Τα ατού τα είχε ο Ολυμπιακός. Ο Παναθηναϊκός έπρεπε να βρει τρόπους να τα περιορίσει. Το άγχος, η πίεση και η τεράστια ανάγκη, ήταν στην πλευρά των Πράσινων. Ο αιώνιος έπαιζε θέλοντας τη νίκη φυσικά, αλλά χωρίς να χάνεται σε αντίθετο αποτέλεσμα.
Έτσι κύλησαν τα προηγούμενα χρόνια. Με το συγκριτικό πλεονέκτημα να είναι στην πλευρά της ομάδας του Πειραιά. Αυτή τη φορά το ντέρμπι είναι διαφορετικό. Κάτι που αυτόματα δείχνει το πόσο άλλαξαν τα πράγματα στο Τριφύλλι.
Πλέον, οι αντίπαλοι «φοβούνται» για τους παίκτες του Παναθηναϊκού. Τους αγχώνει ο τρόπος αντιμετώπισής τους. Πώς θα τους σταματήσουν. Πώς θα τους περιορίσουν. Ακόμη κι αν δεν αγωνίζεται το «όπλο» Λιβάι Γκαρσία, ο Παναθηναϊκός παραμένει γεμάτος από απειλές και ποιότητα.
Κυρίως, όμως, είναι η πνευματική προετοιμασία ενός τέτοιου αγώνα. Το Τριφύλλι συνήθισε να παίζει ντέρμπι στα οποία αν νικήσει θα διατηρούσε κάποιες ελπίδες ζωντανές για να κυνηγήσει κορυφή. Αν δεν νικούσε, χανόταν.
Τώρα έχουν αντιστραφεί τα δεδομένα. Ο Παναθηναϊκός είναι στο +5. Ο Ολυμπιακός «καίγεται» για νίκη, προκειμένου να μειώσει την απόσταση. Σε διαφορετικό αποτέλεσμα και με δεδομένο πως υπάρχουν άλλες δύο ομάδες που διεκδικούν τον τίτλο (ΠΑΟΚ, ΑΕΚ), η κατάσταση θα αρχίσει να φεύγει από τον έλεγχο των «ερυθρόλευκων».
Αγωνιστικά και πνευματικά, πάμε σε ένα ντέρμπι διαφορετικών συνθηκών απ’ τα συνηθισμένα. Σε καμία περίπτωση αυτό δεν το καθιστά ευκολότερο για τον Παναθηναϊκό, ή μικρότερης σημασίας. Κάθε άλλο. Τα δεδομένα που υπάρχουν, πρέπει να δώσουν ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο στους Πράσινους.
Μια νίκη στο Φάληρο, θα σημαίνει τεράστιο πλεονέκτημα απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο από Οκτώβρη μήνα. Τόσο λόγω της βαθμολογικής διαφοράς, όσο και για την αυτοπεποίθηση που θα δώσει στο Τριφύλλι. Κόντρα στην εσωστρέφεια που θα προσθέσει στον Ολυμπιακό. Ο οποίος δεν είναι συνηθισμένος σε τέτοιες καταστάσεις.
Αυτό που δεν πρέπει να κάνουν οι Πράσινοι, είναι να δουν με κάποια μορφή υπεροψίας το ματς. Πρώτα απ’ όλα γιατί ακόμη δεν έχουν πετύχει τίποτα. Θα ήταν το λιγότερο αφελές λοιπόν. Ίσα-ίσα που πέρα απ’ το τελικό αποτέλεσμα – ντέρμπι είναι τα πάντα μπορούν να συμβούν – αυτό που προέχει είναι να φανεί η «δίψα» του Παναθηναϊκού. Η «λύσσα» του για το αποτέλεσμα και το στόχο. Να δείξει όποιος πατήσει χορτάρι, πως το θέλει περισσότερο από τον αντίπαλο.
Ουσιαστικά με τα δεδομένα που υπάρχουν, μεγαλώνει η ευθύνη για τον Παναθηναϊκό. Σε καμία περίπτωση δεν δίνεται η ευκαιρία για χαλάρωση ή για σκέψεις πως είναι ένα παιχνίδι ακόμη, είναι νωρίς στη σεζόν κι άλλα τέτοια. Στα ντέρμπι πρέπει να αποδείξει ο Παναθηναϊκός πως είναι καλύτερος. Χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Αυτή η απαίτηση, φέτος συνοδεύεται χωρίς… μαχαίρι στο λαιμό. Χωρίς νίκη ή χανόμαστε. Η συγκεκριμένη είναι η μεγάλη διαφορά με το πρόσφατο παρελθόν. Των αγώνων που είχαν τεράστιο άγχος, αλλά ταυτόχρονα και μια εικόνα μάταιης προσπάθειας για να κυνηγηθεί ένας στόχος που πιθανότατα ήταν χαμένος.
Τη διαφορά την αντιλαμβανόμαστε από την ίδια την αντιμετώπιση του Ολυμπιακού. Το μόνο που δεν έχει ειπωθεί είναι πως… ζούμε σε εποχή παράγκας, επειδή ο Τετέι έμεινε εκτός αποστολής στο παιχνίδι της Εθνικής με τη Γερμανία. Πραγματικά ανήκουστο, σε μια Εθνική που έχει επιθετικούς τεράστιας ποιότητας.
Εκεί είναι το νόημα. Όσο εκείνοι ψάχνουν δικαιολογίες πριν το ματς, να αντιληφθεί το Τριφύλλι πως ουσιαστικά δηλώνουν ανησυχία για τον αγώνα. Δείχνουν αδυναμία. Φόβο. Το ματς γι’ αυτούς είναι χωρίς αύριο. Ο Παναθηναϊκός έχει την ευκαιρία να τους μετατρέψει το αύριο σε εφιάλτη. Επιβάλλεται να παλέψει για να μην την αφήσει να πάει χαμένη.
Υ.Γ. Η φετινή ατυχία με τους τραυματισμούς, δεν λέει να αφήσει τον Παναθηναϊκό. Ο Λιβάι Γκαρσία είναι ποδοσφαιριστής που αλλάζει τα δεδομένα κι όχι απλά ένας καλός παίκτης που δεν θα αγωνιστεί. Επειδή υπάρχουν πολλές λύσεις, δεν το αντιλαμβανόμαστε στο βαθμό που είναι.
Υ.Γ.1: Επειδή ήταν και πρόσφατη η συνάντηση, ας ελπίσουμε μην έχουμε κάνα… νομοθετικό διάταγμα.
Υ.Γ.2: Ο διαιτητής είναι κορυφαίου επιπέδου. Κορυφαίου επιπέδου θα είναι και η σκληράδα του Ολυμπιακού. Ας τον ενημερώσουν να προσέξει λίγο περισσότερο τον πειθαρχικό έλεγχο.
