Βρισκόμαστε στο Ηράκλειο τον Μάρτιο του 2010. Στα «Δύο Αοράκια», κλειστό γυμναστήριο που είχε εγκαινιαστεί μερικά χρόνια πριν, διεξάγεται το ελληνικό «All Star Game». Ο Γιώργος Μπόγρης είναι εκεί για να συμμετάσχει το Σάββατο στον αγώνα «μικρών αστεριών». Η Έλλη Κοκκίνου θα είναι εκεί για να τραγουδήσει την Κυριακή πριν το κυρίως ματς. Οι δυο τους θα επισκιάσουν τη διοργάνωση. Ο νεαρός σέντερ, με την άγνοια κινδύνου και την αυτοπεποίθηση που – όπως είχε πει – πάντα τον χαρακτήριζε στο φλερτ, θα σηκωθεί από τη θέση του, θα κινηθεί προς τη σκηνή και με χαρακτηριστικές κινήσεις θα εκφράσει τον θαυμασμό του για την Ελληνίδα τραγουδίστρια.
Βρισκόμαστε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2010. Στο περιοδικό «ΒΗΜΑγκαζινο» ο Γιώργος Μπόγρης, σε ένα διαφορετικό θέμα, ονειρεύεται τον εαυτό του στο έτος 2020. «Θα ήθελα να έχω τελειώσει τη Νομική στην οποία φοιτώ, να εξακολουθώ να παίζω μπάσκετ, να έχω ζήσει λίγο στο εξωτερικό, να έχω υγεία και η τωρινή οικονομική κρίση να έχει γίνει ευκαιρία για όλη την κοινωνία: λιγότερη γκρίνια, λιγότερη βία, περισσότερο δουλειά και, φυσικά, περισσότερος σεβασμός από το κράτος».
Βρισκόμαστε στην Ισπανία τον Φεβρουάριο του 2016. Ο Γιώργος Μπόγρης στον Θανάση Ασπρούλια δίνει μια συνέντευξη ζωής. Η συνέντευξη μπορεί συχνά να είναι η λύτρωση του αθλητή. Αλλάζει ο τρόπος που τον βλέπει ο κόσμος, ταυτίζεται μαζί του, τον αγαπάει ή τον μισεί, τον συμπαθεί ή τον αντιπαθεί, αλλά αδιάφορος δεν του μένει. Απαρατήρητος, δεν περνούσε – έτσι κι αλλιώς – ποτέ ο Έλληνας σέντερ. Η συμπεριφορά του, οι αντιδράσεις του, η συχνά καυστική του γνώμη, η διεισδυτική του ματιά στα γεγονότα, το έντονο φλερτ στην Έλλη Κοκκίνου, η διαδρομή του από τη Θήβα, τον φέρνουν στο 2017.
Έτσι τον γνωρίσαμε, έτσι τον κατατάξαμε, έτσι τον απαξιώσαμε, έτσι τον παραδεχτήκαμε, έτσι τον αναγνωρίσαμε, έτσι τον υποδεχόμαστε πίσω. Με συνεχή ταξίδια στο χρόνο να προσδιορίζουν τη διαδρομή του, η οποία εξόκειλλε στην κρίσιμη καμπή, όμως επανήλθε στις ράγες πριν τον εκτροχιασμό.
Με την πόρτα ανοικτή…
Η φιλοσοφία του, όπως θα τραγουδούσε και ο Γιώργος Μαζωνάκης και μιας και όλο το σημερινό άρθρο δε γίνεται παρά να βγει και σε… cd, είναι όλα να τα ζήσει! «Πιστεύω στο να κάνεις δίαιτα με γεμάτο ψυγείο, όχι με άδειο», είχε πει σε συνέντευξή του και μέσα σε μια πρόταση εμπεριέχεται όλος ο τρόπος σκέψης του. Ο Γιώργος Μπόγρης είχε πάντα τη ταμπέλα του «χαβαλέ» στις ομάδες του, κυρίως δε στην Εθνική ομάδα που σάρωνε το 2009.
