Συνηθίζουμε να θεωρούμε κακό να είναι μια ομάδα «μόδα». Ειδικά όταν πρόκειται για την Εθνική, αυτό θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο. Γιατί όταν ένα σύνολο γίνεται «μόδα», σημαίνει πως αποκτά ακολούθους. Ανθρώπους που εξαπλώνουν τη λατρεία τους και την αυξάνουν, μέσω προσέλκυσης μεγαλύτερων αριθμών.
Μόδα ήταν ο Άρης στο μπάσκετ τη δεκαετία του ’80. Μόδα ήταν η ΑΕΛ των εκπληκτικών σεζόν, με αποκορύφωμα το πρωτάθλημα. Μόδα είναι και τώρα ο ΟΦΗ στην Κρήτη. Αυτή ακριβώς η… μόδα, «γέννησε» υποστηρικτές. Έφερε μεγαλύτερη ενασχόληση. Περισσότερη αγάπη. Αυτό ακριβώς θέλουμε για την Εθνική μας.
Το σπουδαίο είναι πως έχει επιτευχθεί με ποδοσφαιρικά και αγωνιστικά κριτήρια. Όχι γιατί βρέθηκαν κάποιοι να χειρίζονται σωστά τα social media. Η Εθνική με τη νοοτροπία της και τους ανθρώπους της, έχει καταστεί μια όμορφη διαδικασία. Γι’ αυτό και προσελκύει τους πάντες κοντά της.
Σαφώς και τα αποτελέσματα παίζουν ρόλο. Φτάσαμε στο σημείο να ερχόμαστε ισοπαλία με την Ολλανδία και να θεωρούμε πως έμεινε… γλυκόπικρη γεύση. Γιατί ισοφαριστήκαμε στο τέλος.
Στα μάτια μας, έχει «μειωθεί» το ποιους έχουμε απέναντι. Λόγω του δικού μας ταλέντου, της δικής μας ποδοσφαιρικής ικανότητας και της αυτοπεποίθησης που υπάρχει, ίσως και να μην υπολογίζουμε όσο έπρεπε αυτό που έχουν πετύχει τα παιδιά και ο προπονητής.
Η Γερμανία σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεται, είναι μία από τις 2-3 σπουδαιότερες δυνάμεις της Ευρώπης. Μία από τις 3-4 κορυφαίες δυνάμεις στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Με προπονητή τον Κλοπ, έναν τύπο που δικαίως θεωρείται από τους κορυφαίους του κόσμου.
Η Ολλανδία είναι σε μια νέα διαδικασία με προπονητή τον Τσάβι. Φιλοσοφίες ταιριαστές, επιθετικές, από τις σπουδαιότερες ποδοσφαιρικές σχολές στον πλανήτη.
Η Σερβία είναι η χώρα στην οποία τα μαιευτήρια βγάζουν ταλέντο. Το μόνο ερώτημα είναι το κάθε παιδί μόλις γεννιέται, σε ποιο άθλημα να κάνει καριέρα.
Αν σκεφτούμε πως ουσιαστικά ολοκληρώσαμε τον πρώτο γύρο του γκρουπ, οι 7 βαθμοί ξεπερνούν τις προσδοκίες. Ειδικά με δύο ματς εκτός έδρας. Μη γελιόμαστε, οι αρχικοί υπολογισμοί αφορούσαν τη «μάχη» με τη Σερβία για την αποφυγή της τελευταίας θέσης. Γερμανία-Ολλανδία έμοιαζαν να… τρέχουν μόνες τους κι εμείς στη «μάχη» των Βαλκανίων.
Μια συνολική συγκομιδή 6-7 βαθμών, θα ήταν εξαιρετική. Στο σύνολο των αγώνων του ομίλου. Γιατί θα προϋπόθετε 4 ή 6 βαθμούς με τους Σέρβους και απ’ τους άλλους ό,τι πάρεις καλό είναι.
Μετά από τρία ματς, η Εθνική μας έφτασε να έχει 7 βαθμούς, αήττητη, δύο εκτός έδρας νίκες και να λέμε πόσο κρίμα που δεν αντέξαμε λίγα λεπτά ακόμη με τους Ολλανδούς για να έχουμε 9.
Η Ελλάδα είναι η ομάδα του Nations League ως τώρα. Η μεγάλη έκπληξη της διοργάνωσης, χωρίς δεύτερη σκέψη. Κυρίως, όμως, είναι η ομάδα που οι ευρωπαίοι φέρνουν ως παράδειγμα. Με τα νέα παιδιά, τα χαμογελαστά, που σε κάνουν… κουδούνι. Με την γνωστή θέληση, τη γνωστή ψυχή και τον ενθουσιασμό.
Όπως και να το κάνουμε, στη φάση της «ποδιάς» του Καρέτσα στο ματς με τη Γερμανία, ίσως να ήταν περισσότεροι οι ευρωπαίοι που γνώριζαν ποιος είναι ο Καρέτσας, παρά ποιος δέχτηκε την «ποδιά». Εκείνος που φορούσε το «10» της Γερμανίας.
Ήδη το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, έχει κάνει υπέρβαση. Μας… άνοιξε την όρεξη και περιμένουμε τη συνέχεια. Όχι για τα αποτελέσματα. Τα θέλουμε κι αυτά εννοείται. Κυρίως, όμως, θέλουμε να βλέπουμε αυτά παιδιά χαρούμενα. Χαμογελαστά. Γιατί αυτά ακριβώς προσφέρουν στον Έλληνα φίλαθλο. Χαρά και χαμόγελο.
