Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που και ο πιο ισχυρός νιώθει εκκωφαντικά ανίσχυρος. Και εκείνες τις ώρες, όταν η γη χάνεται κάτω από τα πόδια σου, χρειάζεσαι ουσιαστική στήριξη, εμπράκτως και όχι μόνο ένα υποτυπώδες χτύπημα στην πλάτη. Ο Γιώργος Αγγελόπουλος αποχαιρέτισε προσφάτως τη νεότατη σύζυγό του, αλλά δεν έμεινε μόνος. Οταν η οδύνη τον άφησε να σηκώσει για λίγο το κεφάλι του, είδε γύρω του τους δικούς του ανθρώπους, τους συνοδοιπόρους του, τους αφανείς ήρωες, αλλά και τους σταρ παγκοσμίου βεληνεκούς.
Αν φημίζεται για κάτι όλα αυτά τα χρόνια ο μπασκετικός Ολυμπιακός δεν είναι μόνο οι ευρωπαϊκοί τίτλοι, οι συμμετοχές στο Φάιναλ Φορ, τα εγχώρια πρωταθλήματα και ο Βασίλης Σπανούλης, που άλλαξε την ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ με την απόφαση ζωής που πήρε το 2010. Το μυστικό που διατηρεί τόσο συμπαγές και ανταγωνιστικό το τμήμα μπάσκετ των Ερυθρόλευκων είναι οι άρρηκτα δεμένες σχέσεις, η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, η αγάπη. Ο αδερφός του Παναγιώτη Αγγελόπουλου βιώνει ένα απίστευτο οικογενειακό δράμα, αλλά δεν το διαχειρίζεται μόνος του.
Οι πρωταθλητές Ελλάδος διέκοψαν την προετοιμασία τους, είπαν το τελευταίο αντίο στην αδικοχαμένη Ιωάννα και επέστρεψαν στο Μέτσοβο για να ολοκληρώσουν τη δουλειά τους. Θεώρησαν, όμως, υποχρέωσή τους, την προπερασμένη Κυριακή, να παραστούν και στο μνημόσυνο. Ελληνες, ξένοι, προπονητές, φροντιστές, άπαντες! Κάποιοι μπορεί να εγείρουν ενστάσεις βλέποντας τα πράγματα πιο επιδερμικά και να κάνουν λόγο για υπερβολές, ωστόσο θεωρώ ότι αυτή η εικόνα σύμπνοιας και αλληλοϋποστήριξης, σε μια τόσο δυσβάσταχτη ανθρώπινη δοκιμασία, είναι κομβικής σημασίας και επηρεάζει τη λειτουργία μιας ομάδας και κατ’ επέκταση την αγωνιστική εικόνα της στο παρκέ.
Και -για να σας προλάβω- δεν μπαίνω σε συγκρίσεις. Κι άλλες ομάδες λειτουργούν υπό αυτό το πρίσμα. Οι πολλοί σκύβουν στο πρόβλημα του ενός, ειδάλλως δεν θα αποκαλούνταν ομάδες. Ο μπασκετικός Ολυμπιακός σε αυτό το κομμάτι παίρνει άριστα. Οπως πήρε άριστα και στο υποτιθέμενο ντέρμπι με την Εφές Αναντολού. Ας καταγράψουμε μερικές σκέψεις που σχετίζονται με την πρώτη νίκη του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ο τρόπος, με τον οποίο διαχειρίστηκε τα επίπεδα ενέργειας έπειτα από το μεγάλο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Δεν αλλάζει κάτι το εύρος της διαφοράς. Τα ντέρμπι «αιωνίων» απορροφούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και ομολογώ ότι δεν περίμενα τόσο εκρηκτική εμφάνιση και μάλιστα back-to-back.
