Ο Δημήτρης Διαμαντίδης δεν μιλάει πολύ. Για την ακρίβεια μιλά ελάχιστα. Γιατί δεν του αρέσει. Όποτε το κάνει, το κάνει γιατί είναι στις "υποχρεώσεις" του και είναι λακωνικός. Δεν ανοίγεται, δεν ξεφεύγει. Ξύλινος, που λέμε στα δημοσιογραφικά γραφεία.
Όταν προκύψει η εξαίρεση στον κανόνα, αξίζει να αξιολογηθεί. Για τους κανόνες του Διαμαντίδη, μπορείς να πεις οτι μετά το αποκλεισμό από την Λαμποράλ, ξεφυγε. Διέκοψε το δημοσιογράφο την ώρα που έκανε την ερώτηση για να εκφράσει τη διαφωνία του: "Δεν πρέπει να το λέμε αυτό. Είναι λάθος. Σας διαβεβαιώνω πως όλα τα παιδιά το ήθελαν και όλοι το πίστευαν. Οχι μόνο εγώ, αλλά όλοι. Να μην λέτε λοιπόν πως μόνο εγώ το ήθελα γιατί αυτό είναι λάθος"!
Μάλιστα!
Για να το λέει ο Διαμαντίδης και μάλιστα σε αυτόν τον τόνο, πρέπει να το σεβαστούμε. Όμως η κοινή λογική σε οδηγεί στο εξής συμπερασματικό δίλλημα: Αφού το ήθελαν και το πίστευαν πραγματικά, τότε -για να θυμηθούμε λίγο Άγγελο Αναστασιάδη και Πάολο Σόουζα- ή δεν μπορούν τα παιδιά, ή δεν είχαν την κατάλληλη καθοδήγηση. Η διοίκηση με την απόλυση του Τζόρτζεβιτς είναι προφανές οτι συμμερίζεται το δεύτερο. Αν και βέβαια είναι δεδομένο πως αν πίστευε πως ισχύει το πρώτο, θα ήταν στη χειρότερη θέση καθώς δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, για αλλαγές στο ρόστερ.
Ωστόσο σε συνέχεια της άποψης που είχα εκφράσει αμέσως μετά την προσθήκη τριών Αμερικανών, το πρόβλημα δεν ήταν μόνο του Τζόρτζεβιτς. Ήταν και είναι και ποιοτικό.
Να το εξηγήσω. Ο Παναθηναϊκός της περιόδου πριν από τις προσθήκες των Ουίλλιαμς, Χέινς, Χάντερ νικούσε τη Λαμποράλ; Όχι! Αλλά αυτός ο Παναθηναϊκός εντέλει έπαιξε τα ρέστα του με τους Βάσκους. Ο Χάντερ (προς το παρόν) δεν έχει επιρροή στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού, ο Χέινς δίνει ανάσες στην ομάδα και ο μόνος που τελικά φάνηκε να εχει ικανότητες να προσφέρει σκορ και να προσθέσει επιθετικά μια νέα διάσταση στον μονοδιάστατο Παναθηναϊκό, ο Έλιοτ Ουίλιαμς δηλαδή, πνίγηκε στην άμυνα της Λαμποράλ! Αποτέλεσμα; Κανένας από τους νεοφερμένους δεν έδωσε κάτι στους Πράσινους, οι οποίοι έγιναν ξανά μονοδιάστατοι!
Βρέθηκαν δηλαδή ξανά χωρίς δεύτερη αξιόπιστη απειλή, πέραν του μοναδικού και ολομόναχου, Ραντούλιτσα, ο οποίος έχει γνωστές αδυναμίες και περιορισμένες αντοχές. Επομένως επιβεβαιώνεται πως το θέμα δεν ήταν ποσοτικό αλλά ποιοτικό.
