Η αλήθεια είναι ένα περίεργο πράγμα. Παίρνει διάφορες όψεις ανάλογα από την οπτική γωνία που την προσεγγίζεις. Η ίδια πράξη παίρνει διάφορες μορφές και γεύσεις. Γίνεται ωμή, σκληρή, πικρή, αυτονόητη, οι γευστικοί κάλυκες είναι διαφορετικοί σε κάθε άνθρωπο, γι’ αυτό και στέλνουν ξεχωριστά ερεθίσματα στον εγκέφαλο σε κάθε αντίδραση.
Στην περίπτωση μας, η αλήθεια είναι μία και πολύ συγκεκριμένη. Οι παίκτες της Μπαρτσελόνα μέσω ανακοίνωσης που υπογράφει ο Λιονέλ Μέσι αποφάσισαν να χαρίσουν το 70% των μισθολογικών απολαβών τους, κατά την διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού και προτίθενται να αναλάβουν κι άλλες δράσεις, ώστε να εξασφαλιστεί το 100% των απολαβών όλων των εργαζομένων του συλλόγου.
Τελεία. Τέλος. Αυτό είναι όλο.
Επειδή μέσω του ράδιο αρβύλα πολλές παρανοήσεις γίνονται, ας αναλύσουμε ακριβώς τι σημαίνει αυτό:
- Όλοι οι ποδοσφαιριστές της Μπαρτσελόνα δεσμεύτηκαν να χαρίσουν στον σύλλογο το 70% των απολαβών τους, όσο δεν παίζεται ποδόσφαιρο. Δεν ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν. Τα συμβόλαια είναι διμερείς συμβάσεις και φέρουν και την υπογραφή του εργοδότη (εν προκειμένω της Μπαρτσελόνα). Οι παίκτες των μπλαουγκράνα θα μπορούσαν να καθίσουν πάνω σε αυτά και να ζητήσουν να πληρωθούν είτε άμεσα είτε αργότερα με κάποιο διακανονισμό. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι εξ’ αυτών (αν όχι, όλοι) έχουν λύσει το οικονομικό πρόβλημα της ζωής τους, δεν λέει και πολλά. Με την ίδια λογική και η Μπαρτσελόνα είναι ο σύλλογος με τα περισσότερα έσοδα στον πλανήτη, κάνει τζίρο κοντά στο ένα δις ευρώ ετησίως. Θα έπρεπε να προβλέψει έναν τρόπο για να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και σε αυτή την ακραία συνθήκη.
- Οι παίκτες της Μπαρτσελόνα δεν χαρίζουν το 70% των ετήσιων απολαβών τους. Χαρίζουν το 70% των απολαβών τους, όσο δεν παίζεται ποδόσφαιρο λόγω κορωνοϊού, κάτι που έχει φέρει πάγωμα των εσόδων του συλλόγου. Με άλλα λόγια, αν η καραντίνα διαρκέσει δύο μήνες, τότε οι παίκτες των μπλαουγκράνα θα έχουν παραχωρήσει το 70% των απολαβών τους από το συγκεκριμένο δίμηνο, όχι από τις ετήσιες απολαβές τους. Κάτι που πρέπει να διευκρινιστεί, ώστε να μην υπάρχουν παρερμηνείες ως προς το μέγεθος της θυσίας.
- Από την άλλη, όμως, η εξίσωση διαβάζεται και ανάποδα. Οι παίκτες της Γιουβέντους δέχθηκαν να μην πληρωθούν ούτε φράγκο από τον σύλλογο, όσο δεν παίζεται ποδόσφαιρο λόγω της πανδημίας, ώστε να βοηθήσουν τον σύλλογο να μην «σκάσει» οικονομικά. Αυτοί της Ατλέτικο Μαδρίτης το ίδιο. Όλοι αυτοί λοιπόν χάρισαν το 100% των απολαβών τους στο διάστημα που δεν έχουμε αγωνιστική δράση (κάποιοι άλλοι βέβαια δεν χαρίζουν ούτε ευρώ και θα πληρωθούν μέχρι δεκάρας).
Επειδή λοιπόν όλο αυτό μπορεί να διαβαστεί και ανάποδα οι παίκτες της Μπαρτσελόνα μετά από διαπραγμάτευση με την διοίκηση πέτυχαν να πληρώνονται το 30% των συμβολαίων τους όσο δεν παίζεται ποδόσφαιρο και δεν κάνουν τίποτα. Για έναν σύλλογο που (σύμφωνα με τον περσινό της ισολογισμό) πληρώνει ετησίως σε μισθούς (μόνο για την πρώτη ομάδα) 532 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, τότε σημαίνει ότι για το δίμηνο Μάρτιος - Απρίλιος που δεν θα κουνηθεί τίποτα, οι παίκτες της πρώτης ομάδας θα μοιραστούν (μετά το σκόντο) περίπου 26 εκατομμύρια ευρώ για να… αράζουν. Εντάξει, θα βρουν τρόπο να τα βολέψουν.
