Τι έγινε στην πολιτική; Η Ελλάδα είχε φτάσει στο «μη παρέκει», τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν από τη Μεταπολίτευση και δώθε μας είχαν κατακλέψει και συνέχιζαν να απλώνουν χέρια (στις τσέπες, στα σπίτια μας, στις πλάτες όσων ανέβαιναν στην ταράτσα να φουντάρουν κτλ) μέσω Μνημονίων και κάποια στιγμή ήρθαν οι κρίσιμες εκλογές. Στις οποίες ο Έλληνας δεν ψήφισε «πρώτη φορά Αριστερά», αλλά «πρώτη φορά άι σιχτίρ» στους προηγούμενους. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, επειδή οι προηγούμενοι είναι παλιές πουτάνες στο κουρμπέτι και είχαν στήσει το σκηνικό -και το κρεβάτι- όπως τους βόλευε.
Ο Έλληνας, όμως, είχε πάρει την απόφασή του και συνεχίζει να την υποστηρίζει. Χαμένος για χαμένος ήταν. Η απειλή του Grexit και η καθημερινή τρομοκρατία των δελτίων δεν έχουν μεγαλύτερο βάρος από όσα τρομακτικά έζησε τα προηγούμενα χρόνια, όταν οι «σωτήρες» του έκλεβαν το μισθό, το σπίτι, τη χαρά από τη ζωή του ή την ίδια τη ζωή του. «Να φύγετε, να πάτε αλλού», ήταν το μήνυμα των εκλογών, με την ελπίδα οι καινούργιοι να μην ξαναπλώσουν χέρι (αν ξαναπλώσουν, πάλι «άι σιχτίρ»). Και μετά, να καθαρίσουν τον τόπο. Με ή χωρίς ευρώ. Με λεφτά τίμια, καθαρά, δικά μας κι όχι με μεροκάματα που δεν προλαβαίνουμε να δούμε γιατί πάντα μένει ...ένας μήνας στο τέλος του μισθού.
Στην ίδια φάση έφτασε τώρα και το ποδόσφαιρο. Απειλείται κι αυτό με Grexit, επειδή ένας υφυπουργός λέει τα αυτονόητα. Αυτά που σκέφτεται ο μέσος φίλαθλος κι όχι τα καμένα τζάνκι που έχουν αναλάβει ρόλο «στρατών» των ομάδων - ανώνυμων εταιριών, δίχως στην πραγματικότητα να ξέρουν το γιατί. Μόνο τυφλοί δεν βλέπουν πως και στο ποδόσφαιρο είμαστε στο «μη παρέκει». Σκάνδαλα, δικαστικές υποθέσεις, στημένα, εγκληματικές οργανώσεις, προεδραίοι, παράγοντες και διαιτητές κατηγορούμενοι, άδεια γήπεδα, επεισόδια, θέαμα υπό το μηδέν, πλήρης απαξίωση του προϊόντος...
Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, σε νοιάζει εσένα, φίλε αναγνώστη, φίλε φίλαθλε, αν την ΕΠΟ τη διοικεί ο Σαρρής, ο Γκιρτζίκης ή ο ...Τζατζίκης; Σε νοιάζει ποιος πρέπει να εφαρμόζει τους νόμους και τους κανονισμούς ή το ΑΝ τους εφαρμόζει; Στο φινάλε, τι σε ενδιαφέρει; Αν οι ποδοσφαιροπατέρες θα είναι μια κλειστή συντεχνία με εξασφαλισμένο εισόδημα ή αν θα βλέπεις στο γήπεδο καθαρό ποδόσφαιρο;
Τη δική μου απάντηση, την έχω δώσει από τον τίτλο του θέματος. Να κι αν βρέξει, να κι αν δεν βρέξει όταν είσαι ήδη μούσκεμα.
Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Όπως δεν πολυσκοτίζομαι αν στις (άδειες) τσέπες θα έχω ευρώ ή δίδραχμα προκειμένου να έχω το κεφάλι μου ήσυχο και να μην με απειλούν με «σωτηρία» ο Άδωνις κι ο Μάκης με τον τσεκούρι, έτσι δεν με νοιάζει κι ο ...Τζατζίκης. Ας μην έχει αυτοδιοίκητο η ΕΠΟ. Ας μείνουμε και μερικά χρόνια εκτός Ευρώπης. Με ξένες διοργανώσεις ευχαριστιόμαστε το ποδόσφαιρο τώρα, με ξένες θα το ευχαριστιόμαστε και τότε.
Και στο μεταξύ, μπορεί να βάλουμε μυαλό και να το σιάξουμε και το δικό μας ποδόσφαιρο. Ή, έστω, όταν θα κλείσουν οι κάνουλες, μπορεί να πηδήξουν από μόνοι τους οι «καπεταναίοι» από τα καράβια και να ναυαγήσουμε –αν ναυαγήσουμε- με δική μας ευθύνη. Στο φινάλε, ας δούμε και μια άλλη λύση. Μπορεί η σκορδαλιά να έχει καλύτερη γεύση από το(ν) τζατζίκι...