Στους επί μέρους τομείς, είναι προφανές ότι ο Σπανούλης αισθάνεται το κορμί του σε εξαιρετική κατάσταση. Το είχα γράψει μετά τους περυσινούς τελικούς ότι ο «Kill Bill» έχει ακόμη αρκετά χρόνια ποιοτικού μπάσκετ. Και το επιβεβαίωσε ο συμπαίκτης του Ντάνιελ Χάκετ μετά το εκκωφαντικό 90-66 στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού. Ο τύπος είναι 34 ετών, αλλά μπορεί να παίζει άνετα μέχρι τα 38-39. Το κορμί του αντέχει τους κραδασμούς και όταν υπέγραφε το τελευταίο διετές συμβόλαιο, μέσα του γελούσε γνωρίζοντας ότι θα κάνει κι άλλο…
Γύρω από τον Σπανούλη περιστρέφονται σπουδαίοι παίκτες-δορυφόροι, όπως ο Γιώργος Πρίντεζης, μακράν το καλύτερο τεσσάρι στην Ευρώπη και ο «δολοφονικός» σουτέρ, ένα λαβράκι, που έφερε ο Γιώργος Μπαρτζώκας στον Ολυμπιακό, ο Ματ Λοτζέσκι. Με τη διαφορά ότι απέναντι στην πολύ αθλητική και επικίνδυνη Εφές Αναντολού, είχαν πολλούς υποστηρικτές, οι οποίοι δεν υστέρησαν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού συνυπογράφοντας τη συντριβή. Δώστε βάση σε αυτό. Αν διακατέχεται για κάτι ο Ολυμπιακός και ο προπονητής του Γιάννης Σφαιρόπουλος είναι η αυτογνωσία. Αμφότεροι ξέρουν τις ικανότητες της ομάδας, τις αξιοποιούν στο έπακρο και κρύβουν τεχνηέντως τις αδυναμίες.
Ξέρουν δηλαδή ότι μπορούν να παίξουν άμυνα του θανατά «στραγγαλίζοντας» τον αντίπαλο και να τρέξουν στο ανοικτό γήπεδο έχοντας ως επίκεντρο τον Σπανούλη. Πρόσθεσαν έναν ακόμη σκόρερ τον Ερικ Γκριν, ο οποίος έχοντας στοιχειώδη ελευθερία κινήσεων μπορεί να κάνει ματσάρες και έριξαν στα βαθιά της Ευρωλίγκας τον Κεμ Μπιρτς που -αν και παίκτης επιπέδου Eurocup- ανταποκρίνεται με τον καλύτερο τρόπο στο υψηλότερο σκαλοπάτι και έχει ακόμη πολλά να μάθει.
Την ίδια στιγμή, όμως, ο Σφαιρόπουλος δεν πιστεύει ότι είναι ο Πατ Ράιλι, που θα διευθύνει με την μπαγκέτα του το «Showtime» των Λέικερς! Στην επίθεση ο Ολυμπιακός κυρίως ενεργοποιεί συστήματα για να ξεμαρκαριστεί ο Σπανούλης και να αρχίσει το pick and roll. Με λίγο «figure 8» στην αρχή και στη συνέχεια ένα pick από τον ψηλό, που σπριντάρει για να αιφνιδιάσει την άμυνα. Η με hand off, ώστε να πάρει δηλαδή την μπάλα χέρι με χέρι για να μπορέσει να εκτελέσει ή να δημιουργήσει. Απλά, το κάνει τόσο καλά αυτό ο Σπανούλης, ώστε μια κίνηση όχι και τόσο περίπλοκη να είναι τόσο αποτελεσματική.
Μετά παίζει ρόλο η ευστοχία των συμπαικτών του. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Σπανούλης δεν φταίει ποτέ για τις κακές εμφανίσεις του Ολυμπιακού, αλλά με την εμπειρία που έχει μπορεί να διαβάσει τις φάσεις και να παίρνει αποφάσεις που δεν τον εκθέτουν επιθετικά. Κοινώς σπάνια το παρακάνει. Πλέον δεν εκβιάζει πολλές προσπάθειες ούτε στα ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, που αποτελούσαν την αχίλλειο πτέρνα του ή καλύτερα το πεδίο, στο οποίο έχει χάσει κατά καιρούς την πνευματική του διαύγεια. Αυτός είναι ο φετινός Ολυμπιακός. Το πόσο μακριά θα πάει δεν μπορεί να προβλεφθεί. Το ότι διαθέτει, όμως, το μέταλλο, ώστε να μπορεί να βγάλει το λάδι οποιασδήποτε ομάδας, με αυτό πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι.
