Δεν συνηθίζω να γράφω επί προσωπικού. Για να είμαι ακριβής συνηθίζω να μοιράζομαι κυρίως ραδιοφωνικά στιγμές του... Χρύσανθου. Μέχρι το βράδυ της Δευτέρας οι στιγμές αυτές ήταν κυρίως...χαράς. Γάμοι, γεννήσεις, βαφτίσια. Παρών σε όλες τις καλές ή άσχημες στιγμές στην ζωή μου, ο σπουδαιότερος άντρας. Αυτός που για όλους μας είναι ο πιο σημαντικός στην ζωή μας. Ο πατέρας! Νιώθω και έτσι είναι ότι έχω υποχρέωση να γράψω...
Καλώς ή κακώς ο ΑΡΗΣ για την δική μου ζωή είναι σημείο αναφοράς. Είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Και δεν έγινε όταν αποφάσισα να γίνω δημοσιογράφος. Από πιτσιρίκος στην Παπαναστασίου το κίτρινο και το μαύρο έγινε βίωμα. Στο Χαριλάου πρωτοπήγα αν θυμάμαι καλά 4 ή 5 χρονών κρατώντας το χέρι του μπαμπά. Στο μπάσκετ μάλλον πηγαίναμε πιο νωρίς αν κρίνω και από δυο στολές... SATO ARIS που έχω με τον αδερφό μου.
Στην αρχή παίζαμε και εμείς...μπάλα χαμηλά στην κερκίδα με κουτάκια...Φλώρινα. “Είδες το γκολ του Κούη” μου έλεγε και εγώ θυμόμουν το “γκολ” που έβαλα στα άλλα 5χρονα που παίζαμε. Όταν έγινα 10 άρχισα να νιώθω. Μαξιλαράκι στρόγγυλο κίτρινο και μαυρο. “Του Παππού Χρύσανθου ήταν πρόσεχέ μην το χάσεις”, έλεγε και πάλι ο μπαμπάς. Εγώ δεν καθόμουν όμως στον...κώλο μου. Πήγαινα όρθιος πίσω από κάτι κάγκελα που από κάτω κάθονταν κάποιοι κύριοι με στυλό και χαρτί και έγραφαν σε ένα ξύλινο πάγκο. Δημοσιογράφοι! Ομάδα; Με Βούτσοφ προπονητή, Σαλαμάνοφ και Ιγνάτοφ. “Δεν βλέπω χαίρι”, έλεγε ο μπαμπάς. “Ε γιατί πάμε τότε;” έλεγα εγώ. “Τι λες ρε. Γιατί είμαστε ΑΡΗΣ. Για τον ΑΡΗ πάμε”. Μετά από λίγα χρόνια, ψιλοείδαμε και χαίρι και μπάλα. Ο μπαμπάς πήγαινε πλέον με τους φίλους του στα...επίσημα. Κάθε χρόνο διαρκείας στα...VIP! Εγώ με τον αδερφό μου...μεταγραφή στην 3. Κασκόλ; “Θύρα 3 τα καλά παιδιά”! Έτσι έγραφε με τον SUPER3 να γεννιέται το 1988 και να γιγαντώνεται χρόνο με τον χρόνο μαζί με το οπαδικό κίνημα του ΑΡΗ. Ένα ματς είδαμε στην 2. Το πρώτο με προβολείς! ΑΡΗΣ-Χαποέλ Μπερ Σεβά 3-1!
Μετά γίναμε... δημοσιογράφοι. Με το νου μου. Ήθελα πολλά ψωμιά ακόμα. Υπήρξε και πρώτο ματς. Παρέα με τον Αλέξη Τσαρούχα στο ρεπορτάζ της Αθλητικής Μακεδονίας Θράκης. ΑΡΗΣ-Χαραυγιακός 9-0 για το κύπελλο το πρώτο ματς ως “ρεπόρτερ ΑΡΗ”. Ο μπαμπάς εκεί. “Θυμάσαι τότε που έβλεπες τον πάγκο με αυτούς που έγραφαν για τον ΑΡΗ;”
Όταν χαιρετήσαμε τον “κολλητό του” και νονό μου Βασίλη Σιάπκα του φώναζε τον Αύγουστο του 99 να σηκωθεί να πάνε να δούνε τον ΑΡΗ. Και εκείνη την στιγμή με όλα όσα είχαν ζήσει μαζί από μωρά παιδιά, η τελευταία τους κουβέντα ήταν για τον ΑΡΗ! Με μπαμπά τον κυρ-Χρήστο και νονό τον Βάσω πως να μην γίνω ΑΡΗΣ;
Βέβαια δεν ήταν όλα καλώς καμωμένα. Ο δημοσιογράφος δεν κάνει πάντα το ρεπορτάζ που του αρέσει. Έχω κάνει και ΠΑΟΚ και Ηρακλή και ότι θες επί σειρά ετών στον ALPHA και σε διάφορα σάιτ ανταποκριτής και σε εφημερίδες. Και το έκανα 100% επαγγελματικά, μέχρι να επιλέξω και πάλι 100% επαγγελματικά να υπηρετώ αυτόν τον σύλλογο και ένα ρεπορτάζ με συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ο ΠΑΟΚ, λοιπόν, παίρνει το κύπελλο με ΟΣΦΠ και εγώ είμαι ο μοναδικός ανταποκριτής του ALPHA στην Θεσσαλονίκη. Βγαίνω στα ρεπορτάζ και μιλάω για την κατάκτηση του τροπαίου. Ο κυρ-Χρήστος όμως δεν καταλάβαινε από τέτοια. Στην Τούμπα μεγαλώσαμε και μας είχε με φανέλες του Γκάλη και του Γιαννάκη στο 23ο δημοτικό Άνω Τούμπας. Μετά το ματς γυρίζω σπίτι. Κλειδί από μέσα, σύρτης και χαρτί κολλημένο: “Να πας να κοιμηθείς στην Τούμπα”.