Μέχρι και ο Βαγγέλης Μάντζαρης, με τον οποίο θα συναντηθούν έπειτα από οκτώ χρόνια, δήλωνε ότι ζηλεύει το «καραγκιοζιλίκι» του. Ο Κώστας Παπανικολάου, δε, δήλωνε ότι ζηλεύει το χουκ του, ένας έτερος συμπαίκτης ότι θα ήθελε να έχει το σουτ του Μπόγρη με ταμπλό και κοινώς, ο Έλληνας σέντερ δεν είναι μόνο Έλλη Κοκκίνου και «έχεις μεγάλο ταλέντο στα χείλη». Το ταλέντο του στο μπάσκετ, όμως, τέθηκε εν αμφιβόλω τη διετία που πέρασε στον Παναθηναϊκό.
Λέγεται πως εκείνο το διάστημα και κυρίως την πρώτη χρονιά, το μέτρο χάθηκε. Υπήρχαν συνεχείς παρατηρήσεις προς το νεαρό για να συμμορφωθεί, ωστόσο δεν υπήρξε ανταπόκριση. Μετά την δημοσιοποίηση της σχέσης του με την Έλλη Κοκκίνου φέρεται να έφτασε στα όρια του, υπήρξαν άρθρα που τον ήθελαν να λέει στο φιλικό του περιβάλλον ότι «κοντεύω να τρελαθώ από την πίεση», όμως παραδόξως η πιο στενή του σχέση με τη νυχτερινή ζωή κράτησε – επικαλούμενοι τη δική του ρήση – κλειστό το… ψυγείο!
Το συμβόλαιό του με τον Παναθηναϊκό λύθηκε μετά από δύο χρόνια, ο Γιώργος Μπόγρης θα καταλάβαινε χρόνια μετά το βασικότερο λάθος που είχε κάνει, όμως τότε έπρεπε να βρει τον τρόπο να βγει από το… κουτάκι που φαινομενικά ήταν έγκλειστος. «Όταν ήμουν 19, αν αντί να πάω στον Παναθηναϊκό, επέλεγα τον Ολυμπιακό ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά για εμένα. Επέλεξα μία κατάσταση, στην οποία δεν είχα χρόνο ούτε στην προπόνηση. Πέρασε καιρός για να αρχίσω να καταλαβαίνω κάποια πράγματα. Ήμουν 19 χρονών, πρώτος σκόρερ και ριμπάουντερ της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ Νέων Ανδρών, όπου πήραμε το χρυσό μετάλλιο. Με ήθελε ακόμα και η Ρεάλ που είχε σκοπό να με δώσει δανεικό. Στον Παναθηναϊκό λοιπόν, όταν υπέγραψα, συνειδητοποίησα ότι το συμβόλαιό μου ήταν διετές. Δύο συν δύο χρόνια. Ποιος παίκτης 19 χρονών πάει σε μία μεγάλη ομάδα με διετές συμβόλαιο; Ποια ομάδα θα σε δει σαν πρότζεκτ με διετές συμβόλαιο;».
Εκείνο που θα άλλαζε το καλοκαίρι του 2011 θα ήταν ότι ο ίδιος θα έβλεπε τον εαυτό του ως πρότζεκτ. Θα αφήσει το όνειρο της νομικής – γιατί καλό το παραμύθι με την «Καθημερινή» κάτω από τη μασχάλη, αλλά δεν είχε δράκο – και θα καταλάβει ότι πρέπει να επενδύσει στο ταλέντο του. Θα πάει στο Σικάγο, θα δουλέψει νυχθημερόν για να φτιάξει το σώμα του και θα μπει σε μια καθημερινότητα που θα μεστώσει το μυαλό του.
