Με τα σύννεφα του πολέμου να γίνονται όλο και πιο πυκνά πάνω από την Ευρώπη, το 3ο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας έλαβε χώρα. Κάτω από τον ήλιο της Γαλλίας, οι Βραζιλιάνοι εντυπωσίασαν με τις τεχνικές τους αρετές, όμως ήταν η Ιταλία, με τον Βιτόριο Πότσο ξανά στο τιμόνι, που κατέκτησε δίκαια τον τίτλο.

Εκτός από τον προπονητή, υπήρχαν τέσσερις παίκτες των Azzurri που είχαν δώσει το «παρών» στο προηγούμενο Mundial, το 1934. Δύο από αυτούς, οι Τζουζέπε Μεάτσα και Τζιοβάνι Φεράρι, τα πήγαν εξαιρετικά μαζί με τον star, Σίλβιο Πιόλα, ο οποίος πέτυχε δύο γκολ στον τελικό σε βάρος της Ουγγαρίας και έκανε την Squadra Azzurra την πρώτη που διατηρεί τον τίτλο της στη διοργάνωση.

Οι προγραμματισμένες διοργανώσεις του 1942 και του 1946 ακυρώθηκαν λόγω του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και έτσι μετά το 1938, Mundial είχαμε ξανά το 1950. Ενα Mundial το οποίο φιλοξένησε η Βραζιλία και τα περισσότερα ματς έγιναν στο νεόκτιστο, Maracana. Ηταν το πρώτο το οποίο δεν κρίθηκε σε έναν τελικό και είχε πιθανότατα το πιο δραματικό φινάλε της ιστορίας.

Η πρώτη φάση είχε τέσσερις ομίλους. Δύο των τεσσάρων ομάδων, έναν των τριών και έναν των δύο. Μόνο οι πρώτες έπαιρναν την πρόκριση, δημιουργούσαν ένα νέο group και όποιος τερμάτιζε πρώτος, θα σήκωνε την κούπα. Σουηδία, Ισπανία, Ουρουγουάη και η οικοδέσποινα, Βραζιλία, μπήκαν στην τελική ευθεία και το φινάλε ήταν πραγματικά βγαλμένο από ταινιά.

Η Βραζιλία έβαλε 7 στην Σουηδία και 6 στην Ισπανία, η Ουρουγουάη είχε απώλεια με τους Ιβηρες και έτσι η Σελεσάο την τελευταία αγωνιστική του ομίλου χρειάζόταν μια ισοπαλία με την Σελέστε για να κατακτήσει τον τίτλο. Οταν προηγήθηκε με 1-0 στο 47’, οι 173.000 φίλαθλοι που βρέθηκαν στο Maracana ‘άγγιξαν’ το τρόπαιο, όμως έμελλε να ζήσουν τον απόλυτο εφιάλτη αφού η Ουρουγουάη με γκολ στο 66’ και το 79’ έκανε την ανατροπή που πέρασε στην ιστορία και έγραψε το απόλυτο «κάζο» για την Βραζιλία.