναθηναϊκό το τέμπο, ειδικά μέχρι την πρόσληψη Πασκουάλ, ήταν πολύ πιο αργό, η ευστοχία των υπολοίπων τεσσάρων από τα 6μ75 είναι μικρότερη, το ίδιο και η βοήθεια στα ριμπάουντ.
Αν ενταχθεί στο παιχνίδι και πιάσει γρήγορα περσινές επίδοσεις, ο Μάικ Τζέιμς, τότε οι Πράσινοι θα αλλάξουν αγωνιστικό επίπεδο σε όλους τους τομείς και θα απομένουν οι απαντήσεις στο ερώτημα αν ο ΠΑΟ προλαβαίνει να καλύψει το χαμένο έδαφος στην Euroleague κι αν η σεζόν βγαίνει χωρίς δεύτερο κλασσικό point-guard για support του Νικ Καλάθη.
ΥΓ: Ο Γκάμπριελ εφόσον βάλει και την υπογραφή του, όταν επιστρέψει ο Τζέιμς Γκιστ το πιθανότερο είναι πως θα μείνει εκτός Α1. Όμως για το χρόνο επιστροφής του Γκιστ ας κρατάμε μικρό καλάθι. Και διότι ο σπάνιος τραυματισμός του είναι βαρύς και γιατί πρόκειται για έναν μυ που εμπλέκεται σε όλες τις κινήσεις.
