Ολη η Ευρώπη παραμιλάει για τα «δολοφονικά» τρίποντα του Βασίλη Σπανούλη, με τα οποία ο αρχηγός του Ολυμπιακού έκρινε τους τρεις από τους τέσσερις τελικούς των πλέι οφ με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, οδηγώντας τους Ερυθρόλευκους στην κατάκτηση του δεύτερου σερί τίτλου. Αυτό, όμως, το είδαν όλοι. Είναι το προφανές. Είναι αριθμοί, πόντοι, δευτερόλεπτα.
Ρίχνοντας μια προσεκτικότερη ματιά στις φάσεις, που έκριναν τους τρεις τελευταίους αγώνες, θα διαπιστώσουμε ότι ο «Kill Bill» «εκτελεί» την άμυνα του Παναθηναϊκού, όχι με τον ίδιο τρόπο, αλλά με τρεις διαφορετικές κινήσεις.
-Στον δεύτερο τελικό, στο ΟΑΚΑ, έχει απέναντί του τον Νικ Καλάθη και αποφασίζει να κάνει «side step» προς τα δεξιά για να απελευθερωθεί και να εκτελέσει.
-Στον τρίτο τελικό, στο ΣΕΦ, έχει μπροστά του τον Τζέιμς Φελντίν και σε επόμενη φάση τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Και στις δύο περιπτώσεις ελευθερώνεται με σκριν του Οθέλο Χάντερ και εκτελεί.
-Και στον τέταρτο τελικό, στο ΟΑΚΑ, έχει αναλάβει το μαρκάρισμά του ο Δημήτρης Διαμαντίδης και επιλέγει side step προς τα αριστερά για να βρει τον χώρο που χρειάζεται για να εκτελέσει.
Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι αυτό που κάνει ο Σπανούλης είναι εύκολο; Να κρίνει τρεις τελικούς (και άλλους τόσους και περισσότερους κρίσιμους αγώνες στο παρελθόν, που έχουν κρίνει προκρίσεις και τίτλους) με τρεις διαφορετικές αποφάσεις; Ο 34χρονος ηγέτης έχει δουλέψει άπειρες ώρες για να τελειοποιήσει τους τρόπους εκτέλεσης και δεν είναι τυχαίο ότι όσοι τον γνωρίζουν καλά και συνεργάζονται μαζί του (είτε ως συμπαίκτες είτε ως προπονητές) τον χαρακτηρίζουν ως την επιτομή της εργατικότητας.
Σε μια μπασκετική ομήγυρη, κατά τη διάρκεια του φετινού χειμώνα, ο Αργύρης Πεδουλάκης, είχε αποκαλύψει ότι κάθε φορά, που με προηγούμενες ομάδες του, έβρισκε το μυστικό για να σταματήσει τον Σπανούλη, εκείνος έπεφτε με τα μούτρα στη δουλειά το καλοκαίρι και την επόμενη σεζόν εμφάνιζε ένα διαφορετικό «όπλο» στο οπλοστάσιό του.
Υπό μια έννοια, ο κόουτς Πεδουλάκης έδωσε στον Σπανούλη τροφή για σκέψη και προπόνηση, καθώς περιορίζοντάς του π.χ. το τρίποντο μετά από σκριν, εκείνος εμφάνιζε step back και όταν του έριχνε ψηλό παίκτη, επέλεγε side step. Τους πρώτους μήνες από αριστερά και στο επόμενο πρωτάθλημα, αν το απαιτούσαν οι συνθήκες και η ικανότητα της αντίπαλης άμυνας, από δεξιά, ούτως ώστε να αυξάνει τις επιλογές, άρα και την αποτελεσματικότητά του. Ωσπου έφτασε να εκτελεί με κάθε τρόπο τέλεια!
Πώς τα έχει καταφέρει όμως; Πιτσιρικάδες, που τώρα ξεκινάτε το μπάσκετ, δώστε μεγάλη προσοχή σε αυτό. Στο μυαλό του Σπανούλη δεν υπάρχει η λέξη «ρεπό». Το τελευταίο, που πήρε φέτος ήταν μετά τον δεύτερο τελικό, όταν ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, έδωσε ρεπό στους παίκτες του, τη Δευτέρα 23 Μαΐου. Το προηγούμενο για τον Σπανούλη ήταν στις… 20 Απριλίου, δηλαδή πριν από έναν μήνα και κάτι. Δεν συμμετείχε στον πρώτο αγώνα των πλέι οφ με το Ρέθυμνο εξαιτίας ενός ελαφρού διαστρέμματος, αλλά και γιατί χρειαζόταν ξεκούραση.