Τα χρόνια περνούσαν και σταδιακά, δεν με έπαιρνε αυτός για να πάμε στο γήπεδο, αλλά εγώ για να τον πάω. Το διαρκείας όμως διαρκείας και πάντα VIP! Έκραζε η κυρά Στέλλα. “Καλά ρε Χρήστο, αφού ο Χρύσανθος μπορεί να σε βάλει τζάμπα γιατί δίνεις 2500; Η απάντηση ήταν απλή και κάθετη. “Δεν μπορείς να καταλάβεις; Για τον ΑΡΗ...”. Και για αυτό δεν έμπαινε και άλλος κανείς τζάμπα. “Παιδιά, ούτε τον πατέρα μου δεν βάζω”. Δεν το πίστευαν, αλλά αυτός και εγώ ξέραμε και αυτό ήταν αρκετό.
Δεν μου έδινε τίποτα περισσότερη δύναμη που τον έβλεπα να φουσκώνει από περηφάνια, όταν του έλεγαν: “Άκουσα τον Χρύσανθο στο ραδιόφωνο, τον είδα στην τηλεόραση, τον διάβασα στην εφημερίδα”. Ο μόνος λόγος που στεναχωριόμουν όταν διάφορες αλητείες και ψέματα γράφτηκαν και ειπώθηκαν, τότε που ήθελε ο ίδιος να πάρει τηλέφωνο και να πει για το δικό του τζιπ που είχε αγοράσει το 2005, αλλά άκουγε διάφορους αλήτες να λένε δημόσια ότι μου το έδωσε η ΠΑΕ!!! Δεν το έκανε γιατί πάντα ως Μικρασιάτης, μάγκας και περήφανος τρελαινόταν, αλλά με άκουγε. “Να έρθουν σε μένα να τα πουν...”. Αλλά και μου τα... έχωνε για τον κάθε Ντελόρτε ή Γκρασιάν που έρχονταν. Δεν έχει πλέον σημασία να πω για ποιους ανθρώπους με είχε προειδοποιήσει. Θα πω μόνο ότι ναι, είναι αυτοί που και εσείς σκεφτήκατε.
Ταλαιπωρήθηκε ο μπαμπάς τα τελευταία χρόνια. Μαζί με τον ΑΡΗ στα τάρταρα, αλλά έβλεπε...ΕΡΤ3. Ρωτούσε αν θα βάλει ΟΤΕ ή NOVA για το αν θα δείχνουν τον ΑΡΗ. Πολύ μπινελίκι με τις ομάδες που έβλεπε, την μπάλα που (δεν) έβλεπε. Τα έλεγε στο καφενείο με τον ένα και μοναδικό Ντίνο Μπαλλή όσο πήγαινε μέχρι την τελευταία διετία να πάρει την κάτω βόλτα.
