Ο Άρης μας έχει συνηθίσει τα τελευταία τέσσερα καλοκαίρια σε αρκετές μεταγραφές. Μερικές εκ των οποίων ηχηρές. Άλλες λιγότερο, που αποδείχθηκαν όμως εξίσου ή και περισσότερο ωφέλιμες για το club. Ο Σάσα για παράδειγμα είναι μια τέτοια περίπτωση. Φέτος έγιναν και πάλι σημαντικές σε αριθμό προσθήκες και έπεται συνέχεια αφού θα αποκτηθούν τουλάχιστον τρεις ακόμη ποδοσφαιριστές. Παρατηρείται όμως και μια σημαντική διαφορά. Κάποιοι από αυτούς που έχουν διαβεί το κατώφλι του Βικελίδης (Ιτούρμπε, Εντιαγέ, Χαϊροβιτς) ή βρίσκονται στον προθάλαμο (βλέπε Καμαρά) εκτός από ποδοσφαιριστές που… κουβαλούν σπουδαίο βιογραφικό και πλούσιες παραστάσεις.
Έχουν γράψει χιλιόμετρα σε μεγάλα πρωταθλήματα, εξόχως πιο ανταγωνιστικά από το δικό μας, έχουν αντιμετωπίσει πρωτοκλασάτους παίκτες, έχουν παίξει σε ομάδες που είναι αναγκασμένες λόγω DNA να κάνουν πρωταθλητισμό. Επομένως, εκτός από τις ικανότητες που δεδομένα διαθέτουν για να βρίσκονται στα ρόστερ αυτών των ομάδων, διαθέτουν και προσωπικότητα. Ισχυρή και σμιλεμένη σε ανταγωνιστικό περιβάλλον. Θα τη χρειαστεί ο Άρης. Μην πω την είχε και ανάγκη. Γιατί πλην του Γκάμα, κανείς άλλος δεν την έχει σε… περίσσευμα.
Είναι όλοι τους καλοί παίκτες, ταίριαξαν με τα «χνώτα» της ομάδας, την βοήθησαν αναμφισβήτητα να ανέβει επίπεδο και να γίνει θελκτική στο ποδοσφαιρικό μάτι. Χρήσιμοι, πολύτιμοι για τον προπονητή. Υψηλού επιπέδου ρολίστες. Σε κάποιες κρίσιμες στιγμές όμως, απουσίαζε ο παίκτης με την ισχυρή προσωπικότητα που θα παρασύρει και τους υπόλοιπους. Που θα τους δείξει το δρόμο προς την κορυφή. Αυτό ευελπιστεί να βάλει στην ομάδα ο Άρης με τις προσθήκες των Ιτούρμπε, Εντιαγέ και καλώς εχόντων των πραγμάτων με τον Καμαρά.
Τους ποδοσφαιριστές που εκτός του ότι θα ανεβάσουν κι άλλο τον πήχη της ποιότητας θα κομίσουν κι έναν άλλο αέρα στα αποδυτήρια. Οι παίκτες αυτοί προφανώς έχουν και ιδιαιτερότητες. Το πακέτο παίκτης-προσωπικότητα συνοδεύεται συνήθως και από ιδιοτροπίες. Αυτές θα κληθεί να τις διαχειριστεί το club κάτι που είναι απαραίτητο για την ομαλή προσαρμογή τους και φυσικά την επιτυχία τους. Η πρόσφατη ιστορία μας έχει δείξει ότι ο Άρης δεν το κατάφερε με κάποιες περιπτώσεις. Με τον Τζεμπούρ για παράδειγμα. Ή τώρα με τον Μήτρογλου. Με τον Φετφατζίδη το πρώτο εξάμηνο δυσκολεύτηκε αρκετά. Είναι η πρώτη φορά που θα έχει μαζεμένους τόσους πολλούς στα αποδυτήρια. Θα τα καταφέρει;
Είναι υποχρεωμένος να το κάνει αν θέλει να αλλάξει πραγματικά επίπεδο και να έχει ουσιαστικό αντίκρισμα η οικονομική υπέρβαση του Θόδωρου Καρυπίδη που δεν σταματάει να… ταράζει τα νερά και να την… μπαίνει- για να το πούμε πιο λαϊκά- στα παχυλά πορτοφόλια των άλλων ομάδων του ανταγωνισμού. Συνεπώς η πρόκληση είναι αγωνιστική αλλά και εξωαγωνιστική. Πρώτη φορά η ομάδα της Θεσσαλονίκης θα χειριστεί ταυτόχρονα τέτοιου εκτοπίσματος παίκτες. Που ο καθένας θα έχει και προσωπικό κίνητρο το οποίο ο Άρης θα κληθεί να ενσωματώσει στο συλλογικό όφελος. Αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα η πρόκληση…
ΥΓ. Η άφιξη Ιτούρμπε θύμισε σε πολλούς τον συμπατριώτη του, τον Μπομπαντίγια. Έχουν άλλωστε κοινά χαρακτηριστικά και έχουν συνυπάρξει και στην Εθνική Παραγουάης. Μαθαίνω ότι ο Μπομπαντίγια ενθουσιάστηκε με την απόκτηση του συμπατριώτη του και έλεγε μεταξύ σοβαρού και αστείου: «φανταστείτε δίδυμο Μπομπαντίγια-Ιτούρμπε στον Άρη». Η ιδέα και μόνο εξάπτει τη φαντασία…