Το πραγματικά ανησυχητικό για τον Παναθηναϊκό είναι πως αλλοιώνεται το DNA που τον χαρακτήριζε επί μια 15ετία, αλλάζει προπονητές και μαζί φιλοσοφία πιο γρήγορα και από τα μνημόνια που υπογράφουν οι ελληνικές κυβερνήσεις (θυμίζοντας τον Ολυμπιακό που από τον Καζλάουσκας, πήγε στον Γκέρσον και από εκεί στον Γιαννάκη με τρία διαφορετικά "προγράμματα) και βρίσκεται ενόψει μιας εξαιρετικά δύσκολης μεταβατικής περιόδου με την αποχώρηση του Διαμαντίδη που θα συνδυαστεί με την αλλαγή στον τρόπο διεξαγωγής της Ευρωλίγκας!
Είναι κρίσιμο για το μέλλον του Παναθηναϊκού, πόσοι θα μείνουν το καλοκαίρι στην ομάδα και πόσο μεγάλος και τι βαθμό ομοιογενείας θα έχει ο κορμός της. Θα είναι πιο κρίσιμο από ποτέ, ακόμη και τη σεζόν που σήμανε το τέλος της εποχής Ομπράντοβιτς, γιατί η επιρροή του Δημήτρη Διαμαντίδη στο αγωνιστικό μέρος ήταν μεγαλύτερη και η τεχνογνωσία που αφήνει προίκα ένας προπονητής που εργάστηκε 13 χρόνια σε μια ομάδα είναι πιο καθοριστική.
Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να αποκτήσει έναν κορμό 6-7 παικτών και στην πορεία των χρόνων να προσθέτει κρίκους στην αλυσίδα ώστε να αποκτήσει ομοιογένεια και να βρει τη χημεία του. Το νέο σύστημα, για όσους δεν το γνωρίζουν είναι απαιτητικό, επίπονο και θα περιορίζει την τύχη. Γιατί δεν θα γίνεται καμία κλήρωση και δεν θα υπάρχει καμία διασταύρωση για δημιουργία νέων ομίλων που μπορεί να φτιάξουν ομίλους με τη δυναμική που ειχε εφέτος του Ολυμπιακού σε αντίθεση με εκείνον του Παναθηναϊκού.
Οι 16 ομάδες που θα συμμετάσχουν, θα παίξουν μεταξύ τους, μέσα-έξω, σε ένα πρωτάθλημα 30 αγωνιστικών. Οι 4 πρώτοι θα εχουν πλεονέκτημα έδρας στους προημιτελικούς που θα διεξάγονται με σύστημα best of 5 και με τα εξής ζευγαρώματα: 1-8, 2-7, 3-5 και 4-5. Και όπως διαπιστώνετε, αν δεν έχεις πλεονέκτημα έδρας η πρόκριση στο φάιναλ-φορ είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Επομένως, χωρίς τον Διαμαντίδη πια, χρειάζεται απαραιτήτως ποιοτικό ρόστερ, κορμός και σκληρή δουλειά. Διαφορετικά θα είναι δύσκολα τα χρόνια που έρχονται.
ΥΓ1: Στο πλαίσιο όσων ανέλυσα παραπάνω, τα σενάρια που εξυφάνθηκαν μετά τη συνομιλία που είχαν στο κέντρο του γηπέδου ο Γιάννης Μπουρούσης και ο χρηματοδότης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός θεωρώ πως είναι η πιο λογική κίνηση για τους Πράσινους. Παρότι ο σέντερ της Λαμποράλ θα τετραπλασιάσει το συμβόλαιο του, ο Παναθηναϊκός εκτιμώ πως θα τον διεκδικήσει γιατί χρειάζεται Έλληνες παίκτες με σημαντικό ρόλο στην ομάδα του.
Ο Διαμαντίδης θα φύγει, ο Φώτσης εχει συμβόλαιο που λήγει και περιορισμένο ρόλο εφέτος, ο Γιάνκοβιτς δεν έχει κάνει το ξεπέταγμα που αναμενόταν, ο Παππάς ηταν εκτός ομάδας, οι Χαραλαμπόπουλος, Παπαγιάννης, Μποχωρίδης δεν έχουν προωθηθεί όσο υπολογιζόταν και απομένει μόνο ο Νικ Καλάθης. Άρα το ψιθύρισμα στο αυτί του Μπουρούση, είναι πολύ λογικό, θα έλεγα και σωστό, να περιελάμβανε εκδήλωση καλοκαιρινών προθέσεων.