Τις μισές και παραπάνω μέρες του χρόνου ήμασταν στα νοσοκομεία, αλλά πλέον διάβαζε ΑΡΗΣ ΕΙΣΑΙ, άκουγε AllAboutARIS on air στον Libero. “Bάλε ρε συ κανά Βοσκόπουλο, τι είναι αυτά που παίζεις τα ντάμπα ντούμπα”. “Aυτός ο Ασλαμάς το πρωί είναι σαχλός, αλλά πρέπει ναναι καλό παιδί. Σε ξεφωνίζει με..αγάπη”. Τους είδε όλους στην βάφτιση της Μαρίας. Όρθιος βγήκε φωτογραφίες και ας μην μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Το ένιωθε, αλλά δεν ήθελε και αυτός να το πιστέψει. “Πάνε να πάρεις φανέλα στον Χρήστο και θα σου δώσω αυτό και εκείνο και το άλλο για τα παιδιά”. Έφυγες και ακόμα δίνεις και θα δίνεις. Τα είπες στην κυρά Στέλλα. Όλα για τα παιδιά! Κι εμείς; Να θέλουμε τόσα πολλά να σου πούμε και πλέον να μην μπορούμε. Να δώσουμε; Τα είχες όλα με τα εγγονάκια σου δεν ήθελες τίποτα άλλο. Ένα...καπέλο ζητούσες κάθε φορά που παίζαμε Ευρώπη από την τοπική ομάδα ή τον αντίπαλο. Ρόμα σου πήρα, Σίτυ, Γιουνάιτεντ (μόνο μελανό σου σημείο ότι υποστήριζες τους αχώνευτους), Ατλέτικο, Ρεάλ, Φιορεντίνα, Λεβερκούζεν, Κολωνία. Και έβαζες πάντα του...ΑΡΗ! Ειδικά το δερμάτινο με το 10 του Κόκε. Αυτό θα φοράω κι εγώ πλέον.
Έφυγες και το μόνο που σου έδωσα και πήρες μαζί σου ήταν ένα κιτρινόμαυρο κασκόλ. Έγραφε 1914! Αυτό ήθελες. “Η μανούλα γεννήθηκε το 14 έλεγες και έφυγες αφού πρώτα περίμενες να δεις μία τζούρα... ΑΡΗ! Την ζητούσες στο τέλος την κυρά Ελένη μια ζωή περάσατε απέναντι από το Χαριλάου.
“Αυτός ο Ματέο Γκαρσία είναι καλός, ο Μπρούνο Γκάμα;” Τους είδες και στο τέταρτο πάνω...έφυγες με χαμόγελο. Έφυγες, ενώ άκουγες όλα τα αρειανάκια να φωνάζουν ότι ερχόμαστε. Μπαμπά ήρθαμε...
ΥΓ1 Θέλω να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο που εξέφρασε τα συλλυπητήριά του. Συγγενείς και φίλους, αλλά και τους ανώνυμους Αρειανούς που μοιράστηκαν μαζί μου δικά τους βιώματα, απώλειες. Θέλω να ευχαριστήσω ακόμα περισσότερο φίλους άλλων ομάδων που μου δήλωσαν την συμπαράστασή τους. Δεν είναι λίγο να μας...ενώνει αυτό που μας χωρίζει! Ευχαριστώ πολύ τον SUPER3 για την ανακοίνωση και ξέρω καλά ότι το έκαναν μέσα από την καρδιά τους.
Πάνω από όλα όμως θέλω να ευχαριστήσω έναν εξαίρετο επιστήμονα, τον καθηγητή Κωνσταντίνο Σόμπολο που έδωσε πραγματικά χρόνια ζωής στον πατέρα μου, στον φίλο και συμμαθητή του. Πολλά ευχαριστώ στην Φωτεινή και στα άλλα παιδιά, γιατρούς, νοσηλευτικό προσωπικό στο Πρότυπο Νεφρολογικό Κέντρο. Σε όλα τα νοσοκομεία που βγάλαμε...διαρκείας τα τελευταία χρόνια! Μεγάλο αγώνα έδωσε ο μπαμπάς, αλλά σίγουρα δεν θα ήταν 16 τα χρόνια αιμοκάθαρσης αν δεν υπήρχε ο κ. Σόμπολος. Ηταν εκεί δίπλα κάθε στιγμή, παρέα με τον Ανανία να τον πηγαινοφέρνει. Δεν είναι Θεός, αλλά τέτοιους ανθρώπους είναι βέβαιο ότι τους έχει στείλει για να βοηθάνε όσους έχουν ανάγκη. Να είστε καλά μέσα από την καρδιά μου..
ΥΓ2 Μάνα κράτα γερά! Έχεις τον Χρήστο τζούνιορ να σε προσέχει, έχει εμάς, έχεις τα εγγονάκια σου, αλλά να ξέρεις πάντα ότι δίπλα σου όσο και να μας πληγώνει, στεναχωρεί θα έχεις και ένα ολόκληρο σύλλογο. Αυτόν που μας έκραζες από μικρούς. Και μένα και τον Χρήστο και τον μπαμπά. Θα συνεχίσουμε όμως να είμαστε εκεί και πλέον έχουμε ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη γιατί μας κοιτάει από ψηλά με το κιτρινόμαυρο κασκόλ κρεμασμένο στον λαιμό. Όπως με πήγε στο γήπεδο 35 χρόνια πίσω μέχρι να πάμε παρέα του. Με ένα κασκόλ και μια φωτογραφία...