«Ξυπνάω στις έξι το πρωί και μέχρι τις εννέα το μενού περιλαμβάνει αρκετή ατομική άσκηση -με βάρη- στην οποία δίνουν μεγάλη βάση οι Αμερικανοί. Από τις 9 μέχρι τις 11 συνεχίζονται οι ατομικές ασκήσεις με αρκετό τρέξιμο, ενώ από τις 11 μέχρι τη 1 το μεσημέρι κάνουμε πάλι βάρη και έξτρα ατομική άσκηση. Τις επόμενες δύο ώρες έχουμε off για να φάμε και να ξεκουραστούμε. Σημειωτέων, υπάρχουν δωμάτια και στο γήπεδο, όπως υπάρχει και αίθουσα παιχνιδιών με μπιλιάρδο αλλά και playstation για να χαλαρώνουμε. Από τις 3 μέχρι τις 5 το πρόγραμμα είναι πιο χαλαρό και περιλαμβάνει αρκετό μπάσκετ με διάφορα προγράμματα όπως πικ εν ρολ αλλά και ποστ απ».
Κόκκινο, δεν ήταν κόκκινο…
Θάνος Πετρέλης και συνεχίζουμε με την playlist. Ο Γιώργος Μπόγρης έχει αρχίσει να συνηθίζει τον κόσμο της show biz, του παπαράτσι και τις φωτογραφίες και προσπαθεί να κρατήσει την πραγματικότητα της σχέσης του με την Έλλη Κοκκίνου μέσα σε ένα γυάλινο δοχείο. Αμφότεροι θα πουν ξανά και ξανά πόσο καλύτεροι άνθρωποι έγιναν μέσα από τη σχέση τους, πόσο βοήθησε ο ένας τον άλλον, πόσο θαυμάζει ο ένας τον άλλον, πόσο γελάνε μαζί και κόντρα στα σημεία των καιρών και στις ταμπέλες των αντιρρησιών, η σχέση θα κρατήσει.
Ο Έλληνας σέντερ θα επιστρέψει στην Ελλάδα και οι δύο όψεις του νομίσματος θα χοροπηδάνε μπροστά του. Το Περιστέρι θα προσπαθεί ένα ολόκληρο καλοκαίρι να τον πείσει να υπογράψει για να τελειώσει τελικά άδοξα η συνεργασία του με τον Αργύρη Πεδουλάκη. Ένα απόγευμα στα αποδυτήρια της Νέας Σμύρνης και με αφορμή ένα επεισόδιο σε ένα φιλικό παιχνίδι, οι φωνές και οι φήμες θα φτάνουν μέχρι την πλατεία… Ο καθένας είχε τη δική του οπτική, όμως ο Μπόγρης ήρθε αντιμέτωπος με μια σκληρή πραγματικότητα.
Έμενε χωρίς ομάδα, χωρίς συμβόλαιο, δίχως καν τη δυνατότητα να βρει συμβόλαιο, λίγο μετά την έναρξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων. Θα δώσει μάχη με σύμμαχο την ελληνική ομοσπονδία και θα δικαιωθεί για να παίξει από τα μέσα της χρονιάς στον Άρη. Ακολουθεί ο Πανιώνιος και η συνεργασία του με τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, ο ΠΑΟΚ και η εκτόξευση. Ο Μπάνε Πρέλεβιτς και ο Σούλης Μαρκόπουλος τον εμπιστεύονται όσο ο ίδιος θέλει και χρειάζεται και το αποτέλεσμα θα τον στείλει στην Ισπανία. Πολλοί μιλάνε για έναν διαφορετικό Γιώργο Μπόγρη. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ξέρουν ότι παραμένει ο ίδιος, με το λαμπάκι στο ψυγείο να ανάβει τις νυχτερινές ώρες, αλλά πάντα με μέτρο. Χρήση για να μην γίνει κατάχρηση!
«Εγώ πάντα ο ίδιος ήμουν. Όσοι με ξέρουν και με έχουν ζήσει καταλαβαίνουν ότι δεν έχω αλλάξει καθόλου. Αυτοί που δεν με έχουν γνωρίσει πιστεύουν ότι ξαφνικά, επειδή έπαιξα καλά, έγινα άλλος άνθρωπος στον ΠΑΟΚ. Για πολλά πράγματα όμως, υπάρχουν εξηγήσεις. Στον Πανιώνιο ήμασταν τρεις παίκτες για την ίδια θέση και παίζαμε από πέντε λεπτά. Ξέρεις ποια είναι η αλήθεια; Ρυθμό έτσι, δε μπορείς να βρεις ποτέ. Όταν έπαιξα λίγο παραπάνω, όταν έμεινα περισσότερα λεπτά συνεχόμενα στο παρκέ, βρήκα ρυθμό και ήμουν καλύτερος».