- Εκεί που πρέπει να δώσουμε μεγάλη σημασία είναι στην δέσμευση, ότι οι παίκτες της πρώτης ομάδας θα προχωρήσουν σε οποιαδήποτε απαιτούμενη πράξη, ώστε να διασφαλιστούν ως προς το 100% οι απολαβές των εργαζομένων στον σύλλογο. Κι εδώ είναι το πιο σημαντικό, αφού οι πλειοψηφία των εργαζομένων στο κλαμπ είναι απλοί μεροκαματιάρηδες που θα βιώσουν πολύ έντονα στο πετσί τους τις συνέπειες της οικονομικής ύφεσης. Η πράξη αλληλεγγύης των παικτών της πρώτης ομάδας δείχνει την κοινωνική τους ενσυναίσθηση, είναι μία έμμεση μορφή αναγνώρισης πως ό,τι είναι το οφείλουν και σε κάθε ανώνυμο ή επώνυμο εργαζόμενο στο κλαμπ.
Αν όμως διαβάσει κανείς προσεκτικά την ανακοίνωση που υπογράφει ο Λιονέλ Μέσι θα διακρίνει την έντονη πικρία που υπάρχει από την διοίκηση της Μπαρτσελόνα. Διακρίνει κανείς ένα χάσμα επικοινωνίας, μία παγωμάρα, μία έλλειψη συνεργασίας, ένα παράπονο. Τα "καρφιά" βρίσκονται πίσω από κάθε πρόταση, είναι πλέον φανερό πως δεν υπάρχει κανένα συναισθηματικό δέσιμο ανάμεσα στην πρώτη ομάδα και αυτούς που ακούν διοίκηση. Διαβάστε και θα καταλάβετε: «Πολλά έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί αναφορικά με την πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα σε ότι αφορά τους μισθούς των παικτών κατά την διάρκεια του συναγερμού. Πρώτα απ’ όλα, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι πάντα η πρόθεση μας ήταν να δεχθούμε μία μείωση των μισθών μας, διότι κατανοούμε πλήρως ότι πρόκειται για μία ιδιόμορφη κατάσταση. Εμείς ήμασταν ΠΑΝΤΑ (σ.σ. προσέξτε τα κεφαλαία) οι πρώτοι που βοηθούσαμε το κλαμπ, όταν μας ζητούνταν να το κάνουμε. Πολλές φορές μάλιστα το κάναμε με δική μας πρωτοβουλία όταν κρίναμε ότι ήταν απαραίτητο ή σημαντικό».
Τα καρφιά προς την διοίκηση είναι -νομίζω- εμφανή.
Πιο κάτω αναφέρεται το εξής: «Γι’ αυτό τον λόγο ήμασταν έκπληκτοι που είχαμε πως μέσα από το ίδιο το κλαμπ υπήρχαν κάποιοι που προσπάθησαν να μας φέρουν προ τετελεσμένων γεγονότων και προσπάθησαν να μας προσθέσουν πίεση σε κάτι που από την αρχή γνωρίζαμε ότι θα πράξουμε. Στην πραγματικότητα, η συμφωνία καθυστέρησε μερικές ημέρες πολύ απλά επειδή ψάχναμε μία φόρμουλα για να βοηθήσουμε την ομάδα και τους εργαζόμενους της αυτές τις δύσκολες στιγμές».
Τα καρφιά παίρνουν πια φωτογραφική μορφή.
Πιο κάτω, η ενόχληση από την δημοσιότητα που πήρε το όλο θέμα γίνεται ακόμα πιο έντονη: «Ο μόνος λόγος που δεν μιλήσαμε μέχρι σήμερα ήταν το γεγονός πως η δική μας προτεραιότητα ήταν να βρούμε πραγματικές λύσεις, ώστε να βοηθήσουμε τον σύλλογο, αλλά κι εκείνους που πραγματικά πλήττονται από αυτή την κατάσταση».
Το μόνο σίγουρο είναι πως οι παίκτες της Μπαρτσελόνα έβαλαν πλάτη. Έβαλαν πλάτη πρώτα για τον σύλλογο που τους βοηθάει να είναι αυτό που είναι και κατ’ επέκταση για τους εργαζομένους σε αυτόν. Καλώς ή κακώς γίνονται πια το χειροπιαστό παράδειγμα στην κάθε διαπραγμάτευση που θα γίνει από εδώ και στο εξής ανάμεσα σε ομάδες και παίκτες, αναφορικά με την μισθοδοσία τους, όσο δεν παίζεται ποδόσφαιρο. «Αυτό που αποφάσισε η Μπαρτσελόνα», πολύ πιθανό να εξελιχθεί στον κανόνα για όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη.
Ωστόσο, πιο φανερά από ποτέ, η ιστορία αυτή μαρτυρά ότι η Μπαρτσελόνα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ως «μια οικογένεια». Μία ιστορία που θα έπρεπε να φανερώνει την ενότητα του συλλόγου, έδειξε πόσο βαθιά διχασμένος είναι. Το Mes que un club είναι μία πανθομολογούμενη αλήθεια, αλλά ο καθένας την γεύεται, την ερμηνεύει, την πρεσβεύει με την διαδρομή του κατά το δοκούν. Οι γευστικοί κάλυκες είναι διαφορετικοί σε κάθε άνθρωπο…
