Πριν ξεκινήσει η σεζόν, σταυρώναμε τα δάχτυλα με μια ευχή: Να πάρει η ομάδα θετικά αποτελέσματα, μέχρι να «δέσει». Μέχρι να περάσουν μερικοί μήνες για να αποκτήσει χημεία και να περάσει η φιλοσοφία του προπονητή.
Προκρίθηκε στη League Phase του Conference League. Εύκολα ή δύσκολα, ο στόχος αυτός ήταν και τον πέτυχε. Χωρίς ήττα στα προκριματικά. Από τότε σε τρεις διοργανώσεις, μετρά σε 15 αγώνες 14 νίκες και 1 ήττα. Με 34 γκολ υπέρ και 7 κατά.
Ειλικρινά, μπορούσε να ονειρευτεί κανείς καλύτερο σενάριο; Η ομάδα του Νίστρουπ αποτυπώνει στο χορτάρι τα θέλω κάθε Παναθηναϊκού. Γιατί πέρα από τα αποτελέσματα, η ίδια η απόδοσή της είναι χορταστική και θεαματική. Νικά το Τριφύλλι με ένα γκολ διαφορά, ή σκοράροντας 2 τέρματα και αισθάνεσαι πως κάτι πήγε στραβά.
Αυτό συνέβη και με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Ολοκληρωτική εμφάνιση, σε πονηρό ματς. Γιατί ερχόταν μετά την κατάθεση ενέργεια κόντρα στην ΑΕΚ. Μετά από συνεχόμενα ματς και απέναντι στους Βούλγαρους υπήρχε τεράστιο πρέπει νίκης. Οτιδήποτε άλλο από τους τρεις βαθμούς, θα του έμπαινε στάμπα αποτυχημένου αποτελέσματος.
Ο Παναθηναϊκός έβαλε δύο γκολ, είδε έναν τερματοφύλακα να του σταματά τέσσερα τετ α τετ, πέρα από τις υπόλοιπες ευκαιρίες. Από το πουθενά από μια στατική φάση δέχτηκε γκολ. Το ματς ήταν στρωμένο για γκέλα σύμφωνα με τις συνθήκες του και όσα γίνονταν στο χορτάρι.
Αλλά αυτό το σύνολο έχει μάθει τους τρόπους και έχει τη νοοτροπία της νίκης. Συνήθισε στην ποδοσφαιρική ανωτερότητα και την κατάκτηση του αποτελέσματος. Ανεξάρτητα απ’ τις συνθήκες, τις δυσκολίες και τα δεδομένα που παρουσιάζονται. Έτσι ήρθε το 2-1 που σαφώς έπρεπε να είναι μεγαλύτερο σκορ, αδικεί το Τριφύλλι η έκτασή του.
Πώς να παραπονεθείς όμως; Βλέπουμε μια ομάδα που έρχεται απ’ τον πάγκο ο Τετέι και αλλάζει τις ισορροπίες, κρίνοντας το παιχνίδι. Βλέπεις τον Αντίνο να είναι ανεβασμένος. Με τους Βούλγαρους είδαμε τον δεξιό μπακ να χάνει τρεις σημαντικές ευκαιρίες και να πετυχαίνει τελικά γκολ. Ο δεξιός μπακ του Παναθηναϊκού, ομάδας που μέχρι πριν ένα χρόνο αν οι στράικερ έφταναν σε διψήφιο αριθμό τερμάτων έπρεπε να φωταγωγηθεί η πόλη.
Ο Νίστρουπ έχει μεταλλάξει τον Παναθηναϊκό σε κάτι όμορφο, κυριαρχικό, με γνώση των δυνατοτήτων του και ικανότητα στη χρησιμοποίησή τους. Κάθε του κομμάτι γίνεται ολοένα και περισσότερο κατανοητό. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως ακόμη αυτή η ομάδα είναι στους πρώτους μήνες της. Δεν έχει φτάσει στο ταβάνι των δυνατοτήτων της. Άλλωστε δεν θα μπορούσε, αφού έχει και την απουσία του καλύτερου ποδοσφαιριστή του ελληνικού πρωταθλήματος και δεν ξέρουμε πόσοι είναι καλύτεροι απ’ αυτόν συνολικά στο Conference League.
Έμαθε αυτή η ομάδα να νικά, γιατί είναι καλύτερη. Και μια μικρή λεπτομέρεια το καθιστά απόλυτα ξεκάθαρο: Το πώς «κλείνουν» τα παιχνίδια για το Τριφύλλι. Κόντρα στην ΑΕΚ μετρούσαμε πάσες που άλλαζαν οι δέκα παίκτες του Παναθηναϊκού και η Ένωση κοιτούσε. Νωρίτερα με την Μπόρατς, παρά τη μείωση σε 2-1 δεν έκαναν ούτε επίθεση οι Βόσνιοι στα τελευταία λεπτά. Και με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας έγινε ακριβώς το ίδιο.
Οι Πράσινοι δεν έχουν τη νοοτροπία ακόμη και τη στιγμή της σκοπιμότητας, να γυρίσουν πίσω, να καταστρέψουν, να διαφυλάξουν τα νώτα τους. Ακόμη κι αυτό το κάνουν μέσω της πίεσης, μέσω της επίθεσης, μέσω της προσπάθειας να παίξουν ποδόσφαιρο, να έχουν αυτοί την μπάλα.
Υ.Γ. Ο Λιβάι Γκαρσία μόνο αρνητικός ή αδιάφορος δεν είναι. Άτυχος ναι. Όμως αυτό είναι δεδομένο πως θα αλλάξει. Το ίδιο το βλέμμα και η θέλησή του, σου δείχνουν πως αυτό το παιδί θα δώσει πολλά περισσότερα.
Υ.Γ.1: Η ομάδα δεδομένα θα κάνει γκέλες στη συνέχεια, τα ποσοστά νικών της είναι… διαστημικά. Η ουσία του ποδοσφαίρου της, όμως, δεν αλλάζει. Αυτό που παρουσιάζει, είναι αυτό που χρειάζεται ένα κλαμπ όπως ο Παναθηναϊκός για να πρωταγωνιστεί.