ΥΓ2: Το θέμα των τελευταίων ωρών είναι το αυτοκαλάθι του Μάρσαλ το οποίο στέρησε από την Κηφισιά μια σπουδαία νίκη επί του Άρη και την ευκαιρία να διεκδικήσει τις οποίες πιθανότητες της για πρόκριση στα ημιτελικά. Το αποτέλεσμα του αγώνα ήταν άδικο και το φινάλε της σεζόν δεν ήταν αντάξιο της πορείας που είχε η Κηφισιά. Όμως η ομάδα και ο προπονητής της, Ηλίας Παπαθεοδώρου θα βρουν το δρόμο τους. Ο Ηλίας ίσως αποκτούσε ένα σημαντικό παράσημο για το βιογραφικό του αλλά το μέλλον του ανήκει. Απλά μπορεί να καθυστερήσει λίγο.
Το ασύλληπτο φινάλε της 1ης παράτασης είναι πιο κρίσιμο για τον ίδιο τον Μάρσαλ. Ο Αμερικανός έγινε περίγελος σε ολόκληρο το Twitter και τα social media. Παγκοσμίως, όχι μόνο στα μέρη μας.
Αυτό που έκανε είναι αδιανόητο. Όμως για να κρίνω κάποιον είναι στάση ζωής να βάζοντας τον εαυτό μου στη θέση του. Τα τελευταία έντεκα χρόνια αυτό έχει αλλάξει και βάζω τον εαυτό μου στη θέση του πατέρα του κρινόμενου.
Την ώρα που μόνο τα παπούτσια του Μάρσαλ ξεχώριζαν από τις πινακίδες που είχε κρυφτεί, αναλογίστηκα πως θα ένιωθαν αν ήμουν πατέρας του. Αν συνέβαινε αυτό που συνέβη στον Ζερμέιν, το πάθαινε ο Σπύρος ή ο Στέφανος! Οπότε καταλαβαίνετε τι πέρασε εκείνη τη στιγμή από το μυαλό μου και πως αντιμετώπισα την απερίσκεπτη κίνηση του Αμερικανού της Κηφισιάς...
Στη συνέχεια, διάβασα τα όσα δήλωσε ο πραγματικά υπέροχος τύπος, Βαγγέλης Πουλιανίτης
και βλέποντας πως αντιμετωπίζει το ίδιο περιστατικό (αυτοκαλάθι), σκέφτηκα πόσο τυχερός ήταν που δεν υπήρχαν social media. Γιατί όπως είπε ο Τόμας Σαντόσκι στη σειρά "The Newsroom": "The law can acquit, the internet never will". Τουτέστιν ο νόμος -εν προκειμένω η ομάδα, ο προπονητής, οι συμπαίκτες σου- μπορεί να σε αθωώσουν, το ίντερνετ ποτέ! Με ένα γκουγκλάρισμα θα είσαι πάντα ένοχος!
ΥΓ3: Για την απόλυση του Σάσα Τζόρτζεβιτς και την επιστροφή του Αργύρη Πεδουλάκη δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Μολονότι είμαι κατά των αλλαγών και είμαι σταθερά υπέρ των μακροπρόθεσμων πλάνων, εν προκειμένω δεν θεωρώ παράλογη την αποπομπή του. Οποιος είναι συχνός θαμώνας αυτής της γωνίας ή ανατρέξει στο αρχείο μπορεί να διαπιστώσει τις επισημάνσεις για τις αδυναμίες που παρουσίαζε αγωνιστικά και πνευματικά ο Παναθηναϊκός. Από την άλλη ο Πεδουλάκης είναι ο καλύτερος προπονητής που πέρασε απο το ΟΑΚΑ μετά τον Ομπράντοβιτς, ξέρει τα αποδυτήρια και το ελληνικό πρωτάθλημα. Επομένως ήταν η καλύτερη επιλογή. Αλλά όπως προείπα, το πρωτάθλημα για τον Παναθηναϊκό μπορεί να είναι ακριβώς μπροστά, όμως στον ορίζοντα υπάρχει μια δύσκολη και κρίσιμη για το μέλλον μεταβατική περίοδος.