Όταν λέμε «επιτομή της εργατικότητας», δεν είναι καθόλου σχήμα λόγου. Ο Σπανούλης (και είμαι βέβαιος) και ο Διαμαντίδης δεν έγιναν αυτό που έγιναν, λόγω του ταλέντου τους, αλλά γιατί είναι υπέρμαχοι της σκληρής, μεθοδικής δουλειάς. Στην τελευταία προπόνηση του Ολυμπιακού πριν από τον τέταρτο τελικό… δεν έλεγε να φύγει από το ΣΕΦ. Είχαν αποχωρήσει όλοι οι συμπαίκτες του και εκείνος συνέχιζε να σουτάρει.
«Φύγε επιτέλους!», του φώναζαν και εκείνος απαντούσε «δεν θέλω να φύγω!». Και συνέχιζε να σουτάρει, ξεπερνώντας κατά πολύ τα 100 εύστοχα τρίποντα, που είναι ο καθημερινός στόχος του, ώσπου κάποια στιγμή έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι για να προλάβει να παίξει λίγη ώρα με τα τέσσερα παιδιά του και να δει τη σύζυγό του.
Ο Σπανούλης ακολουθεί ευλαβικά μια συγκεκριμένη ρουτίνα στην καθημερινότητά του. Όταν δεν έχει προγραμματιστεί πρωινή προπόνηση, κάτι το οποίο λόγω των συχνών ταξιδιών σε Ευρωλίγκα και ελληνικό πρωτάθλημα συνέβαινε περίπου δύο φορές την εβδομάδα, επιλέγει να ξοδεύει ποιοτικό χρόνο το απόγευμα στο ΣΕΦ, όπου βρίσκεται τουλάχιστον μισή ώρα πριν την προπόνηση για να κάνει ασκήσεις με βάρη και μίνιμουμ άλλη μισή ώρα μετά την προπόνηση για το ειδικό πρόγραμμα, που έχει με ασκήσεις και σουτ.
Η προπόνησή του δεν είναι πάντα ίδια, αλλά ποικίλλει, ανάλογα με τις διαπιστώσεις του. Οσοι τον γνωρίζουν καλά, επιβεβαιώνουν ότι το μεγάλο ατού, που διαθέτει, είναι… ο εγκέφαλός του. Καταγράφει και επεξεργάζεται το κάθε λάθος, που κάνει, αστραπιαία, χωρίς να χρειάζεται να του το επισημάνουν. Και στην επόμενη φάση, αν πρόκειται για αγώνα, ή στην επόμενη προπόνηση, επιχειρεί να το διορθώσει, ώστε να εμφανιστεί καλύτερος. Ένα «ρομπότ», που (αυτό)προγραμματίζεται για να κερδίζει.
Προσέχει πολύ τις λεπτομέρειες. Τον βηματισμό του, την μηχανική στο σουτ, την κλίση του καρπού, την υποδοχή της μπάλας. Κάποια στιγμή, στον τέταρτο τελικό, έβαλε τις φωνές στον Βαγγέλη Μάντζαρη, γιατί ήταν προφανές ότι ο διεθνής γκαρντ είχε κουραστεί και δεν του έδωσε την μπάλα ακριβώς στο σημείο, όπου την περίμενε, για να εκτελέσει χωρίς να χάσει στιγμή. Στο μυαλό του, υπάρχει ένα συγκεκριμένο σενάριο, που όμως αν εμφανίσει ατέλειες, την επόμενη ημέρα θα συζητήσει με τον γυμναστή του Ολυμπιακού για τυχόν προσθαφαιρέσεις στο πρόγραμμά του.
Τα χρόνια, βέβαια, περνούν και αναμφισβήτητα ο όγκος προπόνησης διαφοροποιείται με την πάροδό τους. Ο ίδιος, βέβαια, δήλωσε ενοχλημένος υποστηρίζοντας ότι «κάποιοι με έχετε μεγαλώσει αρκετά. Δεν γίνεται, όταν ο Διαμαντίδης ή ο Σπανούλης έχουν άσχημα στατιστικά σε ένα ματς, να τους βγάζουν παππούδες! Τον χρόνο δεν μπορεί να τον νικήσει κανείς, αλλά αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι ασέβεια».
Για να το λέει, προφανώς αισθάνεται πολύ καλά, ενώ και οι επιστημονικές μετρήσεις, στις οποίες υποβάλλεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα (όπως και όλοι οι συμπαίκτες του στον Ολυμπιακό), δείχνουν ότι ο αριθμός 34 αφορά μόνο στη βιολογική ηλικία του. Το κορμί του είναι κατά πολύ νεότερο κι αυτό οφείλεται στο DNA του, το οποίο είναι πολύ ισχυρό δημιουργώντας την αίσθηση ότι μπροστά του υπάρχουν αρκετά χρόνια ποιοτικού μπάσκετ…