Βρισκόμαστε στο 2014 και έρχεται η εκπλήρωση της πρώτης προφητείας από το 2010. Ο Γιώργος Μπόγρης έφευγε για το εξωτερικό. Και ο πρώτος άνθρωπος που θα τον ωθήσει να ακολουθήσει το όνειρό του ήταν εκείνος που θεωρητικά είχε τη μεγαλύτερη επιθυμία να τον κρατήσει κοντά του. «Και για άλλη μία φορά έδειξε το σπάνιο χαρακτήρα της. Με στήριξε επειδή ήξερε ότι αυτό ήταν το καλύτερο για την καριέρα μου, στάθηκε δίπλα μου και ήταν από τους πρώτους που μου είπε «έφυγες». Δεν προσπάθησε να με κρατήσει».
Ο Γιώργος Μπόγρης πήγε στην Ανδόρρα. Μετά την Μπιλμπάο. Μετά στην Τενερίφη. Χρόνο με το χρόνο γινόταν καλύτερος παίκτης, καλύτερος αθλητής, ισχυρότερος χαρακτήρας και εντονότερη προσωπικότητα. Άντεξε στη μοναξιά, διαφοροποίησε την έννοια της «καλής ζωής» αντάλλαξε τα μπαράκια με ταξίδια και γέμισε εμπειρίες και παραστάσεις. Χρόνο με το χρόνο, ο επαναπατρισμός έμοιαζε ολοένα και πιο κοντά. Όχι με την μορφή της υποχώρησης, αλλά με τη μορφή της δικαίωσης.
«Αν με ήθελε ο Ολυμπιακός θα έφευγα από την Αθήνα, θα πήγαινα στο Μπιλμπάο και θα ερχόμουν με τα… πόδια», προαναγγέλλει το 2016 και τον προηγούμενο Ιανουάριο ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του. «Θέλω να πάω σε έναν απ’ τους μεγάλους και να παίξω στην Ευρωλίγκα. Έχω δουλέψει σκληρά για να δείξω πως αξίζω την ευκαιρία. Αλλά πρέπει να υπάρχει κι η πρόταση. Μέχρι τότε προτεραιότητά μου είναι να μείνω εδώ. Αν έρθει αυτή η πρόταση, είναι μία ευκαιρία που την αρπάζεις απ’ τα μαλλιά».
Βρισκόμαστε στο 2020… Το τριετές συμβόλαιο του Γιώργου Μπόγρη με τον Ολυμπιακό έχει ολοκληρωθεί. Στα 31 του χρόνια αποδεικνύει ότι δεν έχει καμία σχέση με τον τελειωμένο παίκτη που όλοι πίστευαν στα 22 του. Δεν έχει, πλέον, το απωθημένο της συμμετοχής στην Εθνική ομάδα. Έχει δικαιώσει τη σχέση ζωής του. Έχει δικαιώσει ξανά και ξανά την οικογένειά του, η οποία τον στήριξε όταν έπρεπε να παίρνει καθημερινά ταξί από τη Θήβα για να πηγαίνει στα Ιλίσια. Έχει δικαιώσει τον πατέρα του, ο οποίος τον εμπιστεύτηκε σε ηλικία 15 ετών να μείνει μόνιμα στην Αθήνα για να γίνει μπασκετμπολίστας. Έχει δικαιώσει τις τρεις μικρότερες αδερφές του, οι οποίες τον θαυμάζουν. Έχει δικαιώσει τον εαυτό του. Ο δημοσιογράφος τον ρωτά ξανά: Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια;
Να είστε/είμαστε προετοιμασμένοι να πιστέψουμε αυτή τη φορά την απάντηση!